Weer een kijkje in het leven van jullie logster hier achter de pc….. vandaag is de vraag afkomstig van Theo.
Vraag:
Over welk onderwerp zou je nooit of te nimmer schrijven, waarom niet en als je het wel zou doen wat zou je dan schrijven?Antwoord:
Ik zal nooit schrijven over de echte intieme en privézaken uit mijn leven evenals niet over dat van mijn dierbaren. Dit gaat mij te ver en ik zou nooit op die manier mijn weblog willen invullen. Er moet een bepaald gedeelte van mijn leven ook daadwerkelijk MIJN leven blijven. En wat betreft mijn dierbaren….. zij vragen er niet om om hier besproken te worden en wie zou ik zijn dat dan wel te doen.
Het tweede deel van de vraag hoef ik niet te beantwoorden want ik zou het gewoonweg nooit doen.
Zo, dat is duidelijk
zeker duidelijk, probeer altijd zo abstract mogelijk te schrijven zonder namen en duidelijke situaties..
“Ik doe wat ik doe,” zonder er anderen mee te willen vermoeien.
Heel duidelijk!
Zeker duidelijk. Toch vind ik het soms wel lastig om een grens te trekken. Ik weet van bepaalde iemanden in mijn leven dat ze liever niet op mijn log besproken worden. Al is het anoniem. Anderen hebben er weer helemaal geen moeite mee en vinden het zelfs leuk.
Ik ga ook niet echt alles op mijn log schrijven. Sommige zaken blijven lekker van jezelf!
De dierbaren reageren vanzelf !
@ Pedro, ik zie het…..
Inderdaad. Zo’n weblog is heel leuk, maar de privé dingen schrijf ik gewoon in m’n dagboek. Ik moet er niet aan denken dat ik iemand even helemaal zat ben, het online zet en het viavia bij degene terecht komt. Vaak zijn dingen een momentopname en krijgen mensen een heel vreemd beeld van je. Nee, privé is privé!
Er zijn idd altijd grenzen. Ik kan in jouw antwoord helemaal meegaan.
Ik denk dat de meeste loggers wel heel strikte grenzen kennen wat betreft privacy. Dat is ook heel goed, echt totale anonimiteit kun je nl. ook niet waarborgen en dat maakt dus dat het altijd bij een dierbaar iemand terecht kan komen….. ook vind ik het juist wel leuk dat er een bepaalde mystiek om de persoon achter de weblog blijft hangen; dat geeft de lezer ruimte tot eigen invulling wat betreft het personage, zie het als een soort van boek waarin je de hofdpersoon ook nog nader kan vormgeven…..
Ook ik heb mijn grenzen, en die lijken behoorlijk op die van jouw. In het begin wilde ik helemaal nix persoonlijks schrijven, maar dat is er een beetje ingeslopen..
Ik zou precies hetzelfde antwoorden, alleen met andere woorkeus.
gelijk heb je…een weblog lijkt privé maar is dat allerminst
Duidelijk, helder en begrijpelijk. Een weblog is tenslotte geen dagboek.
Met alle respect voor Theo, maar met zo’n vraag kan je als blogger niet veel richtingen uit. Een surrealistisch of abstract antwoord lukt nog net. Elke schrijver bepaalt zelf de grenzen. Veel onderwerpen zijn taboe, omdat ze ofwel zeer oninteressant zijn voor de modale lezer, of omdat ze té privé zijn.
Mijn oplossing is vaak een mengeling maken van fantasie en realiteit.
“Ik log, dus ik besta?”
Sommige dingen horen hier gewoon niet thuis. Die zijn niet voor iedereen bestemd. Waar de grens ligt bepaald iedereen zelf.
weet je… ik wil het ook niet weten
Heee Theo… ik hier?
Die vraag heb ik me nog nooit gestelt.
@ Leibele, bij deze dan…… en je antwoord?
Das duidelijk!
Hoe voel je je na de griepprik?
Dat is een duidelijke grens en het lijkt mij ook niet meer dan normaal om die grens daar te trekken. Ik verbaas mij af en toe over wat mensen allemaal op hun weblog zetten….