Monthly Archive

Tijdens het kijken van RegioNed op Omroep Brabant was ik diep geschokt bij het horen van onderstaand bericht. Ongelooflijk wat mensen een ander aan kunnen doen. Het nieuws bracht me ertoe dit op mijn weblog te zetten.

Misschien dat meerdere loggers dit willen doen om zo een ketting van aandacht te creëren. Wie weet krijgt de dader(s) enig berouw en komen de foto’s alsnog terecht.

OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP

In de nacht van 2 op 3 April is er ingebroken in een woning aan de Hofstedenlaan in ’s-Hertogenbosch. Uit deze woning zijn o.a een laptop, een camera en papieren gestolen. Op de laptop staan foto’s van de pas overleden (februari) Destin, zoontje van de bewoners. De foto’s zijn van grote emotionele waarde voor ons en onvervangbaar! Ook zijn de grafakte en overlijdensakte van Destin gestolen. De ouders zijn alleen geinteresseerd in de foto’s en de papieren van hun overleden zoontje.

HEB EEN HART EN BEZORG DE FOTO’S TERUG!!!

Bericht van Omroep Brabant, waar deze oproep aan ontleend is:

Ja, als ik een nieuw ‘racemonster’ krijg, dan moet je manlief ook wel van iets voorzien, zodat hij een beetje bij kan blijven. En zo toog ik dus gisterenmorgen als een heuse groupie naar de grote stad om daar de zojuist uitgekomen nieuw Grand Theft Auto-IV voor Playstation3 te gaan kopen, om die vervolgens ’s avonds als verrassing aan manlief cadeau te doen… jullie raden al wel wat hij deze Koninginnedag en Hemelvaartsdag gaat doen… racen, racen en nog eens racen… Dat klinkt voor menig vrouw niet aantrekkelijk, een man die achter de PS3 verstopt zit, maar toch kan het mij wel bekoren… hij geniet en ontspant op die manier heel erg en dat feit alleen al is mij heel veel waard. Daar geniet ik dan weer van…

Het is net als met een nieuwe auto kopen: je moet er wéken zo niet máánden op wachten… maar dan, dan krijg je ook wel iets moois. En wat zou ik dan krijgen?

Een nieuwe rolstoel. Mijn huidige heeft zijn langste tijd gehad en zit er technisch helemaal doorheen. En zoals jullie hier al konden lezen, waren we al aan het orienteren op een nieuw maatje voor mij. Gisteren vonden Zephyr en ik elkaar. Helemaal op- en doorgemeten hebben we voor 10 à 12 weken afscheid van elkaar genomen. Maar straks gaan Zephyr en ik samen de wereld in. Wat er nu zo bijzonder aan Zephyr is? Hij is uniek, zoals hem is er maar eentje. Dit komt door zijn unieke coating (wat me ook maar liefst nog eens 1,5 kilo winst oplevert qua tilgewicht). De coating die Zephyr gaat krijgen heb ik zelf samengesteld en zoals deze wordt er maar één gemaakt. Wij worden dus een uniek duo: Zephyr en ik, ik en Zephyr. Samen gaan we heel wat uurtje doorbrengen, knus bij elkaar. Heel wat kilometers vreten, heel wat autoritten maken. En het leuke is wel dat ik me om die autoritten te gaan maken geen breuk meer hoef te tillen om Zephyr achterin te zetten, want hij is super-lichtgewicht. Mede door die coating, maar ook zijn super spinergywielen zorgen hiervoor. Ja, jullie horen het wel… Zephyr en ik zijn ‘in love’. (Jammer dat we nog zo lang moeten wachten, maar we denken maar zo: echte liefde kent geen tijd!)

Het was weer eens lang geleden dat we hier in huis écht zijn gaan zitten voor een voetbalwedstrijd. Met de voetbalrechten bij Talpa hebben we helemaal niets gezien… een wedstrijd van Oranje pakken we wel mee, maar alleen als het echt uitkomt. En een uefa-wedstrijd… tja, drie avonden voetbal is ook wel een beetje een overkill. Maar gisteren was de bekerfinale tussen Roda JC en Feyenoord. En als afsluiter van het seizoen en opwarmer voor het EK leek ons dit wel leuk. Met een lekkere boterham op schoot (en later in mond en maag, hihihi) zetelden we ons voor de televisie. Het was best relaxt kijken, want we zijn fan van Roda noch Feyenoord en dus maakte het ons niets uit wie er zou winnen. (Al vonden we wel dat Roda JC het meer verdiend had, voetballend bekeken…). Het was een lekker hangavondje, met aansluitend ‘De Italiaanse Droom’ en de afterparty van Paul de Leeuw (ook al een seizoenssluiter, snif). Ja, een week van enorm ziek zijn moet je rustig afsluiten… en de nieuwe week beginnen we ook maar heel voorzichtig, want al slaat de antibiotica aan, beter ben ik nog lang niet…

Kijk naar deze dag,
want gisteren is maar een droom,
morgen is slechts een visioen.
Maar een goed geleefd heden
maakt elk gisteren tot een droom van geluk,
elke morgen tot een visioen van hoop.
Kijk daarom goed naar deze dag.

Jeetje, wat is dat balen. Geef je manlief voor de trouwdag (20 maart jl.) een mooi cadeau, eentje dat hij héél graag wil hebben, wordt keer op keer de leverdatum uitgesteld. De gitaar die hij van me heeft gekregen (besteld in week 12) zou eerst medio april (week 16) geleverd worden. Dit is nu verschoven naar week 22 (met niet al te grote zekerheid). Ik baal enorm, om van hem nog maar te zwijgen. We kunnen onderhand beter vragen of Brian May die van hem niet kan opsturen… dat zou sneller zijn… (ter informatie: de gitaar die besteld is, is een Brian May Signature gitaar). Ik hoop écht dat week 22 haalbaar is, anders zijn we straks weer een jaar verder en moet ik weer een nieuw cadeau verzinnen…

Een andere naam uit Comedytrain is Daniel Arendse…

Ik ben van mening dat je je lijf altijd eerst zelf de kans moet geven om te herstellen en een ziekte te lijf moet gaan. Maar soms… soms is het toch verstandig om even iemand anders in te schakelen. En daarom wordt er zo meteen toch maar even contact gezocht met de huisarts. Mijn ‘probleempjes’ lijken nl. niet vanzelf op te lossen. Ik kamp al sinds vrijdag met de eerder omschreven lichamelijk misère en i.p.v. vooruitgang in het ziektebeeld, is er veel achteruitgang en héél af en toe wat stabiliteit. En dus toch maar even overleggen of een antibioticakuur misschien niet verstandig is. Twee dagen zwoele zulu zijn met de stem van Manuela Kamp is nog wel leuk (ook voor manlief), maar na bijna een week zou ik wel weer eens wat volume willen hebben en vooral weer eens wat lucht willen krijgen… en dus… klim ik nú even in de phone om te bellen met de praktijk… wordt vervolgd.

Update:

De huisarts was het met me eens, ik heb nu lang genoeg gesukkeld en er moet wat zwaarder geschut ingezet worden… een anti-bioticakuur moet me gaan helpen om e.e.a. te lijf te gaan… de eerste tabletten zijn genomen, dus allemaal even duimen dat ik me snel weer wat beter ga voelen… want ik ben dat zulu-gevoel wel een beetje beu… Manuela Kemp mag haar stem terug hebben, en die benauwdheid kan me ook gestolen worden… en wil degene die mij zijn rokershoest heeft gegeven hem weer terug komen halen…

Jeetje, hoe vul je een weblogweek als je hoofd daar nu echt niet naar staat (door snot, pijn en wazigheid). Dag drie van deze week zal er weer eentje worden van ‘bank-bed-bed-bank-bed-bank-bed’, want het gaat allesbehalve beter. Het stadium van opwaartse spiraal is nog niet ingetreden, helaas. Ik zal me er echt aan over moeten geven.

Voor de webloggers die ik normaal dagelijks bezoek: excuses… ik kom even niet langs, want dansende letters op het scherm doen mij pijnlijke bolletje geen goed…

Als je je nog steeds niet lekker voelt (en dat is zacht uitgedrukt… ondanks alle lieve wensen van gisteren, ben ik vandaag nóg beroerder…), dan is YouTube een uitkomst. Excuses dus als ik me er vandaag wat makkelijk vanaf maak, maar toch veel kijkplezier!

Nu is het me heel de winter gelukt om de griepellende te ontlopen. En dan nog, op het randje van de lente, slaat hij genadeloos toe. This sucks, big time! Ik heb een lijf als een vaatdoek, een hoofd als een blok beton, een keel als een olifant - met schuurpapier bekleed, een stem als een zwoele zulu en een neus die loopt als Camiel Maasen – traag, maar gestaag.

Voldoende beeldspraak om een beeld te krijgen van hoe Chantaliaans er vandaag aan toe is? Fijn, dan laat ik het hierbij…

Mijn week ligt een dagje overhoop… grieperig en afspraken op zaterdag. Vandaar vandaag het stukje van gisteren en géén dagspreuk deze week…

17 jaar geleden was ik nog niet klaar om naar een musical als deze te gaan. Gelukkig krijg ik nu een herkansing en wel op 6 juni a.s. Want jawel, dan gaan manlief en ik ons onderdompelen in het verhaal van Les Misérables. Er worden lovende woorden over gesproken, de muziek ken ik al wel en die is zeker pakkend en meeslepend. Ik laat me graag onderdompelen in dit spektakel. Kom maar op met de barricades…Jean Valjean!

Stand-up comedy is een genre binnen het cabaret. Het is even iets anders, want veel tijd heb je niet om je publiek mee te krijgen. Comedytrain is een podium voor jonge stand-up comedians. Comedians die nog vooral bij het kleine publiek bekend zijn, maar hopen op een doorbraak. Vandaag Murth Mussel.

Als je zelf gehandicapt bent, mag je er best af en toe mee spotten en grappen over maken. Zo gebeurt dat hier in huis ook best wel eens. Ook kijk je wel eens met een ‘grappige’ kijk naar bepaalde situaties en evenement. Dat was gisterenavond hier het geval.

Sinds gisteren is in Utrecht ‘Support 2008‘ van start gegaan. Een beurs waarop je alles kunt zien dat met handicaps en chronische ziekten te maken heeft. Traditioneel een beurs waar veel ‘rolstoelers’ komen. Maar ja, hoe doe je dat dan met rolstoel-parkeerplaatsen? Die zijn er nooit genoeg. En wat te denken van invalidentoilet… bestaan die er eigenlijk in port-a-cabin-versie, zodat je er ineens van één twintig neer kunt zetten. Ja, alle verhoudingen moet op zo’n beurs ineens omgedraaid worden. De valide medemens is hier de uitzondering. Dit is trouwens ook wel eens fijn. Als valide medemens kun je hier goed ervaren hoe het is de uitzondering te zijn. Nu kijken wij als rolstoelers jullie eens na… i.p.v. jullie ons. ‘Support 2008′ is een wereld op zich, een omgekeerde wereld.

Wij gaan er zaterdagmiddag heen om ons te oriënteren op een nieuwe rolstoel, een ultra lichtgewicht. Ben benieuwd wat er zoal te krijgen is. Chantal heeft al wel een mooi, nieuw karretje op het oog, maar wie weet is er nog meer moois en passends te krijgen… we zullen zien.

We hadden de the Engelse versie al enkele maanden geleden gekeken, maar sinds gisteren hebben we ook de eerste twee seizoenen van ‘The Office US‘ achter onze kiezen (nee, niet op één avond gekeken hoor…). Normaal is het vaak niet zo succesvol om een spin-off te maken van een serie, laat staan van een serie uit een ander land. Je gaat toch continu vergelijken. Maar bij deze sitcom zijn de makers, waaronder Ricky Gervais - de originele ‘baas’ uit de Britse versie, erin geslaagd om de serie zo niet nog sterker te maken. Het stereotype baas van een administratieve afdeling dat wordt neergezet is geweldig. Een zeer geslaagde serie is het gevolg. Jammer dat seizoenen 3 & 4 hier nog niet op dvd uit zijn en de serie ook niet op TV wordt uitgezonden… dat wordt dus wachten… (dan maar weer verder met de laatste 3 seizoenen van ‘The Sopranos‘ - want die wacht nog altijd in de kast…) Tony, here we come!

Dat het Italianen meer om de looks en de glamourstatus te doen is, hebben ze mij wel weer bewezen. Als ze Berlusconi voor de derde keer een mandaat geven om het land te leiden, dan geeft dit voor mij weinig inhoud aan de politiek van dat land. De gladde playboy mag met zijn 71 jaar weer verder met het corrupte beleid van zijn land. Verbetering? Ik denk het niet… ik had meer gevoel bij Veltroni, al zal Italië altijd wel blijven kampen met het stigma van maffia en corruptie… dat raak je niet zomaar kwijt.

Al jaren vraag ik me af wat m.n. voetbalfans beweegt om tijdens wedstrijden zich zo te gemisdragen. In mijn ogen mag je jezelf dan geen fan noemen. Rellen onderling, rellen met supporters van de tegenpartij, voor-tijdens en na wedstrijden, zelfs geweld tegen spelers. Gisteren was het in Groningen weer raak. Ongelooflijk, wat een hersenloze, randdebielen (sorry, ik weet er geen ander woord voor) zijn dat. De risico’s die ze anderen laten lopen is niet te begrijpen. En dat durft zich dan ‘voetbalfan’ of ’supporter’ te noemen…  Ik kan daar met mijn hoofd niet bij en ik ken in ons land niet echt een andere sport waarbij het er zo aan toe gaat. Ja, hersenloze randdebielen is de enige term die me op dit moment te binnen schiet en die mijn gevoel over deze brand kan beschrijven.

Geluk hangt meer af van hoe je het leven beziet,
dan van wat er gebeurt.

Marc-Marie Huijbregts bij DWDD, hij zit iets te vertellen en kan het juiste woord niet vinden… Matthijs van Nieuwkerk valt hem bij en zegt: ‘Misprijzend’. Marc-Marie: ‘Ja, dat woord zocht ik…’ om vervolgens verder te gaan met deze zin: ‘… als ik het had gekend.’ Altijd gevat… ik mag die gozer wel, en dan niet alleen vanwege zijn achternaam…

Ik vind het een heerlijke vrouwelijke cabaretier, cabaretière dus. Brigitte Kaandorp heb ik het dan over. De C-C-C van vandaag is er eentje van haar: een juweeltje. Snap jij het nog aan het eind van de tekening…

Maandagavond had Netwerk een item over de SRV-man (Samen Rationeel Verkopen), dit riep veel herinneringen bij mij op. Opgegroeid in een relatief klein dorp ben ik grootgebracht met de SRV-man. Vooral voor onze zuivel maakte wij gebruik van de wagen. Rond de klok van 5 uur hoorde je de alom bekende hoorn van de wagen en nam je je flessenrekje ter hand. Je stapte de wagen in, leverde eerst de lege, omgespoelde melk- en vlaflessen in om vervolgens naar de achterkant van de wagen te lopen voor nieuwe, verse melk en vla. Uit deze tijd stamt ook de ‘flessenlikker’, want die glazen flessen moesten natuurlijk wel goed ‘leeg gelikt’ worden. Maar niet alleen voor zuivelprodukten was de SRV handig. Wij deden wel één keer per week boodschappen in een grote supermarkt in de dichtsbijzijnde stad, maar door de week had je altijd wel iets tekort. En dan was het dagelijkse bezoekje van de SRV-man een uitkomst. Ik mag niet uit de tijd komen dat de bakker aan huis kwam, maar de melkboer (zoals hij bij ons thuis in de volksmond heette) en de groenteboer aan huis heb ik wel meegemaakt. Het heeft mooie herinneringen meegegeven. Zo weet ik vandaag de dag nog steeds de bijnaam die onze vaste SRV-man mij altijd gaf: krullenbol. En dan te bedenken dat er op mijn hoofd geen krul te ontdekken is… het zijn mooie herinneringen, die gelukkig behouden blijven. En wie weet slaagt Joop Atsma van het CDA erin om het leven van de SRV-man nieuw leven in te blazen in de buitengebieden van de provincie. Ons dorp zal er niet meer voor openstaan met twee grote supermarkten, twee bakkers en de stad op rij-afstand. Maar voor dorpen in provincies als Drente, Friesland en Groningen kan ik me voorstellen dat het wel een toekomst kan hebben. ‘Leve de man van de SRV, van je hieperdepiep hoeré.’ (de bekende leus… wie kent hem niet?)

Er is al veel over gezegd en geschreven; de nieuwe politieke beweging van Rita Verdonk. Vooral het feit dat zij geen ‘partij’ is gestart maar een ‘beweging’ behoort tot de grootste nieuwe waarde in de politiek. Het zou een nieuwe politiek zijn. Geen partijconventies meer, geen ellenlange ledenvergaderingen meer. Verdonk heeft als doel om samen met de inwoners van Nederland de politiek te bedrijven. Of haar dit lukt, zal de tijd moeten leren.

Persoonlijk denk ik wel dat het goed is dat er naast de traditionele partijen een nieuw soort politieke groep ontstaat. Wie dit dan opricht, maakt mij niet uit. Verdonk of Pietje Puk, het gaat om de frisse nieuwe manier van politiek voeren. Ik hoop dat ons land er baad bij zal hebben en dat Verdonk met deze vernieuwing een nieuw klimaat kan scheppen en we af kunnen stappen van de vaste, oude conventies. Nogmaals, of Verdonk het wel of niet gaat redden kan alleen de tijd ons leren. Het signaal is wel duidelijk: het is tijd voor nieuwe politieke vormen. En dáár ben ik dan wel trots op… niet zozeer op Rita, maar op het lef dat er wordt getoond om het ‘oude’ Den Haag op zijn kop te zetten met een nieuwe beweging… moeten we immers niet ‘meer bewegen’ volgens de minister van Volksgezondheid?

Het programma dat zich altijd wel op mijn aandacht kan verheugen is Zembla. Goede documentaires en journalistieke items, daar draait het om bij de uitzendingen. Ik neem het altijd op of kijk het via UitzendngGemist.nl, omdat het uitzendtijdstip me vaak iets te laat is. Afgelopen zondag was het de dvd-recorder die me het programma opnieuw voorschotelde. Bij het zien van de beelden kwam er een schokgolf door me heen. De beelden van de oorlog in Irak zijn te schokkend voor woorden. Hier in Nederland moeten we het doen met datgene dat in het nieuws en in de actualiteitenprogramma’s wordt getoond. Zembla toonde beelden gemaakt door Jon Snow voor Channel 4. Wat wij hier vaak niet te zien krijgen, wordt in deze documentaire wél getoond.

De afgelopen tijd is er al discussie geweest over de berichtgeving in oorlogsgebieden. Zouden de zogenaamde ‘embedded’ journalisten wel onafhankelijk zijn en wel laten zien wat er werkelijk gebeurd - belicht van beide kanten? Het is een vraag die ik mezelf na het zien van Zembla nog eens stel. Oordelend naar de beelden die ik hier zie, zou je kunnen concluderen dat er zeker een bepaalde mate van censuur plaatsvindt met de embedded journalistiek, want deze expliciete beelden - die wel de dagelijkse, verontrustende realiteit zijn in Irak - krijgen we hier niet te zien bij de berichtgeving.

Ik denk persoonlijk dat embedded journalistiek voor veel journalisten en programmamakers de enige manier is om nog enig beeld van de oorlog te geven. Het is dát of anders niets. Dat er zo nu en dan een programmamaker zich in het hol van de leeuw waagt en de uitgebreidere beelden laat zien, kan alleen maar aanvullend werken op wat wij al hebben gezien. Het maakt het dagelijkse leven van de Irakezen onomwonden duidelijk.  Dat die oorlog tot nu toe eigenlijk alleen nog maar verliezers kent, wordt zo pijnlijk duidelijk.

Het kostte wat moeite,: vele malen nummer ‘drukken’, vaak ophangen en weer opnieuw bellen, minuten lang wachten… maar dit alles bleek niet voor niets. Op 7 oktober 2008 zitten wij in Ahoy bij het concert van Queen & Paul Rodgers… hier in huis lopen dus twee ‘happy campers’ rond.

Er is geen weg naar geluk,
geluk is de weg.

Vandaag de dag is het al heel wat als je een paar jaar getrouwd bent. Wij haalden zelf onlangs de 10 jaar en waren daar trots op. Hoe trots moeten mijn ouders dan vandaag wel niet zijn: 40 jaar getrouwd! Een mijlpaal en zeker een voorbeeld voor velen. Een huwelijk is ‘werken’, dat komt niet vanzelf. Maar met de juiste inspanning is het een prachtige basis voor een gelukkig leven.

Lieve Pa en Ma, gefeliciteerd met jullie 40-jarig huwelijksjubileum. Geniet vol liefde van elkaar en van het leven dat jullie samen nog voor je hebben.

‘Echte liefde heeft geen gelukkig einde,
omdat echte liefde niet eindigt’

Misschien wat minder bekend bij het grote publiek: Onno Innemee. Maar toch wel leuk om eens wat van te zien. Deze scène ‘Cursus internet voor bejaarden’ vind ik persoonlijk wel geinig.

… als je zoiets doet? Ik vraag het me af… ik schrik telkens weer als ik dit soort berichten lees. Wat bezielt zo’n persoon, kind, tiener of volwassenen, hoe kom je erbij om dit te doen? Wat is de lol ervan? Gelukkig loopt het dit keer met een sisser af, maar dat is in het verleden wel eens anders geweest… er zijn doden gevallen door dit soort ‘geintje’…

Fitna - het… wat zou volgen… Fitna - de musical? De film blijft het kabinet en de Kamer maar bezig houden. Gisteren was er een uren durend debat in de Kamer over de veelbesproken film van Wilders. Her en der heb ik er wat stukjes van gezien, maar of ik er nu wijzer van ben geworden… nee, niet echt. Het is vooral een debat geweest van aanvallen en verdedigen, maar oplossingen… ho maar. Jammer, want dat zijn gemiste kansen… voor beide partijen. Dames en heren van het Nederlandse kabinet en de Tweede Kamer, laat er nu dan toch nog iets goeds uit de film voortkomen en probeer ’samen’ tot oplossingen te komen zodat we met respect met elkaar ’samen’ kunnen leven. Was het motto niet: ‘Samen leven, Samen werken, Samen…’?

De beloofde review van het concert van Mark Knopfler in Ahoy is vanaf vandaag op FOK! te vinden. Klik hier als je hem wilt lezen.

De avond was SUPER!! Zoals beloofd zal er een review op FOK! komen, maar deze zal waarschijnlijk pas morgen online gaan. I.v.m. 1 april is er een’themadag’ op FOK! en worden er geen ‘gewone’ reviews geplaatst. Dus nog even wachten… maar ik wilde toch een kiekje plaatsen en een eerste reactie: THANKS MARK!!!

Foto: Chantal Huijbregts - © 2008