Nu is het me heel de winter gelukt om de griepellende te ontlopen. En dan nog, op het randje van de lente, slaat hij genadeloos toe. This sucks, big time! Ik heb een lijf als een vaatdoek, een hoofd als een blok beton, een keel als een olifant - met schuurpapier bekleed, een stem als een zwoele zulu en een neus die loopt als Camiel Maasen – traag, maar gestaag.

Voldoende beeldspraak om een beeld te krijgen van hoe Chantaliaans er vandaag aan toe is? Fijn, dan laat ik het hierbij…