Van de week kwam ik laat op de avond al zappend terecht bij het programma ‘Ons een zorg’. Het ging over de jeugdzorg in Nederland. Tegenwoordig hebben veel mensen, vooral ouders, te maken met jeugdzorg. Vaak komen zij om de hoek kijken als er problemen zijn in een gezin. Meestal is dit op aangeven van de omgeving of de politie, maar soms ook op initiatief van de ouders zelf. Zo was er in deze aflevering een man en vrouw te zien die maar wat blij waren met de hulp van jeugdzorg. Vooral de man was zeer eerlijk in zijn eigen bevindingen: ‘Ik weet dat ik niet goed bezig ben met de opvoeding van mijn stiefkinderen.’ En als je dat zegt, kan ik daar alleen maar respect voor opbrengen. Toegeven dat je het niet goed meer weet en dat je hulp nodig hebt, maakt je in mijn ogen groot. Je hebt op die manier echt het beste met de kinderen voor en wilt kost wat kost voorkomen dat het ontspoort, met alle gevolgen van dien. Door ze hulp van jeugdzorg in te schakelen heeft deze man de kans gegrepen om de situatie te verbeteren en te voorkomen dat het mis gaat. Met verhalen die je tegenwoordig hoort van ontwrichte gezinnen en veel familiedrama’s vond ik deze man een positief signaal. Schaam je niet, maar vraag hulp! (En dat geldt niet alleen in situaties met kinderen, ook volwassenen kunnen soms beter toegeven het niet alleen te kunnen… hulp is geen vies woord!).
…en toch praat de jeugdzorg te veel in Nederland, ze moeten meer “doen”…
hulp vragen. een kunst an sich. en opvoeden ook ; ) alhoewel ik meer last heb met het daadwerkelijk voeden dan met het opvoeden !
Hulp is inderdaad geen vies woord, maar voor je zover bent dat je dat inschakelt is een andere zaak. Dat is toegeven aan je eigen onkunde het probleem op te lossen.
Het is goed als je de weg naar de hulpverlening weet te vinden. Ik vind het ergens alleen jammer dat zulke programma’s nodig zijn. Ik zie ze overigens nooit, dus ik stoor me er niet aan..
@ Redstar, ik stoor me er niet aan dat ze er zijn. Soms hoop ik dat dit soort programma’s bij mensen aanzet tot het vragen van hulp. Dat het ogen opent, snap je.
Televisie zoals het bedoeld is, een venster op de wereld, laten zien waar we mee bezig zijn.
En zorg is, in alle vormen, een goede zaak.
Met problemen, maar die zijn er altijd wel.
Stiefouders, stiefkinderen; het moet nog veel moeilijker zijn om samen een gelukkig gezin te vormen.
@ Checlone, is er van de week veel aandacht voor stiefouderschap, heb al diverse docu’s gezien. En terecht, want het is moeilijk… je doet het nooit goed als stief…
Het is voor ouders niet eenvoudig om toe te geven dat ze ‘niet goed’ bezig zijn. Door een signaal te geven naar de buitenwereld toe dat het opvoeden van hun, al dan niet stief-, kinderen niet ‘naar behoren’ verloopt, stellen zij zich heel kwetsbaar op. Vaak is het dan ook heel moeilijk om een keuze te maken in die vreselijke tweestrijd die zij vaak met zichzelf (én met hun gezin) voeren. Zoeken we hulp en maken we dus a.h.w. ‘kenbaar’ aan de wereld dat wij het niet meer aan kunnen of proberen we verder te roeien met de riemen die we hebben (mét het grote risico dat deze opvoedingsproblemen leiden tot een stagnerend opvoedingsproces of een POS)?! Daarom ook is het sociale netwerk rond een gezin o zó belangrijk! Het is ook aan hen om responsief en sensitief te zijn t.a.v. de gezinnen om zich heen. De omgeving moet alert zijn voor de (vaak heel impliciete) signalen. Men moet begrip opbrengen voor de moeilijkheden die er in dat gezin kunnen zijn, hen steunen én (op een gepaste manier) aanmoedigen om hulp te zoeken. Dit maakt de stap naar professionele hulpverlening voor het gezin in kwestie heel wat makkelijker.
Sensibilisering omtrent opvoeden (en welke problemen zich hierbij kunnen stellen) is een noodzaak en dat wordt naar mijn aanvoelen (als orthopedagoge-in-spe) veel te weinig gedaan. Hulp zoeken ís géén schande. Ouders zien een spaaklopend opvoedingsproces vaak als een falen van hun eigen kunnen, maar dat is zeker niet altijd het geval (soms wel, maar daarover uitweiden zou mij te ver leiden). Soms raakt de opvoedingsbalans gewoon door allerlei zaken (hetzij kindfactoren, hetzij ouderfactoren, hetzij omgevingsfactoren, hetzij een samenspel hiervan) uit evenwicht waardoor men moet gaan balanceren op een ’slappe’ koord.
Kortom, als ouders problemen ervaren in het opvoedingsproces, dan is het belangrijk dat zij weten dat ze ‘ergens’ terecht kunnen met hun problemen!