Maandagavond had Netwerk een item over de SRV-man (Samen Rationeel Verkopen), dit riep veel herinneringen bij mij op. Opgegroeid in een relatief klein dorp ben ik grootgebracht met de SRV-man. Vooral voor onze zuivel maakte wij gebruik van de wagen. Rond de klok van 5 uur hoorde je de alom bekende hoorn van de wagen en nam je je flessenrekje ter hand. Je stapte de wagen in, leverde eerst de lege, omgespoelde melk- en vlaflessen in om vervolgens naar de achterkant van de wagen te lopen voor nieuwe, verse melk en vla. Uit deze tijd stamt ook de ‘flessenlikker’, want die glazen flessen moesten natuurlijk wel goed ‘leeg gelikt’ worden. Maar niet alleen voor zuivelprodukten was de SRV handig. Wij deden wel één keer per week boodschappen in een grote supermarkt in de dichtsbijzijnde stad, maar door de week had je altijd wel iets tekort. En dan was het dagelijkse bezoekje van de SRV-man een uitkomst. Ik mag niet uit de tijd komen dat de bakker aan huis kwam, maar de melkboer (zoals hij bij ons thuis in de volksmond heette) en de groenteboer aan huis heb ik wel meegemaakt. Het heeft mooie herinneringen meegegeven. Zo weet ik vandaag de dag nog steeds de bijnaam die onze vaste SRV-man mij altijd gaf: krullenbol. En dan te bedenken dat er op mijn hoofd geen krul te ontdekken is… het zijn mooie herinneringen, die gelukkig behouden blijven. En wie weet slaagt Joop Atsma van het CDA erin om het leven van de SRV-man nieuw leven in te blazen in de buitengebieden van de provincie. Ons dorp zal er niet meer voor openstaan met twee grote supermarkten, twee bakkers en de stad op rij-afstand. Maar voor dorpen in provincies als Drente, Friesland en Groningen kan ik me voorstellen dat het wel een toekomst kan hebben. ‘Leve de man van de SRV, van je hieperdepiep hoeré.’ (de bekende leus… wie kent hem niet?)
Wie zei wat wanneer...