Category Archive

Aan alles merk ik dat ik aan vakantie toe ben. Het verbaasd me alleen zo, want het is nog niet eens zo lang geleden dat we op de Antillen vertoefden. Maar mijn lichaam zegt gewoon iets te vaak ‘ho’ op dit moment. De ochtenden dat ik vroeg op moet (ga) worden steeds moeizamer. In de middag val ik regelmatig boven mijn krantje in slaap. Beginnend aan een artikel word ik dan ineens met een schok wakker en besef dat ik al een uur bezig ben met die ene column en nog altijd niet weet waar hij over gaat. Ik geef er maar aan over en krul dan lekker even een poosje op de bank. Mijn lichaam wil namelijk graag serieus genomen worden. Jammer alleen dat ik het heb moeten vertellen dat het nog 5 weken duurt voor dit lichaam (en zijn geest) even op een break mogen. Hopelijk wil het genoegen nemen met af en toe een tukkie tot die tijd… Zomermoeheid… bah, ik hou er niet zo van hoor.

Wat ik nu niet helemaal begrijp is waarom mijn krant in de vakantieperiode steevast dunner moet zijn dan de rest van het jaar. En naast dunner is hij ook meer gevuld met allerhande ‘geinige’ weetjes en overzichtjes en nog meer van deze zomerkolder. Is er in deze periode geen nieuws, net als de rest van het jaar. Het acht-uur-journaal is toch ook nog steeds even lang (hoewel dat tegenwoordig ook wel besproken zou mogen worden op de nieuwswaarde en belangrijkheid van de items, maar dat is een ander issue). Ik ben over het algemeen heel tevreden over mijn NRC Next, maar in deze weken vraag ik me toch wel eens af of dat niet anders kan. Ja, over drie weken weten ze het papier wel weer te vullen met allerhande bijlagen over de Olympische Spelen, maar tot die tijd lijk ik me tevreden te moeten stellen met de vakantiekomkommers van NRC. Helaas… ik zal het wel uitzingen en ik kijk uit naar het tijdstip dat iedereen (op de redactie bij NRC) weer terug is van vakantie en mij weer van écht nieuws voorziet en ik mijn vaste columnisten weer terug heb. Pfieuw, ik mis het wel hoor en zo worden het toch nog lange zomerweken…

De vakantietijd lijkt nu echt te zijn begonnen. Overal merk je het: op de weg, op het werk bij manlief, in de winkels. Nederland is erop uit getrokken en wij? Wij blijven nog maar even thuis… snif. Maar dat vinden we niet zo erg hoor. Want als straks, eind augustus, iedereen aan het werk moet, mogen wij nog lekker even weg. En in deze ‘vakantiekomkommertijd’ is het ook wel lekker om thuis te zijn of zelfs -net als manlief- te moeten werken. Je hebt even tijd om e.e.a. bij te werken, want alle zaken staan op een wat lager pitje. Dus we tanken even bij om daarna -als jan en alleman aan het werk moet- heerlijk te vertrekken naar La Bella Italia. Maar zonder gekheid: ik gun jullie je vakantie hoor… euh, wat een stomme zin. Die lezen ‘jullie vakantiegangers’ natuurlijk niet, want wie neemt er nu zijn laptop mee op vakantie…

Een orchidee heb ik altijd een enorm aparte bloem gekregen. Zo moet ook manlief hebben gedacht toen hij me een hele mooie cadeau deed. En zoals elke bloem bij mij, moest ook deze voor de camera verschijnen. Een paar mooie macro-foto’s was het resultaat. En speciaal voor jullie een collage… geniet en laat deze bloem staan voor de dag van vandaag: MOOI!

Klik op de collage voor een grotere versie via Flickr

Afgelopen week keek ik naar een actualiteitenprogramma (of het kan ook het Journaal geweest zijn, dat weet ik niet meer zeker - maar doet er voor de rest van het verhaal ook niet toe) op televisie. Hetgeen ik daar zag, heeft me toch wel even doen twijfelen aan onze politiek als het gaat om besluitvorming. Wat zie ik daar…? Een lid van onze Eerste Kamer, tijdens de besluitvorming of het Verdrag van Lissabon al dan niet geratificeerd moest worden. En waar baseert dit Eerste Kamerlid zijn beslissing op? Op wat hij haalt uit het boek dat hij voor hem heeft liggen: ‘Europese Unie voor Dummies’. Het moet toch niet gekker worden…

Al heel lang hebben we het er over… lijkt het je niet mooi om eens een ballonvaart te maken? Maar ja, beiden met hoogtevrees kampen helpt niet mee om die stap te zetten. Nu gaat het er dan toch eindelijk van komen (mits het weer goed is en ik dus van de ballonvaarder als ‘invalide’ mee mag - dit mag nl. niet als er slecht weer wordt verwacht waardoor de landing ‘ruig’ zal zijn). Op zaterdagmorgen 9 augustus zijn wij te vinden in de lucht met de ‘Vroege Vogels’-special van het Ballon Fiësta in Breda. Om 5.45 uur worden we in de VIP-tent ontvangen met koffie om daarna rond de klok van 6.30 uur de lucht in te gaan. Waarheen? Dat zal de wind bepalen. De camera gaat zeker mee. Nu maar hopen dat de hoogtevrees geen roet in het eten gaat gooien en dat wij straks net zo’n smile hebben als op onderstaande ballon.

Afgelopen donderdag had EenVandaag een item over de invloed van sms- en msn-taal op de taalontwikkeling van kinderen. Wat me nog het meest verbaasde is het lacherige gedrag dat de kinderen vertonen als ze wordt gevraagd een woord als ‘onmiddellijk’ of ‘enigszins’ te schrijven en dit vervolgens totaal fout neerzetten. Het gebrek aan besef dat dit duidelijk NIET om te lachen (of lagguh) is, vind ik erg zorgelijk. Taal is niet voor niets ontwikkeld. Ik kan me zo goed voorstellen dat het voor docenten Nederlands ondoenlijk is hier nog iets aan bij te schaven. Ik vind het enorm jammer dat een mooie taal -die het Nederlands toch wel is- zo afzakt. Woorden als ‘ff w88′ en ‘hvj’: ik moet er niet aan denken dat dit onze toekomst is en we over een paar jaar zo met elkaar communiceren.

18% van de 300.000 abonnementen op Donald Duck is boven de 35 jaar.

Wat heerlijk dat in deze tijd van grote wereldproblemen het blijkbaar toch ‘done’ is dat je als 35-plusser een abonnement op het vrolijkste weekblad mag hebben. Jammer dat er nog een taboe op rust… want als je de vraag op een feestje stelt, ontkent iedereen.

Klik op de strip voor een leesbare versie.

Het is dé trend in tijdschriftenland… je eigen Glossy. Hebben we al maandelijks de ‘LINDA.’, we hadden al de ‘YOUP.’, en ook de ‘CATHERINE.’, maar er is meer op komst. Zo werd aangekondigd dat in augustus in dit rijtje twee nieuwe glossy’s kunnen worden opgenomen: Albert Verlinde krijgt zijn eigen ‘homoglossy’ en ook kunnen we rekenen op een heuse ‘PLASTERK’. Tja, of ik ze zal kopen… nee, ik hou meer van de wat diepgaandere lectuur (lees: de Donald Duck, hihihi). Nee, zonder gein, ik ben meer het type voor een goed opinieblad, de glossy is hier in huis ‘uit’.

… in het Italiaans.
Je kent ze vast wel, die kleine pockets in bijna elke gangbare Europese taal. Al winkelend voor iets anders kwam ik erbij uit en het leek me toch wel handig voor de komende vakantie. En dus heb ik het blauwe zakboekje maar meegenomen. Nu maar hopen dat die Italianen mijn steenkolen Italiaans een beetje kunnen volgen. Hoe zou dat klinken, Italiaans met een záchte G…

Che vacanza, ma lascia a venire, sono pronto

Via Me! van bVision kwam ik bij Animoto terecht. Een leuke site om een eigen YouTubeFilmpje te maken van je eigen foto’s (al is de gratis versie dan maar 30 sec.). Ik ben eens wat gaan pielen en zie hier…

Het leven dat we vandaag de dag leiden is wel heel erg rond internet gebouwd. Dat merk je pas als je een dag helemaal internetloos bent (geheel onbedoeld overigens). Gisterenochtend constateerde ik dat de router niet deed wat hij moest doen en dan kun je nog zoveel computers in huis hebben, dat ene kastje moet ze toch allemaal van internet voorzien. En dat laatste deed hij dus niet… Gevolg? Het hele dagelijkse ritme lag overhoop. Je merkt dat ineens hoeveel je eigenlijk met internet doet. Even een rekening betalen? Helaas, Postbank zit online. Een FOK-review afwerken die eerder was geschreven? Sorry lezers, ik kan niet online. Kopij voor het plaatselijke nieuwsblad corrigeren? Helaas, die komt per mail binnen en die werkt dus niet. Webloggen? Jullie hebben me vast gemist… sorry. Dit hele gebeuren heeft me eens te meer duidelijk gemaakt dat ik wel erg veel met internet doe en er dus behoorlijk afhankelijk van ben. Goed of slecht? Ach, ik rook niet, ik drink niet, ik spuit niet… mag ik dan érgens afhankelijk van zijn…

Met de vakantie voor de deur zijn velen zich natuurlijk aan het voorbereiden op hun reis. Maar hoe goed ken je de wereld eigenlijk? Met onderstaande test (klik op de afbeelding), kun je kijken hoe hoog je ‘travel-iq’ is op verschillende gebieden in de wereld. Veel plezier… en als je durft, laat dan je iq achter in de reacties.

Deze grote ogen en dit wopneusje kijken nu al 65 jaar de wereld in… en die blijft hem verbazen.

Lieve Pa, gefeliciteerd met het bereiken van deze mijlpaal in je leven: 65 jaar! Dat is een toost waard en die zullen we dan ook samen nemen (al is het pas in september).

Op zich zijn manlief en ik behoorlijk nuchter. Wij geloven niet in tovenarij, ufo’s bestaan niet en het leven is bij ons geen illusie. Toch werden we gisterenmiddag even uit het leven van alledag getrokken. Een paar uurtjes leefden we even in een wereld vol illusie. Het gebeurde, we zagen het, maar zagen het ook weer niet. Beiden hadden we nooit gedacht dat we ons zo zouden laten ‘beetnemen’, maar nogmaals, het gebeurt waar je bijzit. Ja, Hans Klok heeft ons verrast en meegenomen in zijn wereld van magie. Een show die ik iedereen aan kan raden. Thuis moeten we altijd een beetje lachen als we Klok en zijn blonde, wapperende lokken zien, maar dat het een vakman is, zullen we hier niet meer ontkennen. Geweldig, even ontsnapt te zijn uit de hedendaagse realiteit en je twee uurtjes laten verbazen… met dank aan Hans Klok (zonder windturbine, dat wel).

Soms is alleen fotootje genoeg om een ‘mood’ aan te geven. Vandaag dus alleen een mooi en vooral zacht kiekje…

Klik op de foto voor een grotere versie via Flickr.

Ik vind dit soort gedrag écht te ziek voor woorden… ben een echt vent/vrouw en ga gewoon werken… ook na een avondje doorhalen na het voetballen… Dit soort werknemers mogen van mij héél hard worden aangepakt.

Soms beland je echt van het één in het ander. Zo heeft mijn weblog er ooit toe geleidt dat ik voor FOK! ben gaan reviewen. Beginnend met boeken kwamen er al snel dvd’s en cd’s bij. Het aantal reviews begint aardige vormen aan te nemen. Via een review die ik voor FOK! schreef, kwam ik in contact met een schrijfster. Ik heb twee boeken van haar besproken en over de afgegeven reviews was zij erg te spreken. En zo kwam het dat zij mij vorige week benaderde om te vragen of ik ‘proeflezer’ voor haar nieuwste boek zou willen zijn. NATUURLIJK! Ze gaf zelfs aan dat het misschien wel kan leiden tot meer ‘proefleeswerk’ in de toekomst voor andere schrijvers. Wat kan een balletje raar rollen zeg. Ik lijk met FOK! echt in de roos geschoten te hebben wat betreft het doen van iets dat ik leuk vind en wat ik op die manier ook met anderen kan delen. En ik zal ergens toch een beetje goed werk doen, anders zou ik toch niet gevraagd zijn door deze persoon… maar ach, goed of niet, belangrijkste is dat ik leuk vind wat ik doe en het goed te combineren is met mijn handicap en rust/activiteitenschema.

Als je van elkaar houdt en veel tijd met elkaar doorbrengt, ga je ook steeds meer ‘op’ in elkaar. En als de één dan (ik in die geval) al een ruime week een bepaalde pijn heeft, is het vanzelfsprekend dat na een week de ander (manlief in dit geval) ook op nagenoeg dezelfde plaats pijn krijgt. Sympathy Pains noemen ze dat in het mooi Engels. Het verzacht het leed wel hoor, lekker samen zuchten dat het een vervelende pijn is. Laten we alleen voor beiden hopen dat hij toch weer snel weggaat, want we voelen ons liever SAMEN kiplekker.

En dan log ik een keer ‘negatief’ over het Nederlands elftal, lees ik kort daarna onderstaand schokkende bericht op nu.nl

Pasgeboren dochter Boulahrouz overleden

LAUSANNE - De Nederlandse international Khalid Boulahrouz is bij het EK voetbal in Zwitserland en Oostenrijk getroffen door groot persoonlijk leed. Zijn dochtertje Anissa, dat woensdag te vroeg werd geboren in een ziekenhuis in Lausanne, is overleden. Dat heeft de teamleiding van Oranje donderdag bekendgemaakt.

“We zijn allemaal aangeslagen”, zo luidde de tekst in een kort persbericht vanuit Zwitserland.

Complicaties
Boulahrouz verliet woensdagmiddag de training van het Nederlands elftal in Lausanne, nadat zijn vrouw Sabia met zwangerschapscomplicaties in het ziekenhuis was opgenomen. Uit piëteit met Sabia en Khalid Boulahrouz is de voor donderdag geplande persbijeenkomst in het Olympisch museum geannuleerd. Wel begint om 14.00 uur op die locatie een persconferentie met bondscoach Marco van Basten en aanvoerder Edwin van der Sar.

Volgens onze bondscoach mag er geen onderscheid worden gemaakt tussen de twee elftallen die tot nu toe in actie zijn gekomen op het EK. Toch viel me wel één niet onbelangrijk verschil op: bij het tweede elftal dat tegen Roemenië aantrad werd beduidend minder meegezongen met het volkslied dan bij het eerste elftal dat de eerdere twee wedstrijden speelde. Ik vind dat persoonlijk jammer. Gepassioneerd meezingen zoals de Roemenen hoeft nu ook weer niet, maar op zijn minst een beetje meezingen is wel gepast. Je wéét dat je wordt gefilmd op dat moment en heel Nederland ziet dat je niet meezingt. Ik vind dat een gemiste kans om je vaderlandsliefde te tonen. Of zou het een gebrek aan kennis van de tekst zijn, want dan kan ik ze wel even helpen hoor…

Wilhelmus van Nassouwe
Ben ick van Duytschen Bloedt,
Den Vaderland ghetrouwe
Blijf ick tot inden doet;
Een Prince van Orangien
Ben ick vry onverveert.
Den Coninck van Hispangien
Heb ick altijt gheeert.

Wil je de hele tekst lezen en leren, klik dan hier. De voetbalwedstrijd inclusief volkslied wordt dan wel al gauw drie keer zo lang, maar dat terzijde)

Verder heb ik niets aan te merken op onze voetbaljongens hoor, want vooralsnog doen ze het heel goed. Al zouden ze zaterdag naar huis moeten, dan mag dat met opgeheven hoofd.

Soms krijg je een boek in handen dat je meteen raakt, vanaf het eerste hoofdstuk of zelfs al vanaf het moment dat je de achterflaptekst leest. Zo was dat bij mij eerder al het geval met Valse Salie, een autobiografisch verhaal over Münchhausen by Proxy. Dezelfde auteur benaderde me een poosje geleden met de mededeling dat zij nu, naast haar eerdere boek voor volwassenen over dit onderwerp, ook een kinderboek had geschreven. Ik was meteen nieuwsgierig. Het is me vaak opgevallen dat dit soort onderwerpen niet genoeg worden beschreven in kindertaal, terwijl zij toch vaak het slachtoffer zijn. Afgelopen weekend was het zover en werd het boek bij mij bezorgd, met prachtige notitie in het boek van de schrijfster waarvoor ik haar enorm bedank. De titel Doodziek en springlevend? vat in drie woorden de kern van de aandoening MbP. In één ruk las ik afgelopen maanden maandag bedoel ik dus, het verhaal uit en ik was wederom onder de indruk. Heel mooi en goed dat mensen zich inzetten om op deze manier kinderen te bereiken en van informatie te voorzien. Beide boeken zijn zeker een aanrader.

Lees meer over de boeken op FOK!:

Valse Salie

Doodziek en springlevend?

Onlangs kreeg ik van een dierbaar iemand onderstaande woorden gemaild. Heel speciaal voor mij, en omdat ze volgens mij universeel zijn, wil ik ze hier delen. De persoon van wie ik ze kreeg weet niet half hoeveel mensen ze met deze woorden kan raken en kan helpen. Dank je voor dit gebaar.

Soms wanneer ik niet meer weet
welke weg ik nemen moet
Zou ik zo graag ondersteuning willen
Welke route is nou goed
Waar moet ik stoppen
en wanneer moet ik gaan
Welke keer rechts
Hoe vaak moet ik links afslaan
Een begeleidende hand
die mij helpt en begeleidt
En die er is voor mij…

Tijdens het concert van Guus Meeuwis in het PSV-Stadion was iedereen in het oranje uitgedost, dit i.v.m. de wedstrijd Nederland-Frankrijk op het EK. Het was heerlijk om dit grote Oranjefeest mee te mogen maken (al was het maar gedeeltelijk doordat mijn handicap weer eens maakte dat ik niet tot het eind kon blijven…)

Klik op de collage voor een grotere versie

Het was weer één groot -BRABANTS- feest, incl. Frans Bauer én winst voor het Nederlandse Elftal!!

Klik op de collage voor een grotere versie

Het lijkt wel een herleving van de jaren ‘80, toen was actievoeren ook heel erg ‘in’. De afgelopen maanden hebben we weer heel wat beroepsgroepen zien staken, inclusief aanstaande beroepsgroepen, de scholieren. Postbodes, OV-chauffeurs, vrachtwagenchauffeurs, allemaal vonden ze het nodig om met die stomme oranje hesjes en petjes van het FNV de rechtgeaarde Nederlander te irriteren met hun stakingen. Ik weet het, ons land kent stakingsrecht, maar ik heb er zelf altijd weinig begrip voor. Ik denk ook dat het vaak het doel voorbijschiet en alleen maar irritaties opwekt bij de rest van de bevolking. Ik ben meer van het ‘gesprek aangaan’, ik denk dat je daar op termijn meer mee bereikt. Veel stakers zien het stakingsrecht ook gewoon als een lekker dagje vrij en weer even ‘gek’ doen op de Dam (of elders). Nee, het FNV (en andere bonden) is niet mijn soort organisatie.

Een eerste collage van kiekjes met de nieuwe Canon EOS 450D (met dank aan mijn ouders voor het mooie boeket dat ik als onderwerp kon nemen).

Klik op de collage voor een grotere versie in Flickr.

… groen was duidelijk niet mijn ding…

Ik heb een beetje een nare smaak van het weekend over gehouden. Het lijkt wel of het niet mag lukken met de theatertickets die we nog hadden liggen voor het resterende gedeelte van dit seizoen. Moesten we drie weken geleden ‘De Lama’s’ al laten schieten, afgelopen vrijdag was het helaas de beurt aan ‘Les Miserables’. Door een klein ongelukje met het uit de auto tillen van mijn rolstoel heb ik mijn been geblesseerd en was zitten niet echt meer mogelijk… en dat is toch lastig als je een avondje theater in het vooruitzicht hebt. En dus moesten we besluiten niet te gaan… balen, want het is één van die musicals die ik écht wilde zien. Gelukkig, als schrale troost, hebben mijn ouders een prachtavond gehad. En wij… wij proberen nog wel een herkansing te krijgen…

(Wat betreft het been: dat is nog altijd niet beter en de tijd zal uitwijzen wat het is - het neigt aan te voelen als een scheurtje in de spier, en dat moet de tijd dan gewoon goed maken… we shall see.)

We waren al een tijdje aan het denken aan een tweede ‘body’ Nee, geen tweede of verbouwd lichaam, maar een body in termen van fotografie. Tijdens de laatste vakantie werden we soms wel eens gek van het steeds moeten wisselen van lens tussen tele-, groothoek en standaard lens. Daarnaast is het soms handig als je beiden een toestel hebt om kiekjes mee te maken, al ben ik de fotograaf en manlief meer de filmer. Er zijn situaties dat je er beiden eentje wilt hebben. Aanvankelijk gingen de gedachten uit naar een tweede EOS 400D body, net als degene die ik nu heb. Maar aangezien deze, ondanks de komst van de EOS 450D niet veel goedkoper werden, neigden we langzaam naar die opvolger. En nu deed zich een mooie aanbieding voor. Sinds gisteren ben ik de trotse bezitter van de nieuwe CANON EOS 450D (naast mijn 400D). Bij onze eerstvolgende vakantie hoef ik dus niet meer zo heel vaak te wisselen van lens (beide bodies kunnen met een lens uitgerust worden die we op dat moment het meest gebruiken) en als we willen kunnen we samen foto’s maken. Ik weet het, het is pure luxe, maar als je een hobby zo leuk vind, mag dat best wat geld kosten. Mijn ‘foto-gear’ begint langzaamaan aardige vormen aan te nemen: twee bodies, twee 18-55mm lenzen, een 70-300mm lens, een lichtsterke 70-200mm lens, een 90mm macro-lens, een 10-20mm groothoeklens, een 550EX Speedlight flasher, een ringflitser, een soligor 3x convertor, een hoekzoeker, een trippod en een monopod. Je hebt er bijna een ‘drager’ voor nodig… gelukkig heb ik vorig jaar voor mijn verjaardag een foto-rugzak gekregen die zogezegd ‘op de groei’ was gekocht en kan ik alles dus met gemak kwijt. Ja, dames en heren, hier zit ONE-HAPPY-CAMPER!!! Nu maar hopen dat het snel vakantie is, zodat we alles kunnen gaan gebruiken (al zal er voor die tijd ook wel e.e.a. geschoten gaan worden hoor… we hopen op een mooie zondagmiddag…)

De oranjekoorts begint overal toe te slaan: welpies, voetballende poppetjes (er zijn er al heel wat afgereisd naar Amerika naar mijn ‘neefjes’ - al hebben die geen idee wie Ryan Babel of Ruud Van Nistelrooy zijn), oranje toeters, bellen, ballonnen, slingers enz. Ja, Nederland is er klaar voor. Het is niet spannend en de pot is niet groot, maar manlief en ik hebben een pool opgezet. Gelukkig is er wel wat strijd, want we komen beiden op een andere winnaar uit. Manlief gokt op Italie, ik op Duitsland… wie zal er winnen…

Wie denk jij dat er Europees Kampioen 2008 wordt?

De afgelopen weken zijn we werkelijk overspoeld met de onduidelijke reclame van ‘Ziggo’. In deze spotjes wordt gedaan als Ziggo een persoon is, en dat terwijl het niet meer is dan een merknaam. Nog niet eens een echt pakkende als je het mij vraagt. Wat is Ziggo eigenlijk? Het is een samengaan van drie ‘oude’ merken op het gebied van @Home, Multikabel en Casema. Op zich slim gedaan, want alle drie hebben vanuit het verleden toch een beetje een juk over zich heen gekregen (zoals alle kabelexploitanten eigenlijk, denk aan UPC - Wereldpeer!!) en als je dan samengaat kun je maar het beste een andere, geheel nieuwe naam bedenken. Maar wie bedenkt die namen eigenlijk? Zitten alle die bollebozen dan opgesloten in een groot kantoor met een schaal met broodjes kaas en ham te brainstormen en te googelen met letters? Of wordt hier dan toch een heus marketingbureau voor in de arm genomen? En wat is eigenlijk een goede naam, waar moet die aan voldoen? Persoonlijk moet ik nog ernstig wennen aan Ziggo, want ja, ook wij zijn nu Ziggo (voormalig Casema-abonnee). En ondanks dat ik de naam Ziggo in dit stukje al veelvuldig heb getypt, hij doet me nog steeds niet veel… slechte marketing of een kwestie van wennen… de tijd zal het leren…

…ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo…

Ik vraag me af wat Wouter Kurpershoek dinsdag in EenVandaag toch bedoelde met het woord ‘echtschijtingen‘. Is dat gezamelijk op het toilet zitten en dan samen een ‘grote boodschap’ doen…

(of zou jij wellicht toch ‘echtscheidingen’ bedoeld hebben… maar zeg dat dan Wouter!)

Soms is ‘werken’ voor FOK! helemaal niet erg, zeker niet als je een set vermakelijke dvd’s krijgt om te bekijken. Sinds een paar dagen kijken we hier in huis ’s avonds de serie ‘30 Rock‘ van en met Tina Fey, Alec Baldwin en Tracy Jordan. Zoals gezegd, een vermakelijke bezigheid, zeker voor mensen als wij: mensen die van sitcoms houden. Manlief kijkt graag mee terwijl ik ‘werk’. Zo zie je maar weer, ‘werken’ kan leuk zijn… (al is FOK! natuurlijk geen regulier werk, maar meer een hobby…)

Het is de meesten vast niet ontgaan: de woekerpolis. Gisterenavond besteedde het programma Radar hier, als afsluiter voor het seizoen, weer aandacht aan. Zij volgen de zaak op de voet. Hoe schokkend is het om te horen dat van een inleg van zo’n 375 euro maar liefst ruim 390 euro kosten worden afgehouden… dat is toch f***ing niet normaal. Waar blijf je dan als goed burger, die probeert ZELF voor zijn oudedagsvoorziening te sparen… die financiele bedrijven n***en je gewoon waar je bij zit/staat. Wij hebben een en ander hier ook eens onder de loep genomen. Een échte woekerpolis hebben wij gelukkig niet, maar dat de kosten relatief wel veel te hoog zijn is al snel zichtbaar. Ik vind écht dat er nu eens harde actie moet worden genomen in deze zaak, want dit gaat mensen gewoon hun oude dag, en hun gezondheid, kosten. Ik zou er in ieder geval wel slapeloze nachten van hebben, wat niet erg bevorderlijk is voor de mens’ gezondheid.

OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP

Mensen van de financiële markt: doe wat menselijk (en normaal) is en breng die kosten naar beneden tot normale proporties en compenseer hen die veel te veel hebben moeten betalen al die jaren. Verrijk je niet met onze zuurverdiende centen.

De wereld links van mij is nog altijd verdraaid stil… soms wel lekker, maar niet helemaal zoals het bedoeld is. En dus is het vanmorgen ‘First things First’. Om 8.00 uur gaat de praktijk van de huisarts open en ik zal als één van de eerste aan de lijn hangen om een afspraak te maken, want hier moet wel even een dokter aan te pas komen. Ik hou jullie op de hoogte; gelukkig kan ik loggen zonder te moeten horen.

Update: Vet balen!! Ik kan pas morgenvroeg om 9 uur terecht, dus dat wordt nog een dagje ‘lijden’…

… en toen niets meer… behalve réte-veel pijn…

Jullie raden het al, de Lama’s moeten het zonder ons doen vanavond. Vanmorgen was er ineens een ‘plop’ in mijn oor en vervolgens volledige doofheid aan één kant. Op zich iets dat me wel vaker overkomt, maar dit keer ontwikkelde het niet zoals het dat normaal doet… gevolg is dat ik nu met een fikse dosis paracetamol in het lijf en oordruppels in het oor thuis zit, een oor heb dat niets meer hoort, maar wel duidelijk laat merken dat het er zit door de enorme pijn die het doet… en die ook nog -alsof dat ene oor niet voldoende is- uitstraalt naar de hele linkerkant van mijn gezicht. VET BALEN DUS!!! Dat wordt maandag waarschijnlijk een bezoekje aan de huisarts, want dit riekt naar een ontsteking…

Nou luitjes, doe niets wat ik ook niet zou doen en maak er een fijne avond van… ik kruip op de bank en ga maar een potje voetbal kijken… bij gebrek aan een leuke avond Chassé.

In het verlengde van de ontknoping in de Puttense moordzaak vraag ik me al langer af wat er op tegen zou zijn om van elke Nederlander DNA af te nemen en in een database vast te leggen. Al surfend kwam ik dan ook bij stand.nl waar deze stelling ook stond met onderstaande toelichting:

‘De Puttense Moordzaak lijkt na 14 jaar te zijn opgelost aan de hand van een DNA-spoor. Een 33-jarige Delftenaar is opgepakt en wordt morgen voorgeleid. In 2005 is er een wet van kracht geworden die er voor zorgt dat bepaalde criminelen DNA moeten afstaan, zodat dat met andere zaken vergeleken kan worden. Als er meer DNA-gegevens beschikbaar zijn, of zelfs van elke Nederlander, zou dat andere cold cases kunnen oplossen. Maar aan de hand van DNA is ook te zien of iemand aanleg heeft voor crimineel gedrag of erfelijke ziektes. Als die informatie in handen komt van verkeerde personen, kan de aanleg van een DNA-bank gevaarlijk uitpakken. En kan je iemand die niets heeft gedaan verplichten om mee te werken aan zo`n ingrijpende registratie? Is het goed als het DNA van alle Nederlanders wordt opgeslagen om zware misdaden te kunnen oplossen? Of weten we nog onvoldoende over de gevaren die aan registratie verbonden zijn?’

Even teruggrijpend naar een thema dat hier lang heeft gestaan -Stelling van de week- doe ik er dus eentje:

Stelling:

Iedere Nederlander moet zijn DNA afgeven.

Tijd voor een compilatie, na vele weken C-C-C-Friday.

BTW: Morgen gaan we C-C-C-Friday eens live doen… een voorstelling van De Lama’s in Chassé. Als dat maar goed komt en ik er NIET uit wordt gepikt… die jongens deinzen nergens voor terug.

Ongetwijfeld is er gisteren volop over het Songfestival geschreven, en dan met name over de uitschakeling van Nederland. Ik heb zelf al jaren het idee dat we hier maar niet meer aan mee moeten doen. De tijd is er niet meer naar dat dit het soort evenement is dat de saamhorigheid in Europa moet vergroten. Het gaat al lang niet meer om de muziek en het nummer, maar om de performance. Hoe ‘freakier’ hoe beter. En zeg nu zelf: wij zijn gewoon Hollanders met een nuchtere insteek, die nog altijd gaan voor een mooi, muzikaal lied. En dan ben je per definitie eigenlijk kansloos. Menigeen zou willen dat het Songfestival nog is wat het vroeger was, in de tijd van Teach Inn en Abba. Met programma’s als Idols, So you wanna be (whatever) en vele soortgelijke uitspattingen is een songfestival niet meer nodig. Ik ben zelf nooit een die-hard fan geweest, maar ik ben ook weer niet te beroerd om toe te geven dat ik als kind en jonge tiener wel naar de televisie keer. Het was dan vooral omdat het een gezellig zaterdagavondvermaak was, met het hele gezin rond de televisie. Papa op de grond op een kussen, mama met een wijntje in de bank en dan in spanning wachten op de uitslag. Maar dat gevoel is er al lang niet meer… als we al zouden kijken, hebben manlief en ik moeite om wakker te blijven tijdens de ‘marathon’ - zeker als je die nu over drie volle avonden (twee halve finales en één finale) gaat spreiden. Nee, Nederland… volgend jaar maar eens een keertje niet meedoen aan die voorronde. Nog even en het wordt net als met een EK of WK. Je krijgt eerst kwalificatierondes (in poules in gedeeld, een jaar lang strijden om eerste in de betreffende groep te worden). Dan een toernooi met vijf rondes om uiteindelijk in de finale te geraken (of eigenlijk voor velen: vooral niet in die finale te belanden). En wees eerlijk: in voetballand hebben we dat ooit ook maar één keer gewonnen - in 1988. Laten we onszelf dit allemaal niet aandoen. Muzikaal zijn we gewoon té netjes en té goed, dat winnen we nooit (net zoals we nooit Europees of Wereldkampioen zullen worden met voetbal, daar zijn we ook té goed voor - ahum).

Overal op televisie merk je dat de zomermaanden eraan komen. Nagenoeg elk programma beleeft deze dagen zijn seizoenseinde. Voor sommige is dat een welkome verademing, voor andere vind ik dat wel jammer. Eén daarvan is ‘Peking Express - De Revolutieroute‘. Met veel plezier hebben we het afgelopen seizoen de strijd tussen de koppels gevolgd. Vooral de psychologische druk die er op de kandidaten ligt, heeft ons geïnteresseerd. En vandaag is daar dan de finale. Voorkeur heb ik wel, maar de strijd zal nog gestreden moeten worden. Mijn hoop? Dat is dat Peter en Veronique winnen… morgen zullen we het weten.

Van welk programma vind jij het jammer dat het seizoen weer op zijn eind is?

… dacht ik toch echt dat ik al een logje voor vandaag gescheduled had… kom ik er nu -om bijna 12.00 uur- achter dat dat niet zo is… komen al die bezoekers in de ochtend voor niets langs. Sorry hoor… nu hebben jullie tenminste wat te lezen… en daar laat ik het maar even bij… te veel bezigheden om handen die een lang en zinnig logje verhinderen…

Gisteren ontving ik in mijn mailbox een heel mooi gedichtje en dat wil ik jullie niet onthouden. Persoonlijk wil ik de zender van het gedichtje heel erg bedanken… je weet waar ik van hou…

Als een bloem zo is het leven

‘t begin is teer en klein

de één die bloeit uitbundig

de ander geurt heel fijn

sommige bloemen blijven lang

weer andere blijven even

Vraag niet bij welke groep je hoort,

dat is het geheim van het leven.

Als ik toch de laatste weken op elke aanbieding van Viagra-mail was ingegaan… nou, dan zou er hier in huis toch wel een behoorlijke voorraad liggen. Het spam-seizoen viert hoogtij en dan vooral de Viagra-spam (op alle mogelijke wijze gespeld om de spamfilters te foppen… viagara, vaigra, viaigara etc.). Ik heb mezelf al jaren aangeleerd me over spam niet meer druk te maken, je doet er immers weinig aan. Druk maken lost het niet op en een spamfilter helpt maar tot bepaalde hoogte. Maar ik begin het nu wel een beetje zat te worden… meer dan 30 Viagra-spams per dag is me te zout.

Weetje: ik las vorige week dat zelfs ’spam’ een jubileum viert. Het fenomeen bestond onlangs 30 jaar… een vreemd soort feestje moet dat geweest zijn…

We hebben al heel wat cabaretvoorstellingen gezien dit seizoen (en nog twee te gaan), maar Claudia de Breij was dit jaar veruit de beste van allemaal. We hadden nog nooit een live-show van haar gezien, maar zowel manlief als ik waren enorm enthousiast… wat een geweldige show zet zij neer.

Lees de (ja, ik weet het) zéér positieve review op FOK! Maar een show als deze kan gewoon niet anders dan een lovende kritiek van mij krijgen.

Wij zullen zeker, na deze eerste goede ervaring, nieuwe show van Claudia gaan bezoeken… ze heeft er fans bij.

En voor diegene die niets met De Breij hebben, dat kan, maar kraak iemand niet af om wat hij/zij is, zoals velen dat al wel hebben gedaan bij bijvoorbeeld Sara Kroos. Ieder mag zijn mening hebben, maar hou het respectvol!

Om even te genieten van haar stem…

Misschien moeten we een gironummer openen om geld in te zamelen voor Matthijs van Nieuwkerk. Waarom vragen jullie je vast af. Nou, misschien kan hij dan een metertje stof kopen om ál die te korte colbertjasjes van een klein beetje extra mouwlengte te voorzien. Iets kan mode zijn, maar dit is gewoonweg armoedig. Manlief hier heeft ook lange armen, maar heus… daar zijn jasje voor te krijgen…

Sinds het begin van het verschijnen van zijn boek, wordt er al over gepraat door allerlei journalistieke kampen. Lyuendijk stelt in zijn boek ‘Het zijn net mensen’ dat buitenland journalistiek niet onafhankelijk kán zijn en dat we hier in Nederland niet zien wat er daadwerkelijk elders gebeurt.

Luyendijk benoemt zes journalistieke dilemma’s:

1. Veel onderwerpen blijven buiten beeld.
2. Wat wel in beeld komt, is vaak anders dan het lijkt.
3. Berichtgeving is vaak gemanipuleerd.
4. Berichtgeving is partijdig omdat sommige partijen beter manipuleren dan andere.
5. Berichtgeving moet kort en dus versimpeld worden weergegeven.
6. Je kunt weinig achtergrondkennis bij je publiek veronderstellen.

Destijds heb ik het boek, kort na het uitkomen, gelezen en ik kon me in veel punten wel vinden. Ik denk ook dat er heel veel beelden en nieuws uit het buitenland blijven hangen tussen daar en hier. Dat dit niet goed is, mag gezegd worden. Maar om vanwege die reden er maar niet meer over te berichten is te bout gesteld. Op die manier maak je de bewustwording van wat er elders aan misstanden plaatsvindt dermate klein en daarmee de wereld ook heel eng. Er gebeurt immers meer dan alleen dat wat binnen onze grenzen plaatsvindt. Laat dat wél zien, al is het dan enigszins gechargeerd.

Door collega-journalisten is er nu een tegenwoord gekomen in de vorm van een boek: Het maakbare nieuws, Antwoord op Joris Luyendijk’ – buitenlandcorrespondenten over hun werk. (Uitgeverij Balans). Ik wil dit boek zeker lezen, in aanvulling op Luyendijks boek. Ik denk dat hij als ‘klokkenluider’ heeft gediend en dat journalisten zeker aan het denken zijn gezet. Dat nieuws maakbaar is, lijkt me duidelijk, maar we moeten wel blijven geloven in de integriteit van onze eigen journalisten… zonder daarmee te verdoezelen dat er wel eens nieuws iets anders wordt gebracht dan het werkelijk heeft plaatsgevonden. Het is goed dat er een debat over op gang komt. Het houdt de journalistiek scherp en zelfreflectie kan verhelderd werken.

Update: ik vond nog een radiofragment over het ‘tegenboek’. Voor geïnteresseerden: klik hier

Update 2: Ik heb het boek zojuist besteld, dus volgende week ga ik me eens verdiepen in het tegengeluid… wellicht volgt hier later een samenvatting/review van het boek.

Kijk eens niet naar een regenboog
Maar kijk wat korter bij
Kijk eens wat minder hoog
Kijk eerst eens in een wei.
~
Kijk dan naar een spriet
Voel er ook eens aan
Alles valt dan in het niet
Als je ziet hoe het is gedaan.
~
Zie het groen
En let vooral op het fijne
Je moet het gewoon eens doen
Zo leer je genieten van het kleine.

Foto: Chantal Huijbregts - © 2008

(Klik op de foto voor een vergote versie via Flickr)

Jawel, we zijn eruit… en het is al geboekt ook. Wij gaan naar La Bella Italia. We hebben een mooi setje samengesteld, mede ook dankzij de tips die jullie ons gaven. Waar gaan we naartoe? Dat zal ik even vertellen.

Om te beginnen gaan we eerst vijf dagen naar Tesero in de streek Trentino / Alto Adige (in de bergen). Van daaruit vertrekken we dan begin september naar Campiglia Marittima in Toscane. Daar zullen we zeven dagen verblijven om vervolgens door te reizen naar Solonghello in de streek Piemonte, nabij Turijn. Daar hebben we dan nog acht heerlijke dagen in het verschiet.

De heen- en terugreis zijn ook al globaal gepland. Eind augustus zullen we via Duitsland en Oostenrijk naar Tesero reizen. Voor de terugreis vertrouwen we op Zwitserland en de Mont-Blanctunnel. Beide reizen doen we uiteraard in twee dagen, want het is een fiks aantal kilometers en het blijft per slot van rekening vakantie.

Het voorgenieten is begonnen, als ook het inlezen. De autobanhvignetten voor Oostenrijk en Zwitserland zijn al aangevraagd. Nu nog even twee ultra-gele hesjes scoren, want die zijn verplicht tegenwoordig. Jammer dat het nog een kleine vier maanden duurt, maar ach, dan hebben we wat om naar toe te leven. En als de meesten dan al op vakantie geweest zijn, mogen wij nog lekker. We zien dat wel zitten.

Een paar jaar geleden heb ik op mijn weblog een ooievaarspaar gevolgd bij het broeden. Het bleek een succes onder de lezers. Dit jaar gaan we eens kijken bij een Ijsvogeltje… klik op onderstaande link en volg hem/haar via de webcam… wie weet komt er wel een heel gezinnetje uit…

Ijsvogel Webcam

Voor latere data: de link staat ook rechts in de menukolom.

Zou het dan eindelijk een echt lenteweekend worden… met zon en aangename temperatuur… wellicht weer om foto’s te gaan maken. Ik hoop het, want mijn fotolog raakt ‘op’ met foto’s van Aruba en Curacao… tijd voor nieuw materiaal.

Luitjes, geniet van komend weekend en wees lief voor elkaar… afgesproken?

Nee, dit jaar hebben we niet aan Koninginnedag gedaan. We hebben eigenlijk gewoon lekker gedaan alsof het zaterdag was… misschien was het bezoekje aan Ikea dan het enige ding dat een beetje ‘Koninginnedag’ was… al hoewel het met de feestdagdrukte wel meeviel. We scoorden in ieder geval wel een mooie nieuwe lamp voor de woonkamer, en die wilde ik al heel lang hebben… de oude heeft zijn tijd gehad en is niet echt handig met de huidige opstelling van de stoelen, bank en salontafel… nu gaat de Fado Hanglamp het voor ons doen… zodra we hem vanochtend hebben opgehangen dan wel te verstaan.

Nou luitjes, geniet van een lekkere vrije dag - gaan wij ook doen, en wel met een lang uitgesteld bezoekje aan lieve mensen, al zal het weer nog niet helemaal meewerken… (komend weekend wordt dat wel anders… belooft Erwin Kroll).

Tijdens het kijken van RegioNed op Omroep Brabant was ik diep geschokt bij het horen van onderstaand bericht. Ongelooflijk wat mensen een ander aan kunnen doen. Het nieuws bracht me ertoe dit op mijn weblog te zetten.

Misschien dat meerdere loggers dit willen doen om zo een ketting van aandacht te creëren. Wie weet krijgt de dader(s) enig berouw en komen de foto’s alsnog terecht.

OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP

In de nacht van 2 op 3 April is er ingebroken in een woning aan de Hofstedenlaan in ’s-Hertogenbosch. Uit deze woning zijn o.a een laptop, een camera en papieren gestolen. Op de laptop staan foto’s van de pas overleden (februari) Destin, zoontje van de bewoners. De foto’s zijn van grote emotionele waarde voor ons en onvervangbaar! Ook zijn de grafakte en overlijdensakte van Destin gestolen. De ouders zijn alleen geinteresseerd in de foto’s en de papieren van hun overleden zoontje.

HEB EEN HART EN BEZORG DE FOTO’S TERUG!!!

Bericht van Omroep Brabant, waar deze oproep aan ontleend is:

Ja, als ik een nieuw ‘racemonster’ krijg, dan moet je manlief ook wel van iets voorzien, zodat hij een beetje bij kan blijven. En zo toog ik dus gisterenmorgen als een heuse groupie naar de grote stad om daar de zojuist uitgekomen nieuw Grand Theft Auto-IV voor Playstation3 te gaan kopen, om die vervolgens ’s avonds als verrassing aan manlief cadeau te doen… jullie raden al wel wat hij deze Koninginnedag en Hemelvaartsdag gaat doen… racen, racen en nog eens racen… Dat klinkt voor menig vrouw niet aantrekkelijk, een man die achter de PS3 verstopt zit, maar toch kan het mij wel bekoren… hij geniet en ontspant op die manier heel erg en dat feit alleen al is mij heel veel waard. Daar geniet ik dan weer van…

Het is net als met een nieuwe auto kopen: je moet er wéken zo niet máánden op wachten… maar dan, dan krijg je ook wel iets moois. En wat zou ik dan krijgen?

Een nieuwe rolstoel. Mijn huidige heeft zijn langste tijd gehad en zit er technisch helemaal doorheen. En zoals jullie hier al konden lezen, waren we al aan het orienteren op een nieuw maatje voor mij. Gisteren vonden Zephyr en ik elkaar. Helemaal op- en doorgemeten hebben we voor 10 à 12 weken afscheid van elkaar genomen. Maar straks gaan Zephyr en ik samen de wereld in. Wat er nu zo bijzonder aan Zephyr is? Hij is uniek, zoals hem is er maar eentje. Dit komt door zijn unieke coating (wat me ook maar liefst nog eens 1,5 kilo winst oplevert qua tilgewicht). De coating die Zephyr gaat krijgen heb ik zelf samengesteld en zoals deze wordt er maar één gemaakt. Wij worden dus een uniek duo: Zephyr en ik, ik en Zephyr. Samen gaan we heel wat uurtje doorbrengen, knus bij elkaar. Heel wat kilometers vreten, heel wat autoritten maken. En het leuke is wel dat ik me om die autoritten te gaan maken geen breuk meer hoef te tillen om Zephyr achterin te zetten, want hij is super-lichtgewicht. Mede door die coating, maar ook zijn super spinergywielen zorgen hiervoor. Ja, jullie horen het wel… Zephyr en ik zijn ‘in love’. (Jammer dat we nog zo lang moeten wachten, maar we denken maar zo: echte liefde kent geen tijd!)

Het was weer eens lang geleden dat we hier in huis écht zijn gaan zitten voor een voetbalwedstrijd. Met de voetbalrechten bij Talpa hebben we helemaal niets gezien… een wedstrijd van Oranje pakken we wel mee, maar alleen als het echt uitkomt. En een uefa-wedstrijd… tja, drie avonden voetbal is ook wel een beetje een overkill. Maar gisteren was de bekerfinale tussen Roda JC en Feyenoord. En als afsluiter van het seizoen en opwarmer voor het EK leek ons dit wel leuk. Met een lekkere boterham op schoot (en later in mond en maag, hihihi) zetelden we ons voor de televisie. Het was best relaxt kijken, want we zijn fan van Roda noch Feyenoord en dus maakte het ons niets uit wie er zou winnen. (Al vonden we wel dat Roda JC het meer verdiend had, voetballend bekeken…). Het was een lekker hangavondje, met aansluitend ‘De Italiaanse Droom’ en de afterparty van Paul de Leeuw (ook al een seizoenssluiter, snif). Ja, een week van enorm ziek zijn moet je rustig afsluiten… en de nieuwe week beginnen we ook maar heel voorzichtig, want al slaat de antibiotica aan, beter ben ik nog lang niet…

Jeetje, wat is dat balen. Geef je manlief voor de trouwdag (20 maart jl.) een mooi cadeau, eentje dat hij héél graag wil hebben, wordt keer op keer de leverdatum uitgesteld. De gitaar die hij van me heeft gekregen (besteld in week 12) zou eerst medio april (week 16) geleverd worden. Dit is nu verschoven naar week 22 (met niet al te grote zekerheid). Ik baal enorm, om van hem nog maar te zwijgen. We kunnen onderhand beter vragen of Brian May die van hem niet kan opsturen… dat zou sneller zijn… (ter informatie: de gitaar die besteld is, is een Brian May Signature gitaar). Ik hoop écht dat week 22 haalbaar is, anders zijn we straks weer een jaar verder en moet ik weer een nieuw cadeau verzinnen…

Ik ben van mening dat je je lijf altijd eerst zelf de kans moet geven om te herstellen en een ziekte te lijf moet gaan. Maar soms… soms is het toch verstandig om even iemand anders in te schakelen. En daarom wordt er zo meteen toch maar even contact gezocht met de huisarts. Mijn ‘probleempjes’ lijken nl. niet vanzelf op te lossen. Ik kamp al sinds vrijdag met de eerder omschreven lichamelijk misère en i.p.v. vooruitgang in het ziektebeeld, is er veel achteruitgang en héél af en toe wat stabiliteit. En dus toch maar even overleggen of een antibioticakuur misschien niet verstandig is. Twee dagen zwoele zulu zijn met de stem van Manuela Kamp is nog wel leuk (ook voor manlief), maar na bijna een week zou ik wel weer eens wat volume willen hebben en vooral weer eens wat lucht willen krijgen… en dus… klim ik nú even in de phone om te bellen met de praktijk… wordt vervolgd.

Update:

De huisarts was het met me eens, ik heb nu lang genoeg gesukkeld en er moet wat zwaarder geschut ingezet worden… een anti-bioticakuur moet me gaan helpen om e.e.a. te lijf te gaan… de eerste tabletten zijn genomen, dus allemaal even duimen dat ik me snel weer wat beter ga voelen… want ik ben dat zulu-gevoel wel een beetje beu… Manuela Kemp mag haar stem terug hebben, en die benauwdheid kan me ook gestolen worden… en wil degene die mij zijn rokershoest heeft gegeven hem weer terug komen halen…

Jeetje, hoe vul je een weblogweek als je hoofd daar nu echt niet naar staat (door snot, pijn en wazigheid). Dag drie van deze week zal er weer eentje worden van ‘bank-bed-bed-bank-bed-bank-bed’, want het gaat allesbehalve beter. Het stadium van opwaartse spiraal is nog niet ingetreden, helaas. Ik zal me er echt aan over moeten geven.

Voor de webloggers die ik normaal dagelijks bezoek: excuses… ik kom even niet langs, want dansende letters op het scherm doen mij pijnlijke bolletje geen goed…

Als je je nog steeds niet lekker voelt (en dat is zacht uitgedrukt… ondanks alle lieve wensen van gisteren, ben ik vandaag nóg beroerder…), dan is YouTube een uitkomst. Excuses dus als ik me er vandaag wat makkelijk vanaf maak, maar toch veel kijkplezier!

Nu is het me heel de winter gelukt om de griepellende te ontlopen. En dan nog, op het randje van de lente, slaat hij genadeloos toe. This sucks, big time! Ik heb een lijf als een vaatdoek, een hoofd als een blok beton, een keel als een olifant - met schuurpapier bekleed, een stem als een zwoele zulu en een neus die loopt als Camiel Maasen – traag, maar gestaag.

Voldoende beeldspraak om een beeld te krijgen van hoe Chantaliaans er vandaag aan toe is? Fijn, dan laat ik het hierbij…

Mijn week ligt een dagje overhoop… grieperig en afspraken op zaterdag. Vandaar vandaag het stukje van gisteren en géén dagspreuk deze week…

17 jaar geleden was ik nog niet klaar om naar een musical als deze te gaan. Gelukkig krijg ik nu een herkansing en wel op 6 juni a.s. Want jawel, dan gaan manlief en ik ons onderdompelen in het verhaal van Les Misérables. Er worden lovende woorden over gesproken, de muziek ken ik al wel en die is zeker pakkend en meeslepend. Ik laat me graag onderdompelen in dit spektakel. Kom maar op met de barricades…Jean Valjean!

Als je zelf gehandicapt bent, mag je er best af en toe mee spotten en grappen over maken. Zo gebeurt dat hier in huis ook best wel eens. Ook kijk je wel eens met een ‘grappige’ kijk naar bepaalde situaties en evenement. Dat was gisterenavond hier het geval.

Sinds gisteren is in Utrecht ‘Support 2008‘ van start gegaan. Een beurs waarop je alles kunt zien dat met handicaps en chronische ziekten te maken heeft. Traditioneel een beurs waar veel ‘rolstoelers’ komen. Maar ja, hoe doe je dat dan met rolstoel-parkeerplaatsen? Die zijn er nooit genoeg. En wat te denken van invalidentoilet… bestaan die er eigenlijk in port-a-cabin-versie, zodat je er ineens van één twintig neer kunt zetten. Ja, alle verhoudingen moet op zo’n beurs ineens omgedraaid worden. De valide medemens is hier de uitzondering. Dit is trouwens ook wel eens fijn. Als valide medemens kun je hier goed ervaren hoe het is de uitzondering te zijn. Nu kijken wij als rolstoelers jullie eens na… i.p.v. jullie ons. ‘Support 2008′ is een wereld op zich, een omgekeerde wereld.

Wij gaan er zaterdagmiddag heen om ons te oriënteren op een nieuwe rolstoel, een ultra lichtgewicht. Ben benieuwd wat er zoal te krijgen is. Chantal heeft al wel een mooi, nieuw karretje op het oog, maar wie weet is er nog meer moois en passends te krijgen… we zullen zien.

Al jaren vraag ik me af wat m.n. voetbalfans beweegt om tijdens wedstrijden zich zo te gemisdragen. In mijn ogen mag je jezelf dan geen fan noemen. Rellen onderling, rellen met supporters van de tegenpartij, voor-tijdens en na wedstrijden, zelfs geweld tegen spelers. Gisteren was het in Groningen weer raak. Ongelooflijk, wat een hersenloze, randdebielen (sorry, ik weet er geen ander woord voor) zijn dat. De risico’s die ze anderen laten lopen is niet te begrijpen. En dat durft zich dan ‘voetbalfan’ of ’supporter’ te noemen…  Ik kan daar met mijn hoofd niet bij en ik ken in ons land niet echt een andere sport waarbij het er zo aan toe gaat. Ja, hersenloze randdebielen is de enige term die me op dit moment te binnen schiet en die mijn gevoel over deze brand kan beschrijven.

Marc-Marie Huijbregts bij DWDD, hij zit iets te vertellen en kan het juiste woord niet vinden… Matthijs van Nieuwkerk valt hem bij en zegt: ‘Misprijzend’. Marc-Marie: ‘Ja, dat woord zocht ik…’ om vervolgens verder te gaan met deze zin: ‘… als ik het had gekend.’ Altijd gevat… ik mag die gozer wel, en dan niet alleen vanwege zijn achternaam…

Maandagavond had Netwerk een item over de SRV-man (Samen Rationeel Verkopen), dit riep veel herinneringen bij mij op. Opgegroeid in een relatief klein dorp ben ik grootgebracht met de SRV-man. Vooral voor onze zuivel maakte wij gebruik van de wagen. Rond de klok van 5 uur hoorde je de alom bekende hoorn van de wagen en nam je je flessenrekje ter hand. Je stapte de wagen in, leverde eerst de lege, omgespoelde melk- en vlaflessen in om vervolgens naar de achterkant van de wagen te lopen voor nieuwe, verse melk en vla. Uit deze tijd stamt ook de ‘flessenlikker’, want die glazen flessen moesten natuurlijk wel goed ‘leeg gelikt’ worden. Maar niet alleen voor zuivelprodukten was de SRV handig. Wij deden wel één keer per week boodschappen in een grote supermarkt in de dichtsbijzijnde stad, maar door de week had je altijd wel iets tekort. En dan was het dagelijkse bezoekje van de SRV-man een uitkomst. Ik mag niet uit de tijd komen dat de bakker aan huis kwam, maar de melkboer (zoals hij bij ons thuis in de volksmond heette) en de groenteboer aan huis heb ik wel meegemaakt. Het heeft mooie herinneringen meegegeven. Zo weet ik vandaag de dag nog steeds de bijnaam die onze vaste SRV-man mij altijd gaf: krullenbol. En dan te bedenken dat er op mijn hoofd geen krul te ontdekken is… het zijn mooie herinneringen, die gelukkig behouden blijven. En wie weet slaagt Joop Atsma van het CDA erin om het leven van de SRV-man nieuw leven in te blazen in de buitengebieden van de provincie. Ons dorp zal er niet meer voor openstaan met twee grote supermarkten, twee bakkers en de stad op rij-afstand. Maar voor dorpen in provincies als Drente, Friesland en Groningen kan ik me voorstellen dat het wel een toekomst kan hebben. ‘Leve de man van de SRV, van je hieperdepiep hoeré.’ (de bekende leus… wie kent hem niet?)

Het programma dat zich altijd wel op mijn aandacht kan verheugen is Zembla. Goede documentaires en journalistieke items, daar draait het om bij de uitzendingen. Ik neem het altijd op of kijk het via UitzendngGemist.nl, omdat het uitzendtijdstip me vaak iets te laat is. Afgelopen zondag was het de dvd-recorder die me het programma opnieuw voorschotelde. Bij het zien van de beelden kwam er een schokgolf door me heen. De beelden van de oorlog in Irak zijn te schokkend voor woorden. Hier in Nederland moeten we het doen met datgene dat in het nieuws en in de actualiteitenprogramma’s wordt getoond. Zembla toonde beelden gemaakt door Jon Snow voor Channel 4. Wat wij hier vaak niet te zien krijgen, wordt in deze documentaire wél getoond.

De afgelopen tijd is er al discussie geweest over de berichtgeving in oorlogsgebieden. Zouden de zogenaamde ‘embedded’ journalisten wel onafhankelijk zijn en wel laten zien wat er werkelijk gebeurd - belicht van beide kanten? Het is een vraag die ik mezelf na het zien van Zembla nog eens stel. Oordelend naar de beelden die ik hier zie, zou je kunnen concluderen dat er zeker een bepaalde mate van censuur plaatsvindt met de embedded journalistiek, want deze expliciete beelden - die wel de dagelijkse, verontrustende realiteit zijn in Irak - krijgen we hier niet te zien bij de berichtgeving.

Ik denk persoonlijk dat embedded journalistiek voor veel journalisten en programmamakers de enige manier is om nog enig beeld van de oorlog te geven. Het is dát of anders niets. Dat er zo nu en dan een programmamaker zich in het hol van de leeuw waagt en de uitgebreidere beelden laat zien, kan alleen maar aanvullend werken op wat wij al hebben gezien. Het maakt het dagelijkse leven van de Irakezen onomwonden duidelijk.  Dat die oorlog tot nu toe eigenlijk alleen nog maar verliezers kent, wordt zo pijnlijk duidelijk.

Het kostte wat moeite,: vele malen nummer ‘drukken’, vaak ophangen en weer opnieuw bellen, minuten lang wachten… maar dit alles bleek niet voor niets. Op 7 oktober 2008 zitten wij in Ahoy bij het concert van Queen & Paul Rodgers… hier in huis lopen dus twee ‘happy campers’ rond.

Vandaag de dag is het al heel wat als je een paar jaar getrouwd bent. Wij haalden zelf onlangs de 10 jaar en waren daar trots op. Hoe trots moeten mijn ouders dan vandaag wel niet zijn: 40 jaar getrouwd! Een mijlpaal en zeker een voorbeeld voor velen. Een huwelijk is ‘werken’, dat komt niet vanzelf. Maar met de juiste inspanning is het een prachtige basis voor een gelukkig leven.

Lieve Pa en Ma, gefeliciteerd met jullie 40-jarig huwelijksjubileum. Geniet vol liefde van elkaar en van het leven dat jullie samen nog voor je hebben.

‘Echte liefde heeft geen gelukkig einde,
omdat echte liefde niet eindigt’

… als je zoiets doet? Ik vraag het me af… ik schrik telkens weer als ik dit soort berichten lees. Wat bezielt zo’n persoon, kind, tiener of volwassenen, hoe kom je erbij om dit te doen? Wat is de lol ervan? Gelukkig loopt het dit keer met een sisser af, maar dat is in het verleden wel eens anders geweest… er zijn doden gevallen door dit soort ‘geintje’…

Het is weer zover… het aloude klokdraaimoment is weer daar. Velen hebben moeite om te onthouden hoe het nu zit… vooruit - achteruit - vroeger donker - later donker. Chantaliaans wil jullie niet in verwarring brengen en zal dus even bijdragen aan de bewustwording… vannacht gaat de klok dus VOORuit, want het is VOORjaar.