Het is altijd weer even slikken als je het aantal buisjes ziet dat er bij het prikcentrum op tafel komt… moeten die allemaal vol? Maar ja, als het eenmaal loopt, dan valt het wel weer mee… ik ben overigens helemáál niet bang voor bloedprikken – maar ik ben wel heel moeilijk te prikken en dat maakt het minder aangenaam… met vaak ook grote bloeduitstortingen als gevolg… we wachten dus maar af wat deze ‘prikker’ er van heeft gemaakt. En de uitslag… die volgt eind van week… dan ben ik weer eens even helemaal gecheckt, bloodwise!!
(De ergernis deze ochtend bestond hem vooral uit het trage prikritueel van de prikker – manlief heeft getimed en hij haalde nét 12 mensen per uur… dat is wel érg weinig… het was duidelijk zo’n persoon die niet kan praten en prikken tegelijk… we hebben bijna een uur moeten wachten…)
