Category Archive

We waren al een tijdje aan het denken aan een tweede ‘body’ Nee, geen tweede of verbouwd lichaam, maar een body in termen van fotografie. Tijdens de laatste vakantie werden we soms wel eens gek van het steeds moeten wisselen van lens tussen tele-, groothoek en standaard lens. Daarnaast is het soms handig als je beiden een toestel hebt om kiekjes mee te maken, al ben ik de fotograaf en manlief meer de filmer. Er zijn situaties dat je er beiden eentje wilt hebben. Aanvankelijk gingen de gedachten uit naar een tweede EOS 400D body, net als degene die ik nu heb. Maar aangezien deze, ondanks de komst van de EOS 450D niet veel goedkoper werden, neigden we langzaam naar die opvolger. En nu deed zich een mooie aanbieding voor. Sinds gisteren ben ik de trotse bezitter van de nieuwe CANON EOS 450D (naast mijn 400D). Bij onze eerstvolgende vakantie hoef ik dus niet meer zo heel vaak te wisselen van lens (beide bodies kunnen met een lens uitgerust worden die we op dat moment het meest gebruiken) en als we willen kunnen we samen foto’s maken. Ik weet het, het is pure luxe, maar als je een hobby zo leuk vind, mag dat best wat geld kosten. Mijn ‘foto-gear’ begint langzaamaan aardige vormen aan te nemen: twee bodies, twee 18-55mm lenzen, een 70-300mm lens, een lichtsterke 70-200mm lens, een 90mm macro-lens, een 10-20mm groothoeklens, een 550EX Speedlight flasher, een ringflitser, een soligor 3x convertor, een hoekzoeker, een trippod en een monopod. Je hebt er bijna een ‘drager’ voor nodig… gelukkig heb ik vorig jaar voor mijn verjaardag een foto-rugzak gekregen die zogezegd ‘op de groei’ was gekocht en kan ik alles dus met gemak kwijt. Ja, dames en heren, hier zit ONE-HAPPY-CAMPER!!! Nu maar hopen dat het snel vakantie is, zodat we alles kunnen gaan gebruiken (al zal er voor die tijd ook wel e.e.a. geschoten gaan worden hoor… we hopen op een mooie zondagmiddag…)

De avond was SUPER!! Zoals beloofd zal er een review op FOK! komen, maar deze zal waarschijnlijk pas morgen online gaan. I.v.m. 1 april is er een’themadag’ op FOK! en worden er geen ‘gewone’ reviews geplaatst. Dus nog even wachten… maar ik wilde toch een kiekje plaatsen en een eerste reactie: THANKS MARK!!!

Foto: Chantal Huijbregts - © 2008

Als je weblogs leest, kom je her en der wel leuke links tegen. Vaak verwijzen die naar programmaatjes die je kunt downloaden. Onlangs kreeg ik een leuke tip om wat fotobewerking mee te realiseren. Niet echt om mee te publiceren of exposeren, maar wel leuk om wat mee te spelen; vooral de ‘lighting tool’. Hier is een voorbeeldje van een foto waarbij de belichting is omgezet in zgn. ’stage light’.

Het gebeurt me eigenlijk zelden, een writer’s block is mij nagenoeg vreemd. En zo ook het creative block. Maar voor alles is een eerste keer en dus ook voor deze ervaring. Probleem? Ja dus… ik kamp met een creative block en wel op dvd-creëer-gebied. Sinds ik terug ben uit de Verenigde Staten (oktober 2007) ligt het video- en fotomateriaal te wachten op mijn creatieve inbreng om er een leuke dvd van te maken, maar het wil me maar niet lukken. De ideeën, die normaal in stromen langskomen, lijken nu verder weg dan ooit. Hoe moet ik deze dvd opzetten, welke lijn neem ik, hoe combineer ik alle losse elementen? Ik weet het gewoon niet… het wordt een sudderend project. Wellicht kan ik het laten liggen, dan kan ik het straks combineren met het materiaal dat ik dit najaar in de V.S. ga maken… al is dat niet mijn bedoeling. Ik moet er nu toch echt eens korte metten mee maken, mijn ‘zussen’ wachten ook met smart op dit project. Dus, kom op Chantal, move your butt!!

Wie kent onderstaande foto niet, het is misschien wel één van de bekendste over de hele wereld. Het meisje uit Afghanistan met de mooie ogen, helder en vastberaden in de camera kijkend, strijdbaar, ondanks alles wat haar leven ongetwijfeld teistert. Als fotograaf droom je van ‘juweeltjes’ als deze. Steve McCurry heeft er niet één, maar een heel oeuvre vol. Vandaag dus even een linkdumpje om de aandacht op deze man te vestigen. Een fotograaf die je mag bestempelen als één van ’s werelds beste als je het mij vraagt.

Klik op de foto om meer werk van Steve McCurry te zien, het is zéker de moeite waard.

I am puzzled!!

(Klik op de foto voor een grote versie…)

Dat Magnum één van de grootste foto-persbureaus ter wereld is, mag misschien wel bekend zijn. Veel foto’s die in de media (kranten e.d.) verschijnen, zijn afkomstig van het bureau. Zeker voor iemand met een bovenmatige interesse in fotografie als mijzelf is het een genot om de foto’s op de site van Magnum te aanschouwen. Wat zitten daar juweeltjes bij. Ik wil deze link dan ook even met jullie delen, zodat ik het genieten niet alleen voor mezelf houdt.

Afgelopen weekend hebben we een begin gemaakt met het samenstellen van de DVD van onze vakantie. Het is altijd heel veel werk, maar we houden hier alle twee wel van. We zitten ook heel vaak op één lijn wat betreft de ideeën over de inhoud en opmaak. De eerste stap die we deden was beiden onze voorkeuren uitzoeken als het op de foto’s aankomt. Deze twee selecties voegen we dan samen en vandaaruit gaan we zowel de DVD als het fotoboek (dat laatste doe ik meestal alleen) opmaken. Tweede stap is kijken welke stukjes filmmateriaal we willen gebruiken. Hier gaat veel tijd in zitten, want elk stukje, elke scène, moeten we een aantal malen bekijken en dan besluiten wat ervan blijft en wat weg kan. Dit hebben we dus gisteren gedaan. De volgende stap is deze ‘filmbasis’ aan te vullen met foto’s die passen bij de fragmenten. Dat zal het project worden voor komend weekend vermoed ik, want door de week werken we er niet zo veel aan. Een uurtje is dan vaak te kort. Je kunt er in het weekend beter een hele middag aan besteden, dan sla je een grotere slag. Wel zal ik aan de gang gaan met het fotoboek… en daar kijk ik al naar uit. Elke foto zal een herinnering oproepen aan deze super vakantie… ja, pixbook, mijn album komt eraan.

Een klein voorproefje… er volgt vast nog wel meer…

Klik op de collage voor een grotere versie.

Zoals ik al eerder vertelde hebben we met de kerst lekker rustig aan gedaan en was eerste kerstdag echt onze dag: een heuse pyjama-dag… of zoals de titel al zegt ‘P’j Day’. En daar hebben we zelfs een bewijsje van… samen op de bank, al spelend op de PSP (Little Britain - The game: HILARISCH!!!). Even snel de Ixus pakken, omdraaien en klikken maar… en het bewijs is geleverd: geen gala-kleding, maar gewoon pyjama’s met een lekkere fleecetrui erover.

(Deze foto maakte ik om te dienen als basis voor de door mijzelf ontworpen kerstkaarten van dit jaar) 

Vanmorgen was het (na de teleurstelling dat er eerst een lekke band op de auto verwisseld moest worden) zowaar nog mooier dan gisteren buiten… zie hieronder wat voorbeelden van de 200 foto’s die we namen.

Soms moet je gewoon de kou even trotseren, ook al hoef je eigenlijk de deur niet uit… je krijgt dan wel een mooi plaatje en je wordt dus beloond. Dit overkwam mij vrijdagochtend toen ik besloot de zonnebank om te ruilen voor een fotosessie in de vrieskou…

Als manlief, zonder dat ik het weet (en hij het me niet vertelt) stiekem foto’s maakt van zichzelf… (nee, geen naaktfoto’s hoor - maar grappige kiekjes) en ik die dan vind als ik andere foto’s van de CF-kaart af wil halen, dan vraagt hij er zelf om…

Deze foto nam hij met de nieuwe lens die we net gekocht hadden: een Sigma groothoeklens (10-20mm F4-5.6 HSM, voor de kenners) met polarisatiefilter.

Nu alle foto’s bij elkaar geraapt zijn, werd het tijd eens wat kiekjes tot een collage te maken. Op verzoek van Inge plaats ik er hier eentje… met het album ga ik snel aan de gang. Maar ik moet eerst de beste van ‘The Best of’ uitzoeken…

Met het overlijden van Bobby was het tijd om eens alle foto’s die we in de afgelopen jaren van hem (en van zijn eerder overleden ‘broertje’ Binky) te verzamelen en in één map te zetten. Doel is om van daaruit een mooi fotoalbum te maken via mijn vaste albumproducent (Pixbook). Het was even wat zoekwerk, op al die losse back-up-dvd’s, maar de foto’s zijn verzameld en het zijn er toch wel veel. Je kunt wel duidelijk zien dat Binky zich liever liet fotograferen dan Bobby (die focuste ook erg moeilijk met zijn compleet zwarte vacht). Van Binky hebben we ruim 520 foto’s, Bobby is goed voor zo’n 185 kiekjes en van de heren samen hebben we er een goede 75. Het moet wel gek lopen als uit die heuse portfolio niet een mooi album gemaakt kan worden…

Jawel, er is weer een jubileum bij Chantaliaans… dit keer de 500ste post op mijn fotoblog. En voor de gelegenheid een ‘taart’ om een beetje in de sfeer te blijven. Ik vind het nog elke dag leuk en met mijn inmiddels vaste publiek (ook daar, net als hier) leren we dagelijks van elkaars foto’s en meningen over die foto’s. Ik ga zeker door, zowel op de fotolog als op de weblog. Het is gewoon onderdeel geworden van mijn dagelijkse activiteiten en ik voel me ‘kaal’ als ik een dag niet heb gepubliceerd…

Wil je ook eens een kijkje nemen? Ga dan hier naartoe.

In de herfst kun je allerlei mooie kleuren aantreffen. In Nederland is me dat al vaak opgevallen. Maar na mijn bezoek aan Amerika heb ik moeten toegeven dat de kleuren in Upstate New York nog net even iets mooier zijn. De grote verscheidenheid aan verschillende bomen maakt dat er meer kleuren uit voortkomen. Een prachtig landschap, zeker in de heuvels, is het gevolg. Oordeel zelf maar.

Tijdens mijn bezoek aan Amerika stond er natuurlijk ook een middagje ‘pumpkin carving’ op het programma. Het was immers de week vóór Halloween. En zo belanden we dus zondagmiddag aan oma’s keukentafel. Zes kids deden er hard hun best om de mooiste pompoenengezichten te maken. Het resultaat laat zich aanschouwen. Ieder achter zijn eigen pompoen.

Soms kan een ochtend je ineens verrassen met een hele mooie luchtpartij bij zonsopkomst. Zo ook vorige week tijdens één van de vroege ochtenden in Afton - NY. Dat is genieten met een grote G, zeker voor een amateur-fotograaf.

Zo zie ik mijn mannen graag; ’s avonds, heerlijk relaxed, samen in de stoel, lekker soezen… ik zal ze missen volgende week!

Ik weet het, héél veel mensen houden er niet van; het feit dat het ’s morgens lekker nog lang donker is en ’s avonds ook vroeger donker wordt. Maar ik vind dat toch altijd weer heerlijk. Na de lange, lichte dagen van de lente en de zomer ben ik altijd ook weer toe aan de langere donkere dagen. Het geeft sfeer en maakt dat ik het in huis gezellig wil maken. Lekker met een boek op de bank kruipen, of met manlief samen een filmpje kijken op de bank, of samen lekker in onze nieuwe werkkamer (heerlijk verwarmd) achter de pc wat ‘pielen’ (ja, ik weet niet of dat dialect is, maar zo noemen wij dat hier in huis altijd; ‘pielen’). Het feit dat het nu ’s morgens als ik manlief heb uitgezwaaid nog donker is, geeft ook weer ideeën voor de fotografie. Die donkere uurtjes in de ochtend zijn ideaal om met de lichtbox te experimenteren. Dus wellicht binnenkort weer wat nieuwe foto’s uit de lichtbox - nog even een onderwerp verzinnen; suggesties zijn altijd welkom.

Ja, ik hou toch wel van die donkere, korte dagen… sorry!

Menigeen is bang voor de tandarts… gelukkig hoor ik niet bij deze groep. Toch vond ik mijn bezoek aan de tandarts van gisteren leuker dan normaal… Hoe dat komt? Nou, dat zal ik vertellen… Ik heb van mijn tandarts de mogelijkheid gekregen een negental foto’s te exposeren in zijn wachtruimte. De foto’s zullen 3 maanden blijven hangen. Ik vond dit een hele leuke uitdaging en ben meteen op het aanbod ingegaan. Als mijn foto’s bij kunnen dragen aan wat meer ontspanning in de wachtkamer van de tandarts, dan is dat een mooie bonus… ik hoop dat de angstige wachtende patienten er een klein beetje van kunnen genieten. (Na deze expositie ga ik trouwens meteen door met de foto’s naar een verzorgingstehuis, daar mag ik een aantal maanden het bezoekersrestaurant komen opvrolijken.)

En voor wat betreft die gaatjes vullen… dat waren dus dit keer de gaten aan de muur… die heb ik mogen opvullen.

Wat was dit GEWELDIG… met VETTE HOOFDLETTERS!!! De heren kunnen na al die jaren nog altijd een goed staaltje muziek wegzetten. De bijbehorende lichtshow met videowalls maakte het helemaal af. Ik ben blij dat ik dit heb mee mogen maken. Een concert om NOOIT meer te vergeten…

Om jullie mee te laten genieten, heb ik natuurlijk wel even de camera ter hand genomen en wat foto’s gemaakt. In deze collage zie je een overzicht. (Klik op de collage om door de gaan naar Flickr - voor een grotere weergave.) Daar staat de collage nog maals, als ook de losse foto’s (klikkerdeklik)… blader gerust en geniet mee.

(Ook op FOK! staat een review die ik schreef over het concert… klik hier om die te lezen.)

Soms kan ik enorm genieten van de simpele schoonheid van een bloem… zeker als ik dat combineer met mijn hobby fotografie. En dan krijg je best leuke resultaten…

Soms ga je gewoon wat experimenteren, en dat deed ik pasgeleden… die hier het resultaat… niet bijzonder, maar al spelende leer je heel veel over je camera en de gevolgen die bepaalde instellingen hebben…

In Amerika lopen nu twee kereltjes rond met een Nederlands t-shirt van Bob de Bouwer… en dus niet Bob the Builder…

Gelukkig zegt het plaatje genoeg, want met 3 jaar spreken de mannen nog geen Nederlands… blij waren ze in ieder geval wel met hun verjaardagscadeautje uit Nederland… en daar was het ons vooral om te doen.

We hebben hard gewerkt afgelopen paar dagen, maar het resultaat is naar volle tevredenheid… wij zijn hééééél erg blij met onze nieuwe werkkamer en best ook wel een beetje trots op onszelf. De kamer is zo goed als af… ik zeg: ‘zo goed als’, omdat alleen de gordijnen nog opgehangen moeten worden, maar dat wordt nog even een laatste uitdaging i.v.m. het systeem en wat verwarmingsbuizen die in de weg zitten…

Hieronder een kleine impressie van dat waar we het allemaal voor hebben gedaan…

Klik op de foto voor een grotere versie via Flickr. 

Even een tooltje testen… met dank aan enkele andere webloggers…

Klik hier om de foto’s van Blijdorp te bekijken in PictoBrowser. Leuke gadget…

Was onze poes Bobby thuis al de baas… (dat denkt hij tenminste… en zou het ook graag willen), sinds vorige week heeft hij ook mijn weblog ‘opgeeist’. Jawel, de header laat zien wie ‘The head of the household’ is. Dat is onze Bob!!!

Maar het is wel een lieverd hoor!!

PS De foto maakte ik een poosje geleden, wat vrij uitzonderlijk is, want hij laat zich niet gemakkelijk op de foto zetten, en ook scherpstellen valt niet mee met een all-black cat.

Een dagje Blijdorp - heerlijk als afwisseling voor al dat klussen… zeker als het weer meewerkt… we hebben genoten met een Grote G…

Klik op de collage voor een grotere versie

Ik was al diverse malen langs de velden met graan gekomen, maar steeds zonder camera. Afgelopen zaterdagmorgen had ik de geest om de camera mee te nemen toen we even op pad gingen. In alle (zaterdagse) vroegte trokken we de polder in en kon ik dan éindelijk die paar foto’s maken die al een poos op mijn netvlies gebrand stonden… De bovenste is puur natuur (zonder bewerking), de onderste is met een sepia filter bewerkt en hier en daar wat gecropt.

… dan doe ik het wel… hier is wat zonnigs voor al mijn vaste lezers… ik hoop dat het jullie dag toch wat zonniger maakt…

Het begint een gewoonte te worden om de camera mee te nemen als ik manlief wegbreng (vanmorgen i.v.m. een tripje naar Duitsland… voorlopig het laatste… met zijn nieuwe baan zal hij (gelukkig) minder hoeven te reizen naar en in het buitenland…). Vanmorgen waren er geen grootse zonsopgangen maar wel mooie wolkenpartijen… met regen wellicht voor later op de dag. Hieronder een voorbeeld… typisch Hollands vind ik dit.

In de jaren zeventig, de jaren waarin ik opgroeide van baby tot bijna tiener, was het maken van dia’s net zo’n hype als de digitale fotografie dat vandaag de dag is… zo waren ook mijn ouders en schoonouders. Dit resulteerde in dozen vol met dia’s van ons als babies, peuters en kleuters, vakanties, sinterklaasfeesten, maar ook ‘compromitterende’ dia’s van onze ouders tijdens feesten als carnaval en verlovingen e.d. Om dit alles niet te laten vergaan, zijn wij begonnen om de dia’s te scannen zodat de kwaliteit op dit niveau minimaal bewaard zal blijven. Eerste doel is alles te scannen, later er dan evt. wat restauratie aan te verrichten daar waar wenselijk en tot slot er een mooie DVD van te maken… maar dan zijn we wel jaren verder hoor. Het grote scannen is begonnen… en het is nog leuk ook, want elke dia is weer een verrassing… Om jullie even te laten genieten van mij als baby-peuter hieronder een collage. (Let wel; zoals gezegd is de kwaliteit niet wat we nu gewend zijn… het gaat ook om de nostalgie ervan.)

Klik op de collage voor een grotere versie via Flickr.

De meesten onder u weten wel dat ik een lezer ben van NRC-Next. Wat me ook altijd aanspreekt in deze krant is de grote foto op de middenpagina, genaamd ‘In Beeld’. NRC-Next heeft deze nu verzameld van het eerste jaar en ze op de site gezet. Neem eens een kijkje - er zitten echt hele goede en pakkende bij. Er is ook een boek van gemaakt dat je hier kunt kopen, mocht je interesse hebben.

Klik hier om naar de site van NRC-Next In Beeld te gaan.

Soms is het best wel leuk om even wat kiekjes van jezelf en manlief te maken… zoals op deze collage… maar ik zie mezelf liever achter de camera dan ervoor hoor… voor één keer een uitzondering…

Klik op de foto voor een grotere versie via Flickr.

Even een beetje spelen en zelfs de Lachende Buddha doet het geinig in Warhol-stijl.

Aan mijn vorige, kleinere expositie heb ik best wat contacten overgehouden. Zelfs zodanig dat ik de hele maand Mei met 15 lijsten met foto’s van mijn hand in het Gemeentehuis van Zevenbergen hang… vanmorgen heb ik de foto’s opgehangen… spannend hoor. Ik vind het leuk om mijn fotografie met mensen te delen en een emotie bij mensen op te roepen. De korte biografie die ik erbij schreef kun je hieronder lezen.

M

ijn naam is Chantal Huijbregts. Ik ben 34 jaar en sinds 2003 ben ik mij bezig gaan houden met fotografie. Het is een heuse hobby geworden waar ik zeer veel plezier aan beleef. Dat plezier wil ik graag delen met mensen, vandaar dat ik de uitnodiging om hier te exposeren met twee handen heb aangegrepen.

W

at wil ik zeggen met mijn foto’s?
Het is een vraag die mensen me weleens stellen en waar niet een eenduidig antwoord op te geven is. Wat ik vooral belangrijk vind, is dat mijn foto’s een emotie bij mensen losmaken. Dit kunnen diverse soorten emoties zijn; van blijdschap tot verdriet, van vreugde tot ontroering, van herkenning tot nieuwe ontdekking. Ik wil graag mensen ‘raken’ met mijn foto’s. Wat ook bijzonder is, is het feit dat elke foto weer iets anders te weeg kan brengen bij de verschillende mensen die ze zien… dat maakt elke foto uniek en elke reactie daarmee ook. Er is, volgens mij, dan ook geen perfecte foto in algemene zin. Elke foto is perfect voor de persoon die er in ziet wat hij of zij graag wil zien.

W

elke onderwerpen fotografeer ik?
Dat is altijd een moeilijke vraag; er zijn zoveel objecten en onderwerpen die de moeite van het fotograferen waard zijn. Eigenlijk zou ik kunnen zeggen dat alles in het leven, van levendige tot materiële objecten, wel een kant heeft die vastgelegd kan en mag worden. Ik probeer dan ook een zo breed mogelijk scala van foto’s te maken; van landschappen tot bloemen, van dieren tot mensen, van abstract tot figuratief. Ik laat alles wat voor mij camera verschijnt van een kant zien die ik graag wil belichten. De natuurfoto’s zijn heerlijk, omdat aan elke foto een verhaal zit; je bent er immers op uit getrokken om de foto te maken. De abstracte foto’s of foto’s die ik thuis maakte hebben weer een wat diepere betekenis, daar ben ik dan echt mee aan het werk gegaan in bijvoorbeeld de lichtbox; composities bedenken, belichtingsmogelijkheden proberen; spelen met het onderwerp noem ik dat. Wat ik zo min mogelijk probeer te doen, is het later bewerken van de foto’s in fotobewerkingssoftware; ik wil de foto’s laten zien zoals ik ze op dat moment maakte: PUUR!

Ik wens u veel plezier met het bekijken van de foto’s die hier in het Gemeentehuis van Zevenbergen hangen. Ik hoop dat ze een emotie bij u losmaken en u er nog eens aan denkt op een later tijdstip. Bedenk één ding in het leven: ALLES HEEFT SCHOONHEID!

 

In NRC-Next las ik dat het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam is verhuisd naar de zgn. Kop van Zuid… en nu ik eens een kijkje op de site heb genomen ben ik toch wel aangetrokken door de exposities die daar nu ter gelegenheid van de opening worden gehouden:

1. Dutch Eyes

2. Panorama Las Palmas

Jammer dat ik op dit moment niet weet of ik er de tijd voor heb. Maar ik ga het in ieder geval wel proberen… en als iemand anders gaat… laat me dan even weten hoe het was…

… niet meer in vreemde hoeken hoeven te wringen om toch nog door de zoeker van mijn camera te kijken… dat kan nu met mijn nieuwe hoekzoeker… een leuke, handige en ergonomisch verantwoorde aankoop voor mijn hobby…

Lang gedacht, veel gekeken en ‘gekwijlt’, nu toch eindelijk gekocht…

Klik hier om te zien wat mijn nieuwe speeltje is

O ja, ik heb er ook nog een 3x converter bij aangeschaft… want met deze kan het nl. wel - die is lichtgevoeliger dan de andere die ik heb.

… wat is dit? Het is een mega macro-opname (gemaakt met 90mm macrolens uitgebreid met een 3x converter).

Met een man werkzaam in de glasindustrie moet je wel een keertje met flessen gaan experimenteren en dat deed ik vanmorgen vroeg dan ook. Een foto van een samengeknepen fles met belichting van onderen door een glasplaat bedekt met rijstpapier.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet kan tekenen, dat talent is meer voor mijn moeder weggelegd. Maar in dit digitale en gecomputeriseerder tijdperk kan ik nu wél tekenen….. en wel met een plugin voor Photoshop. Zie hier het eerste resultaat van een ’speelsessie’ met deze plugin. Voor liefhebbers: de plugin vind je hier.

(Klik op de foto voor een grotere versie via Flickr)

Afgelopen weekend had ik mijn eerste heuse ‘expositie’. In Theater De Schuur in Zevenbergen werden een 14-tal foto’s van mij getoond tijdens een creatieve expositie met als thema ‘Zeg het met bloemen‘. Naast foto’s van mijn hand waren er workshops te volgen op het gebied van bloemschikken, werden er schilderijen getoond en was er veel te zien op het gebied van keramiek, Ikebana en woningdecoratie. Een hele leuke en vooral gezellige en fleurige expositie. En wat betreft mijn eerste ervaringen met exposeren; dit krijgt misschien wel een vervolg in de toekomst, er zijn wat contacten gelegd. Spannend dus.

Het leek me wel een leuk experiment….. een rode ui doorsnijden en dan samen met een hele ui in de lichtbox experimenteren. Leuk was het ook wel, maar wel met hier en daar een traan, want het waren wel sterke uien…..

(Klik op de foto voor een grote versie via Flickr)

Helemaal ‘into’ de goede voornemens die velen hebben zo in januari. ‘Snoep gezond, eet een appel’. Of in mijn geval: ‘Fotografeer gezond, schiet een appel’.

(Klik op de foto voor een grotere versie)