Category Archive

Afgelopen vrijdag bracht Netwerk een reportage over mishandeling in de gehandicaptenzorg. Geschokt heb ik zitten kijken. Hoe kun je als begeleider/verzorger van mensen die het toch al niet zo getroffen hebben in de wereld ze zó mishandelen. Alleen omdat ze bijvoorbeeld niet doen wat jij wilt.

Situatieschets: een gehandicapte vrouw (kan niet praten en is blind) krijgt van één van de begeleiders te eten. Dit eten lust zij niet (zoals wij allemaal wel bepaalde dingen niet lusten), maar zij kan dit niet goed duidelijk maken. De enige manier die zij kent is zich boos te maken en dat op fysieke manier te uiten. De begeleider kan hier niet mee omgaan en besluit de gehandicapte maar te slaan (en niet zomaar een tikje).

Ik kan hier met mijn pet niet bij. Als kind ben ik min of meer opgegroeid met gehandicapten. Met een moeder die meer dan 20 jaar in deze sector werkte als verpleegkundige heb ik redelijk wat inzicht gekregen in dit beroep. Het is een roeping en bovenal moet je deze mensen met respect behandelen (zoals je iedereen met respect behandeld). Als je dit níet kunt, kies dan niet voor een verzorgend beroep. De begeleiders die dit op hun geweten hebben moeten m.i. uit hun beroep worden ontzet. Extra schokkend is dat Minister Rouvoet cijfers uit het buitenland (50-60 procent van de gehandicapten wordt mishandeld) geen aanleiding ziet dit hier ook eens te onderzoeken. Waar is hij bang voor?

Deze reportage heeft me diep geraakt. Is een gehandicapte minder mens, mag je daar zó mee omgaan? Schokkend en mensonterend.

Wat ik nu niet helemaal begrijp is waarom mijn krant in de vakantieperiode steevast dunner moet zijn dan de rest van het jaar. En naast dunner is hij ook meer gevuld met allerhande ‘geinige’ weetjes en overzichtjes en nog meer van deze zomerkolder. Is er in deze periode geen nieuws, net als de rest van het jaar. Het acht-uur-journaal is toch ook nog steeds even lang (hoewel dat tegenwoordig ook wel besproken zou mogen worden op de nieuwswaarde en belangrijkheid van de items, maar dat is een ander issue). Ik ben over het algemeen heel tevreden over mijn NRC Next, maar in deze weken vraag ik me toch wel eens af of dat niet anders kan. Ja, over drie weken weten ze het papier wel weer te vullen met allerhande bijlagen over de Olympische Spelen, maar tot die tijd lijk ik me tevreden te moeten stellen met de vakantiekomkommers van NRC. Helaas… ik zal het wel uitzingen en ik kijk uit naar het tijdstip dat iedereen (op de redactie bij NRC) weer terug is van vakantie en mij weer van écht nieuws voorziet en ik mijn vaste columnisten weer terug heb. Pfieuw, ik mis het wel hoor en zo worden het toch nog lange zomerweken…

Afgelopen week keek ik naar een actualiteitenprogramma (of het kan ook het Journaal geweest zijn, dat weet ik niet meer zeker - maar doet er voor de rest van het verhaal ook niet toe) op televisie. Hetgeen ik daar zag, heeft me toch wel even doen twijfelen aan onze politiek als het gaat om besluitvorming. Wat zie ik daar…? Een lid van onze Eerste Kamer, tijdens de besluitvorming of het Verdrag van Lissabon al dan niet geratificeerd moest worden. En waar baseert dit Eerste Kamerlid zijn beslissing op? Op wat hij haalt uit het boek dat hij voor hem heeft liggen: ‘Europese Unie voor Dummies’. Het moet toch niet gekker worden…

Afgelopen donderdag had EenVandaag een item over de invloed van sms- en msn-taal op de taalontwikkeling van kinderen. Wat me nog het meest verbaasde is het lacherige gedrag dat de kinderen vertonen als ze wordt gevraagd een woord als ‘onmiddellijk’ of ‘enigszins’ te schrijven en dit vervolgens totaal fout neerzetten. Het gebrek aan besef dat dit duidelijk NIET om te lachen (of lagguh) is, vind ik erg zorgelijk. Taal is niet voor niets ontwikkeld. Ik kan me zo goed voorstellen dat het voor docenten Nederlands ondoenlijk is hier nog iets aan bij te schaven. Ik vind het enorm jammer dat een mooie taal -die het Nederlands toch wel is- zo afzakt. Woorden als ‘ff w88′ en ‘hvj’: ik moet er niet aan denken dat dit onze toekomst is en we over een paar jaar zo met elkaar communiceren.

Afgelopen zaterdag had Nova een item dat me werkelijk heeft geschokt. Kleuters van 5/6 jaar die werkelijk ongelooflijk gedrag vertonen. Uitspraken, scheldwoorden, slaan, schoppen, vernielingen aanrichten, het komt allemaal in beeld. De special ‘behandelklas’ moet de kinderen weer in het gareel krijgen. Na het zien van de uitzending kan ik alleen maar zeggen dat ik enorm veel bewondering heb voor de mensen die daar werken en dag in, dag uit met deze kinderen worden geconfronteerd. Dit is een gedrag van kinderen dat m.i. te vaak wordt afgedaan als ADHD of iets dergelijks. Ik denk dat er in onze maatschappij werkelijk iets ontspoord is en dat deze ontwikkeling zal moeten worden stopgezet. Ik ben niet zo snel van slag na het zien van een programma, maar na deze uitzending moet ik toch echt even mijn gedachten ordenen en weer kijken naar het goede in kinderen, wat er zeker ook is. Maar deze kinderen… ik vrees voor hun toekomst.

Ik vind dit soort gedrag écht te ziek voor woorden… ben een echt vent/vrouw en ga gewoon werken… ook na een avondje doorhalen na het voetballen… Dit soort werknemers mogen van mij héél hard worden aangepakt.

De woningnood in Nederland is weer aan het toenemen, maar niet voor sommige vleermuizen. Ja, je leest het goed… vleermuizen. Gisteren op EenVandaag: ‘Natuurmonumenten koopt een heel pand op om zo vleermuizen een eigen huis te geven… het moet niet veel gekker worden. Ik ben best een dierenliefhebber, maar er zijn wel grenzen en ik heb soms het idee dat we dieren boven mensen gaan stellen…

Volgens onze bondscoach mag er geen onderscheid worden gemaakt tussen de twee elftallen die tot nu toe in actie zijn gekomen op het EK. Toch viel me wel één niet onbelangrijk verschil op: bij het tweede elftal dat tegen Roemenië aantrad werd beduidend minder meegezongen met het volkslied dan bij het eerste elftal dat de eerdere twee wedstrijden speelde. Ik vind dat persoonlijk jammer. Gepassioneerd meezingen zoals de Roemenen hoeft nu ook weer niet, maar op zijn minst een beetje meezingen is wel gepast. Je wéét dat je wordt gefilmd op dat moment en heel Nederland ziet dat je niet meezingt. Ik vind dat een gemiste kans om je vaderlandsliefde te tonen. Of zou het een gebrek aan kennis van de tekst zijn, want dan kan ik ze wel even helpen hoor…

Wilhelmus van Nassouwe
Ben ick van Duytschen Bloedt,
Den Vaderland ghetrouwe
Blijf ick tot inden doet;
Een Prince van Orangien
Ben ick vry onverveert.
Den Coninck van Hispangien
Heb ick altijt gheeert.

Wil je de hele tekst lezen en leren, klik dan hier. De voetbalwedstrijd inclusief volkslied wordt dan wel al gauw drie keer zo lang, maar dat terzijde)

Verder heb ik niets aan te merken op onze voetbaljongens hoor, want vooralsnog doen ze het heel goed. Al zouden ze zaterdag naar huis moeten, dan mag dat met opgeheven hoofd.

Het lijkt wel een herleving van de jaren ‘80, toen was actievoeren ook heel erg ‘in’. De afgelopen maanden hebben we weer heel wat beroepsgroepen zien staken, inclusief aanstaande beroepsgroepen, de scholieren. Postbodes, OV-chauffeurs, vrachtwagenchauffeurs, allemaal vonden ze het nodig om met die stomme oranje hesjes en petjes van het FNV de rechtgeaarde Nederlander te irriteren met hun stakingen. Ik weet het, ons land kent stakingsrecht, maar ik heb er zelf altijd weinig begrip voor. Ik denk ook dat het vaak het doel voorbijschiet en alleen maar irritaties opwekt bij de rest van de bevolking. Ik ben meer van het ‘gesprek aangaan’, ik denk dat je daar op termijn meer mee bereikt. Veel stakers zien het stakingsrecht ook gewoon als een lekker dagje vrij en weer even ‘gek’ doen op de Dam (of elders). Nee, het FNV (en andere bonden) is niet mijn soort organisatie.

Het zijn geen woorden die ik gauw in de mond neem als ik over iemand spreek, maar deze dame… ik had haar al niet hoog staan, maar na het zien van de aflevering van ‘Knevel & v.d. Brink‘ van afgelopen vrijdag is doos Nanninga nog dieper gedaald in mijn rangorde. Als ‘tafeldoos’ word je toch geacht een bijdrage te leveren aan het gesprek en op een bepaald intellectueel niveau mee te praten met de gasten. Doosje Nanninga is hier echter totaal niet toe in staat. Ik weet in ieder geval wel weer eens te meer waarom ik De Telegraaf niet heb (waar zij een pagina in ‘volroddelt’) en waarom ik haar (en ook geen andere) roddelbladen lees… Nee, dit is niet mij soort mens… veel te leeg en op een bepaalde manier bij alles wat zij zegt en vraagt op zoek naar sensatie, roddel en achterklap… om dit dan vervolgens overdreven uit te meten in haar medium. Dit is voor mij geen journalistiek.

Afgelopen week zag ik in Netwerk een man die een leuk beroep had, in ieder geval als je op de naam af gaat… ‘Futuroloog‘. Ik moest op één of andere manier meteen denken aan een man in een futuristisch Star Trek-pak die in een UFO door de stad gaat. Dat beeld maakte me vrolijk…

Later wilde ik toch wat meer weten over wat een futuroloog nu precies doet en dan kom je al snel bij Wikipedia terecht. Na het lezen van de informatie daar was het lachen een beetje gezakt en leek het me alleen nog maar een leuk en vooral interessant beroep. Een soort waarzegger om wetenschapsgebied.

Normaal gesproken kijk ik in de ochtend, terwijl ik op de laptop werk, op de achtergrond altijd naar Goedemorgen Nederland. Helaas zijn de dames en heren van dit programma (nu al) met zomervakantie en dat betekent dus een gat in de ochtend. Gelukkig is er Omroep Brabant met de herhalingen van de avond ervoor, waarvoor dank. Maar daarnaast wordt nu het ochtendjournaal van de NOS uitgebreid met een nieuw item: De Zomercolumns. Dit item werd vorig jaar met succes ingevoerd en ik ben dan ook blij dat zij op herhaling gaan. De zomercolumns bieden de correspondenten van het NOS Journaal de mogelijkheid om eens wat dieper in te gaan op wat er zich in ‘hun’ land afspeelt. Zij krijgen meer journalistieke vrijheid en meer tijd om een item te maken. Ik kijk er met veel plezier naar.

Ben je in de ochtend niet in de gelegenheid te kijken, de columns (ze staan tussen de andere logs - op datum gesorteerd) zijn ook via de weblog van de NOS te bekijken. Klik hier voor deze site met weblogs (trouwens een weblog die zeker de moeite van het volgen waard is, elke dag schrijven diverse correspondenten en journalisten van de NOS daar hun belevenissen op, zeer gevarieerd in aanbod). Een rechtstreekse link naar de zomercolumns vind je hier.

De oranjekoorts begint overal toe te slaan: welpies, voetballende poppetjes (er zijn er al heel wat afgereisd naar Amerika naar mijn ‘neefjes’ - al hebben die geen idee wie Ryan Babel of Ruud Van Nistelrooy zijn), oranje toeters, bellen, ballonnen, slingers enz. Ja, Nederland is er klaar voor. Het is niet spannend en de pot is niet groot, maar manlief en ik hebben een pool opgezet. Gelukkig is er wel wat strijd, want we komen beiden op een andere winnaar uit. Manlief gokt op Italie, ik op Duitsland… wie zal er winnen…

Wie denk jij dat er Europees Kampioen 2008 wordt?

De afgelopen weken zijn we werkelijk overspoeld met de onduidelijke reclame van ‘Ziggo’. In deze spotjes wordt gedaan als Ziggo een persoon is, en dat terwijl het niet meer is dan een merknaam. Nog niet eens een echt pakkende als je het mij vraagt. Wat is Ziggo eigenlijk? Het is een samengaan van drie ‘oude’ merken op het gebied van @Home, Multikabel en Casema. Op zich slim gedaan, want alle drie hebben vanuit het verleden toch een beetje een juk over zich heen gekregen (zoals alle kabelexploitanten eigenlijk, denk aan UPC - Wereldpeer!!) en als je dan samengaat kun je maar het beste een andere, geheel nieuwe naam bedenken. Maar wie bedenkt die namen eigenlijk? Zitten alle die bollebozen dan opgesloten in een groot kantoor met een schaal met broodjes kaas en ham te brainstormen en te googelen met letters? Of wordt hier dan toch een heus marketingbureau voor in de arm genomen? En wat is eigenlijk een goede naam, waar moet die aan voldoen? Persoonlijk moet ik nog ernstig wennen aan Ziggo, want ja, ook wij zijn nu Ziggo (voormalig Casema-abonnee). En ondanks dat ik de naam Ziggo in dit stukje al veelvuldig heb getypt, hij doet me nog steeds niet veel… slechte marketing of een kwestie van wennen… de tijd zal het leren…

…ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo, ziggo…

Hoe lang blijft zij nog strijden om alsnog geld te krijgen… ik heb het er wel een beetje me gehad. Ze leurt van hot naar her met haar rekening en krijgt overal nul op het rekest. Nederland betaald alleen als ze ook daadwerkelijk hier woont, de VS verwijst naar haar thuisland, Frankrijk kan niet betalen omdat ze niet daar werkt en woont… zou ze nu onderhand niet doorhebben dat ze zelf moet betalen? Nee hoor, nu moet Nederland het weer vergelden en wil ze zelfs een rechtszaak aanspannen tegen de staat. Ik heb het, persoonlijk, wel een beetje gehad. Misschien heeft Herfkens nog wat geld over van haar 280.000 euro en kan zij wellicht wat lenen.

Ik vraag me af wat Wouter Kurpershoek dinsdag in EenVandaag toch bedoelde met het woord ‘echtschijtingen‘. Is dat gezamelijk op het toilet zitten en dan samen een ‘grote boodschap’ doen…

(of zou jij wellicht toch ‘echtscheidingen’ bedoeld hebben… maar zeg dat dan Wouter!)

Het is de meesten vast niet ontgaan: de woekerpolis. Gisterenavond besteedde het programma Radar hier, als afsluiter voor het seizoen, weer aandacht aan. Zij volgen de zaak op de voet. Hoe schokkend is het om te horen dat van een inleg van zo’n 375 euro maar liefst ruim 390 euro kosten worden afgehouden… dat is toch f***ing niet normaal. Waar blijf je dan als goed burger, die probeert ZELF voor zijn oudedagsvoorziening te sparen… die financiele bedrijven n***en je gewoon waar je bij zit/staat. Wij hebben een en ander hier ook eens onder de loep genomen. Een échte woekerpolis hebben wij gelukkig niet, maar dat de kosten relatief wel veel te hoog zijn is al snel zichtbaar. Ik vind écht dat er nu eens harde actie moet worden genomen in deze zaak, want dit gaat mensen gewoon hun oude dag, en hun gezondheid, kosten. Ik zou er in ieder geval wel slapeloze nachten van hebben, wat niet erg bevorderlijk is voor de mens’ gezondheid.

OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP

Mensen van de financiële markt: doe wat menselijk (en normaal) is en breng die kosten naar beneden tot normale proporties en compenseer hen die veel te veel hebben moeten betalen al die jaren. Verrijk je niet met onze zuurverdiende centen.

In het verlengde van de ontknoping in de Puttense moordzaak vraag ik me al langer af wat er op tegen zou zijn om van elke Nederlander DNA af te nemen en in een database vast te leggen. Al surfend kwam ik dan ook bij stand.nl waar deze stelling ook stond met onderstaande toelichting:

‘De Puttense Moordzaak lijkt na 14 jaar te zijn opgelost aan de hand van een DNA-spoor. Een 33-jarige Delftenaar is opgepakt en wordt morgen voorgeleid. In 2005 is er een wet van kracht geworden die er voor zorgt dat bepaalde criminelen DNA moeten afstaan, zodat dat met andere zaken vergeleken kan worden. Als er meer DNA-gegevens beschikbaar zijn, of zelfs van elke Nederlander, zou dat andere cold cases kunnen oplossen. Maar aan de hand van DNA is ook te zien of iemand aanleg heeft voor crimineel gedrag of erfelijke ziektes. Als die informatie in handen komt van verkeerde personen, kan de aanleg van een DNA-bank gevaarlijk uitpakken. En kan je iemand die niets heeft gedaan verplichten om mee te werken aan zo`n ingrijpende registratie? Is het goed als het DNA van alle Nederlanders wordt opgeslagen om zware misdaden te kunnen oplossen? Of weten we nog onvoldoende over de gevaren die aan registratie verbonden zijn?’

Even teruggrijpend naar een thema dat hier lang heeft gestaan -Stelling van de week- doe ik er dus eentje:

Stelling:

Iedere Nederlander moet zijn DNA afgeven.

Ongetwijfeld is er gisteren volop over het Songfestival geschreven, en dan met name over de uitschakeling van Nederland. Ik heb zelf al jaren het idee dat we hier maar niet meer aan mee moeten doen. De tijd is er niet meer naar dat dit het soort evenement is dat de saamhorigheid in Europa moet vergroten. Het gaat al lang niet meer om de muziek en het nummer, maar om de performance. Hoe ‘freakier’ hoe beter. En zeg nu zelf: wij zijn gewoon Hollanders met een nuchtere insteek, die nog altijd gaan voor een mooi, muzikaal lied. En dan ben je per definitie eigenlijk kansloos. Menigeen zou willen dat het Songfestival nog is wat het vroeger was, in de tijd van Teach Inn en Abba. Met programma’s als Idols, So you wanna be (whatever) en vele soortgelijke uitspattingen is een songfestival niet meer nodig. Ik ben zelf nooit een die-hard fan geweest, maar ik ben ook weer niet te beroerd om toe te geven dat ik als kind en jonge tiener wel naar de televisie keer. Het was dan vooral omdat het een gezellig zaterdagavondvermaak was, met het hele gezin rond de televisie. Papa op de grond op een kussen, mama met een wijntje in de bank en dan in spanning wachten op de uitslag. Maar dat gevoel is er al lang niet meer… als we al zouden kijken, hebben manlief en ik moeite om wakker te blijven tijdens de ‘marathon’ - zeker als je die nu over drie volle avonden (twee halve finales en één finale) gaat spreiden. Nee, Nederland… volgend jaar maar eens een keertje niet meedoen aan die voorronde. Nog even en het wordt net als met een EK of WK. Je krijgt eerst kwalificatierondes (in poules in gedeeld, een jaar lang strijden om eerste in de betreffende groep te worden). Dan een toernooi met vijf rondes om uiteindelijk in de finale te geraken (of eigenlijk voor velen: vooral niet in die finale te belanden). En wees eerlijk: in voetballand hebben we dat ooit ook maar één keer gewonnen - in 1988. Laten we onszelf dit allemaal niet aandoen. Muzikaal zijn we gewoon té netjes en té goed, dat winnen we nooit (net zoals we nooit Europees of Wereldkampioen zullen worden met voetbal, daar zijn we ook té goed voor - ahum).

Sinds het begin van het verschijnen van zijn boek, wordt er al over gepraat door allerlei journalistieke kampen. Lyuendijk stelt in zijn boek ‘Het zijn net mensen’ dat buitenland journalistiek niet onafhankelijk kán zijn en dat we hier in Nederland niet zien wat er daadwerkelijk elders gebeurt.

Luyendijk benoemt zes journalistieke dilemma’s:

1. Veel onderwerpen blijven buiten beeld.
2. Wat wel in beeld komt, is vaak anders dan het lijkt.
3. Berichtgeving is vaak gemanipuleerd.
4. Berichtgeving is partijdig omdat sommige partijen beter manipuleren dan andere.
5. Berichtgeving moet kort en dus versimpeld worden weergegeven.
6. Je kunt weinig achtergrondkennis bij je publiek veronderstellen.

Destijds heb ik het boek, kort na het uitkomen, gelezen en ik kon me in veel punten wel vinden. Ik denk ook dat er heel veel beelden en nieuws uit het buitenland blijven hangen tussen daar en hier. Dat dit niet goed is, mag gezegd worden. Maar om vanwege die reden er maar niet meer over te berichten is te bout gesteld. Op die manier maak je de bewustwording van wat er elders aan misstanden plaatsvindt dermate klein en daarmee de wereld ook heel eng. Er gebeurt immers meer dan alleen dat wat binnen onze grenzen plaatsvindt. Laat dat wél zien, al is het dan enigszins gechargeerd.

Door collega-journalisten is er nu een tegenwoord gekomen in de vorm van een boek: Het maakbare nieuws, Antwoord op Joris Luyendijk’ – buitenlandcorrespondenten over hun werk. (Uitgeverij Balans). Ik wil dit boek zeker lezen, in aanvulling op Luyendijks boek. Ik denk dat hij als ‘klokkenluider’ heeft gediend en dat journalisten zeker aan het denken zijn gezet. Dat nieuws maakbaar is, lijkt me duidelijk, maar we moeten wel blijven geloven in de integriteit van onze eigen journalisten… zonder daarmee te verdoezelen dat er wel eens nieuws iets anders wordt gebracht dan het werkelijk heeft plaatsgevonden. Het is goed dat er een debat over op gang komt. Het houdt de journalistiek scherp en zelfreflectie kan verhelderd werken.

Update: ik vond nog een radiofragment over het ‘tegenboek’. Voor geïnteresseerden: klik hier

Update 2: Ik heb het boek zojuist besteld, dus volgende week ga ik me eens verdiepen in het tegengeluid… wellicht volgt hier later een samenvatting/review van het boek.

Tijdens het kijken van RegioNed op Omroep Brabant was ik diep geschokt bij het horen van onderstaand bericht. Ongelooflijk wat mensen een ander aan kunnen doen. Het nieuws bracht me ertoe dit op mijn weblog te zetten.

Misschien dat meerdere loggers dit willen doen om zo een ketting van aandacht te creëren. Wie weet krijgt de dader(s) enig berouw en komen de foto’s alsnog terecht.

OPROEP - OPROEP - OPROEP - OPROEP

In de nacht van 2 op 3 April is er ingebroken in een woning aan de Hofstedenlaan in ’s-Hertogenbosch. Uit deze woning zijn o.a een laptop, een camera en papieren gestolen. Op de laptop staan foto’s van de pas overleden (februari) Destin, zoontje van de bewoners. De foto’s zijn van grote emotionele waarde voor ons en onvervangbaar! Ook zijn de grafakte en overlijdensakte van Destin gestolen. De ouders zijn alleen geinteresseerd in de foto’s en de papieren van hun overleden zoontje.

HEB EEN HART EN BEZORG DE FOTO’S TERUG!!!

Bericht van Omroep Brabant, waar deze oproep aan ontleend is:

Het programma dat zich altijd wel op mijn aandacht kan verheugen is Zembla. Goede documentaires en journalistieke items, daar draait het om bij de uitzendingen. Ik neem het altijd op of kijk het via UitzendngGemist.nl, omdat het uitzendtijdstip me vaak iets te laat is. Afgelopen zondag was het de dvd-recorder die me het programma opnieuw voorschotelde. Bij het zien van de beelden kwam er een schokgolf door me heen. De beelden van de oorlog in Irak zijn te schokkend voor woorden. Hier in Nederland moeten we het doen met datgene dat in het nieuws en in de actualiteitenprogramma’s wordt getoond. Zembla toonde beelden gemaakt door Jon Snow voor Channel 4. Wat wij hier vaak niet te zien krijgen, wordt in deze documentaire wél getoond.

De afgelopen tijd is er al discussie geweest over de berichtgeving in oorlogsgebieden. Zouden de zogenaamde ‘embedded’ journalisten wel onafhankelijk zijn en wel laten zien wat er werkelijk gebeurd - belicht van beide kanten? Het is een vraag die ik mezelf na het zien van Zembla nog eens stel. Oordelend naar de beelden die ik hier zie, zou je kunnen concluderen dat er zeker een bepaalde mate van censuur plaatsvindt met de embedded journalistiek, want deze expliciete beelden - die wel de dagelijkse, verontrustende realiteit zijn in Irak - krijgen we hier niet te zien bij de berichtgeving.

Ik denk persoonlijk dat embedded journalistiek voor veel journalisten en programmamakers de enige manier is om nog enig beeld van de oorlog te geven. Het is dát of anders niets. Dat er zo nu en dan een programmamaker zich in het hol van de leeuw waagt en de uitgebreidere beelden laat zien, kan alleen maar aanvullend werken op wat wij al hebben gezien. Het maakt het dagelijkse leven van de Irakezen onomwonden duidelijk.  Dat die oorlog tot nu toe eigenlijk alleen nog maar verliezers kent, wordt zo pijnlijk duidelijk.

… als je zoiets doet? Ik vraag het me af… ik schrik telkens weer als ik dit soort berichten lees. Wat bezielt zo’n persoon, kind, tiener of volwassenen, hoe kom je erbij om dit te doen? Wat is de lol ervan? Gelukkig loopt het dit keer met een sisser af, maar dat is in het verleden wel eens anders geweest… er zijn doden gevallen door dit soort ‘geintje’…

Chantaliaans heeft het tot Teletekst geschopt… met een ingezonden bericht, ontleend aan de log die ik diezelfde dag ook hier schreef…

Klik even op de kleine foto’s voor een grotere, leesbare versie.

Als fervent kijker van het programma Radar van de TROS zaten wij gisteren weer op de bank om het te kijken. Item dit keer was de Informatie Beheer Groep waar studenten een lening kunnen afsluiten. Al eerder logde ik over leningen en de schulden die mensen daarmee aangaan. Nu ging het dus over studenten (of liever gezegd: oud-studenten) met enorme schulden. Denk hierbij aan bedragen van € 65.000. Op 39-jarige leeftijd nog altijd aan het afbetalen… wat een toekomst. Toch viel me op dat ook in deze reportage door o.a. Mw. Leijten van de SP de verantwoordelijkheid weer bij de geldverstrekker werd gelegd, de IBG dit keer. Zij moesten een duidelijkere website met rekenhulp opzetten (ik werp één blik op de site en zie de rekenprogrammalink metéén staan), zij zouden bij aanvraag eerst een brief moeten sturen naar de aanstaande lener om hem te wijzen op zijn latere schuld… zij, zij, zij. Waar is de verantwoordelijkheid van de student in deze… dat zijn toch ook geen ‘dommetjes’… kunnen zij niet zelf nagaan wat de gevolgen van lenen zijn. Lenen voor je studie is, helaas, in sommige gevallen nodig en dat is op zich best triest, maar je hoort ook vaak dat die bedragen niet voor studiedoeleinden worden besteed. Vakanties, stappen e.d. zijn ook veel voorkomende doelen voor het geleende geld. En als het geleende wel aan de studie wordt besteed, mag je aannemen dat de lener toch enig gezond verstand heeft om te beseffen dat hij dit eens terug moet betalen. En ondanks de lage rente die IBG hanteert, is dat nog altijd een rentelening en los je dus relatief niet zo veel af. Ik stoor me vaak aan het afschuiven van de verantwoordelijkheid in dit soort gevallen. Je bent student, met daarbij behorend toch een bepaald intelligentieniveau… je wilt als volwassene behandeld en gezien worden… gedraag je dan ook zo, en neem je verantwoordelijkheid dan ook als je zélf besluit te lenen… en dan zul je dus terug moeten betalen. Vervelend? Ja… Onoverkomelijk? Nee… Terecht? Ja zeker…

… een puinhoop kunnen ze er wel van maken…

‘De Jager grijpt in na fout met honderdduizenden aangiftes’

Balen dus, want ik was één van die 730.000 personen die er vroeg bij waren met het versturen van de aangifte… allemaal voor Piet Sn*t dus… nu maar hopen dat ze met de teruggave niet ook nog eens langer gaan wachten op deze manier…

Heel langzaam kwam ik enkele weken geleden eens op de site van UitzendingGemist. Ik was op zoek naar een documentaire die uitgezonden was, maar op een tijdstip dat het mij niet uitkwam. Inmiddels ben ik een dagelijkse bezoeker van de site. Ik bekijk vooral programma’s als ‘Netwerk’, ‘EenVandaag’ en ‘Nova’. Alledrie zijn favoriet bij mij, maar de tijdstippen schikken me vaak niet. Verder kom je er veel documentaire programma’s tegen en die hebben ook wel mijn interesse. UitzendingGemist is bij mij in ieder geval erg prettig gevallen. Het heeft mijn brede interesse voor de actualiteiten e.d. weer breder gemaakt. Ik ben benieuwd of mijn lezers ook wel eens wat herzien op de site, en wat dat dan is… en het mag óók ‘Boer zoekt vrouw’ zijn.

Je kunt er een mening over hebben, je kunt er tegen zijn, je kunt Wilders een engerd vinden (of een aardige gozer), je kunt zeggen wat je wilt… maar menig filmmaker zou dromen van zoveel aandacht voor een film waarvan nog geen seconden te zien is geweest. Daar is nu weer een uitbreiding op gekomen. Sinds gisteren is er de ‘Tegenfilm‘, de film waarmee televisiemakers Ersin Kiris en Vincent van der Lem het optreden van Geert Wilders bekritiseren. De ‘Tegenfilm‘ is op zichzelf ook al popualir, 30.000 keer bekeken. YouTube wordt de nieuwe thuisbioscoop. Wilders ziet het allemaal gebeuren en pikt weer een graantje aandacht en reclame mee. Nogmaals, ik doe hier geen uitspraken over of ik het wel of niet eens ben met beide films en of ik me wel of niet wil liëren aan één van de kampen, ik constateer slechts een stukje marketingtool.

Via UitzendingGemist zag ik de aflevering van Zembla met de titel ‘Lenen, lenen, lenen’. Met verbazing heb ik, weer eens, gekeken naar mensen die zich maar in de schulden blijven steken en daar toch, als ondertoon, anderen de schuld van willen geven. Zoals bijvoorbeeld het BKR. Mensen, het BKR legt alleen vast dat je schuld hebt en geeft die informatie door aan de financiële instellingen die geld lenen aan consumenten. En die instellingen toetsen dan of je wel of niet mag lenen. En mensen, die financiële instellingen zijn commercieel en willen dus heel snel geld lenen, ook als je al diverse BKR-registraties hebt. En verder mensen, je bent zélf verantwoordelijk voor alles wat je leent. Wij hebben hier in huis één motto als het op geld aankomt: als je geen geld hebt om een nieuwe televisie te kopen, dan koop je geen nieuwe televisie. Dan ga je eerst sparen en dan pas koop je hem. (En dit motto houden we strak aan). Geen leningen hier, behalve een hypotheek, voor luxe-goederen al helemaal niet. Ik heb dus écht moeite met mensen die het feit dat ze diep in de schulden zitten af willen wentelen op anderen. Wat dacht je nu? Dat kopen op afbetaling goedkoop is? Hoe naïef kun je zijn? Wellicht klink ik hard hier, maar ik denk dat het toch vrij normaal is om te sparen voor zaken en dan pas te kopen… en als je daar niet op kunt wachten, soit… maar geef dan niet iemand anders de schuld van jouw schulden… be a (wo)man en neem dan ook de gevolgen voor lief.

Terzijde: ik heb het hier niet over mensen die, werkelijk, buiten hun schuld om in de financiële problemen zijn gekomen, maar om mensen die maar lenen, lenen en lenen om luxe-goederen aan te kunnen schaffen. Wat in mijn ogen een televisie, een computer, een (jawel) huis-beveiligingssysteem van ruim 5800 euro toch echt zijn.

Vandaag zal overal in ons land (en in Amerika en Aruba) door de diverse media worden gesproken / geschreven over de Holloway-zaak. En ook zullen er vele weblogs aan gewijd zijn. Chantaliaans blijft daarin niet achter, alleen op een andere manier. Dat het allemaal schokkend was, laat ik anderen voor me zeggen. Wat voor ons heel vreemd was om te zien, waren de beelden die Peter R. de Vries op Aruba maakte. Nog geen drie weken geleden stonden wij op dat strand, reden wij op die weg, kwamen wij langs die kroeg, passeerden wij het Holiday Inn, maakten wij foto’s van The Pirates’ hut… heel bizar allemaal. Zo veel herkenning en onze beleving op dát moment was zoveel anders dan gisterenavond toen de beelden met de schokkende bekenning van Van der Sloot werden aangevuld. Het doet niets af aan onze geweldige vakantie die we daar hadden, maar het is wel héél vreemd om dit zo te ervaren.

Via Uitzendinggemist.nl zag ik de aflevering van Netwerk van afgelopen woensdag. Nu moet ik bekennen dat ik als ‘nieuwsjunkie’ heel wat gewend ben en beelden met niet zo heel snel schokken, maar dit… ik ben er stil van en de tranen liepen over mijn wangen. Het programma liet gedeeltes uit de documentaire van Kate Blewett zien die zijn maakte over een kindertehuis in Bulgarije. De wantoestanden die zich daar afspelen zijn te erg voor woorden. Mensonterend zoals de kinderen daar worden behandeld, of beter gezegd, ze worden niet behandeld. Het gaat om kinderen met een lichamelijk of geestelijke handicap. In totaal ‘wonen’ er 75 kinderen. De verzorgers zijn absoluut niet competent, behandeling blijft uit. Er worden uitspraken gedaan als ‘ik zie niet dat er iets mis is met dit kind’ (ter informatie, het gaat dan om een kind dat in een ledikant ligt, vel over bot is, niet praat, alleen maar op en neer wiegt, niet kan lopen en zelfs niet op een potje kan zitten voor de behoefte). En dan als verzorger/verpleegster durven zeggen dat je vindt dat het wel goed gaat met dit kind… hoe durf je dat over je lippen te krijgen. Nog schokkender vond ik de uitspraak van de directrice die in een interview met Blewett aangaf dat zij vooral medelijden met zichzelf had, ze was een goede directrice en haar werd van alles aangedaan omdat haar personeel niet meewerkte. Tot slot gaf ze nog duidelijk aan dat zij zich niet verantwoordelijk achtte voor de situatie en conditie waarin de kinderen verkeerden. Nu ik dit typ wordt ik weer even heel boos en verdrietig. Ik wéét dat ik er weinig aan kan veranderen en mijn boosheid het ook niet oplost. Maar dit soort wantoestanden, dit moeten we als samenleving niet toelaten… Ik hoop dat door er aandacht aan te besteden, zoals Blewett gedaan heeft, het in ieder geval niet in de doofpot gaat… die kinderen verdienen zo veel beter… kon ik maar…

Er is door Netwerk speciaal n.a.v. deze uitzending een gironummer geopend: Giro 121 o.v.v. ‘Unicef Bulgarije n.a.v. Netwerk’. Het is een druppel op een gloeiende plaat, maar beter iets dan niets.

Gisterenavond had Nova een item over mannen die weer mannelijk moeten worden. De filosoof Harvey Mansfield heeft hier een boek over geschreven. De kern van zijn verhaal is dat we weer terug moeten naar de situatie zoals die was voor het feminisme. De man moet weer grommen, borsthaar hebben, nee zeggen tegen de vrouw, jagen en vooral niet winkelen en tutten. Mijn idee? Is er niet iets helemaal mis als we aan een natuurlijke eigenschap (je bént nu eenmaal mannelijk als je man bent) een heel boek gaan besteden? Ik denk het wel. En de tweede vraag die me te binnen schoot is deze: ‘Wat is dan precies een mannelijke man?’. Ik denk ook dat het de mannen zelf eens gevraagd moet worden. Manlief hier gromt niet, heeft een weinig borsthaar (niet geschoren overigens), zegt geen ‘nee’ als hij een huishoudelijk klusje moet doen, jaagt niet (noch op wilde dieren noch op iets anders) en gaat gewoon lekker met me winkelen en tutten. Is hij daarom minder man? Zeker niet… de mannelijkheid zit in hem, van binnen. Alle zaken die hier door Mansfield werden aangehaald bewijzen m.i. alleen maar dat je minder man bent als je dit allemaal nodig hebt om aan te tonen dát je man bent. Nee, manlief… blijf zoals je bent… MIJN MANNELIJKE MAN!

PS     Bij het horen van de zin ´mannelijke man´ schoot ons beide meteen de tunes van de serie ´Two and a half men´ te binnen… Men, men, men, men manly men… oe oe oe oe oe oe oe oe oe…

Het is een hot issue tegenwoordig, alles op het gebied van onze aarde en het milieu. Op het Idfa is de documentaire ‘Earth’ in première gegaan. Een film die ik dolgraag wil zien, al was het alleen al om de prachtige beelden. Wil je een kijkje nemen op de site? Ga dan hierheen. (Neem vooral een kijkje in The Gallery -hier staan prachtige foto’s) Een voorproefje van de documentaire vond ik op YouTube…

Sinds gisteren is er een nieuwe pagina bijgekomen op Chantaliaans. Hij heet ‘Nieuws van de dag‘ en geeft elke dag een nieuwsfeit weer dat mij op is gevallen. Dit kan erg variëren, van politiek tot sport, van boeken tot theater, van serieus tot kolderiek. Gewoon een opmerkelijk bericht… mijn keuze, zonder ander nieuws te kort te willen doen. Ik hoop dat jullie het een leuke toevoeging vinden… (en zo niet, jammer… want het is toch mijn weblog, nietwaar?)

Het is voor velen een heel bekende beeltenis, onderstaande afbeelding. Niemand kent hem persoonlijk, toch is dit het beeld dat wij hebben van de man. Over wie heb ik het? Moet ik het echt nog uitspreken? Ik denk dat iedereen het wel weet, maar toch: Che Guevara. Vandaag is het 40 jaar geleden dat hij overleed en dus een dag waarop er her en der in de wereld herdacht zal worden. Wat mij zo pakt, is dat een man die je verder niet of nauwelijks kent zó bekend kan zijn van alleen een beeltenis. T-shirts worden gemaakt met deze foto… zelfs Balkenende heeft zijn eigen Che-shirt. Het gaat om het ’soort’ beeltenis. Welk hoofd je er ook in afbeeld, het roept onherroepelijk de associatie met Che Guevara op. Het is een icoon te noemen; los van alle politieke zaken die hem omringden. Vandaag herdenken wij dit icoon uit onze geschiedenis, maar vooral uit de geschiedenis van Zuid-Amerika.

Jawel, de jaren zeventig… het waren onze jeugdjaren… en ze zijn nu helemaal terug. In het Noordbrabants museum begint vandaag de tentoonstelling ‘Wauw - Nederland in de jaren ‘70‘. Dit is zeker iets wat manlief en ik willen bezoeken (al zijn we normaal geen museummensen!). Maar ja, jaren zeventig, dat is toch even iets anders. Alleen al het praten over die tijd roept bekende beelden op; wat te denken van de typische kleuren bruin, groen en oranje. Schijtkleuren zou je ze nu noemen, maar toen was je helemaal hip als je dat als behang op de muren had, of als antislipstickers in de douchebak…

Ja, dat is één museum dat we dus wel zullen bezoeken. De tentoonstelling loopt van 29 september2007 t/m 28 januari 2008.

Op een basisschool in Brabant is nu de dartsport ingezet om de kinderen beter te leren rekenen. Aan de hand van een spelletje darts moeten de kids uit het hoofd de score uitrekenen. Terug tellen van 501 tot 0 met willekeurige getallen… en als je goed bent in darts kun je tussentijds ook nog diverse rekensommetjes tegenkomen om je te helpen het spelletje te winnen. Al met al best een leuke manier om met rekenen om te gaan (triest dat het zover moet komen, dat wel). Op zich is er niets mis mee. Behalve het opvijzelen van het rekenvermogen leren ze meteen ook samen spelen en omgaan met winst/verlies. Zo sla je meerdere vliegen in één klap. Nogmaals, het is jammer dat het nodig is, maar als het dan tóch nodig is, dan liever op zo’n manier.

Gisteren werd er in het NOS-Journaal aandacht besteed aan de overstromingen in New Orleans, inmiddels twee jaar geleden. Het is te triest voor woorden om te zien dat er twee jaar na dato nog altijd zoveel niet is opgebouwd. Scholen en ziekenhuizen zijn nog altijd gesloten, huizen niet herbouwt. Financiële hullp is er niet of nauwelijks en het komt dus op de bewoners zelf aan… en daar zit een nieuw probleem… want de inwoners zijn niet de rijkste van de VS (en ook nog eens afro-amerikaans - zeker in het Zuiden van de VS toch nog de onderkant van de maatschappij) en kunnen dit dus niet trekken. Een grootmacht als de VS met Bush aan het roer is niet in staat om de bevolking te helpen weer een leven op te bouwen. Hoe hypocriet zijn dan Bush’s woorden die hij sprak tijdens de korte herdenking… om dan e.e.a. te bagatelliseren door te zeggen dat er dagen zijn die meer geluk zullen brengen (= vrij vertaald)? Bush denkt dat schoonpraterij de mensen daar helpt. Hij doet het voorkomen alsof er alle steun van de wereld is, maar het tegendeel is waar… de inwoners van New Orleans zijn nog steeds niet teruggekeerd naar het normale leven… en zal dat ooit wel gebeuren… als er na twee jaar niets is veranderd, hoe is dat dan over drie jaar of vijf jaar… Dit soort zaken zou in een rijk land als Amerika niet mogen voorkomen… zulke berichten raken me behoorlijk, moet ik bekennen… en wat me dan opvalt is dat die mensen toch nog zo vrolijk blijven en vooral de Jazz wel weer klinkt.

En mannen… voelen we ons nu jaloers?

En vrouwen… is dit de ideale torso?

Voor de Russen is het blijkbaar een nieuw schoonheidsideaal… eruit zien als Poetin… de media besteedt veel aandacht aan het imago van de president… en de Russische bevolking? Die smult ervan…

Ja… voor Poetin ligt er vast een nieuwe carrière in het verschiet als hij in 2008 aftreedt…

Ik blijf me steeds verbazen als ik de bedragen hoor waarvoor voetballers op de transfermarkt van de hand worden gedaan… nu weer Wesley Sneijder… voor 27 miljoen euro van Ajax naar Real Madrid… echt ongelooflijk… die jongen is 23, kan net zijn broek alleen optrekken en wordt dan voor zoveel geld verkocht… wat kan hij dat zó uitzonderlijk is dat dat al dat geld verantwoord maakt? Is hij meer dan de hardwerkende medemens die gewoon (net als de meesten van jullie) in het bedrijfsleven of bij de overheid werken? Nee… hij is niet meer, zeker niet (ook niet minder… dat hoor je me ook niet beweren…). Ik kan hier altijd heel moeilijk een relativerende gedachte over hebben. Ik vind dit buiten alle proporties… voetballen gaat niet meer om het spel en voetballers zijn geen werknemers… ze worden als Goden gezien en behandeld door bepaalde groepen en ik vind dit zeer verwerpelijk… (al mag ik best graag naar een leuk potje voetbal op TV kijken… maar dat terzijde).

Elke dag staat er in mijn ‘lijfkrant’ een briefgeheim. Ik vraag me dan af waar iemand de behoefte vandaan haalt om dit soort dingen anoniem te vermelden… eerlijk en open is voor mij belangrijk in het leven…

Zou jij op de site van briefgeheim (en dus de kans lopen dat het in de krant komt) een geheim onthullen als je anoniem kunt blijven? Of kies je liever voor openheid en eerlijkheid en kom je er ronduit voor uit?

Op Omroep Brabant zag ik onlangs een programma waarin aandacht werd besteed aan een ROC dat projecten had opgezet in de vorm van een onderneming. Zij moesten in groepen een onderneming opzetten, een produkt of dienst ontwikkelen en deze ‘professioneel’ aan de man brengen. Het viel me meteen op hoe interactief deze manier van leren is en hoe effectief dit kan zijn. Eén groep sprong eruit doordat ze een product hadden ontwikkeld dat me erg handig leek. Een powerpack! Een wat? Een powerpack. Het is een kunststof rekje met een gat erin… heel simpel… wat doet het? Je gebruikt het om je mobiele telefoon op te leggen; door het gat steek je je adapter en je steekt die vervolgens in het stopcontact. De telefoon ligt nu handig op een rekje en slingert niet op een tafel, aanrecht of op de grond. Je kunt de draad kort houden, dus geen onnodige rommel rondom de telefoon. Hoe simpel en toch zo handig. Om het project te steunen heb ik er eentje besteld… en hier zit een tevreden klant van Powerpack cc. Ook interesse… neem een kijkje op de site.

(Ik geloof zelfs dat het project een soort wedstrijdelement in zich had ook… één van de projecten zal uiteindelijk verkozen tot winnaar.)

Twee weken geleden zag ik bij het programma ‘Wat Heet‘ Annemarie Postma vertellen over haar nieuwe boek ‘Het lichaam is perfect‘. Het is een boek over ‘eten’, maar dan eens vanuit een andere hoek bekeken. Het gaat haar niet zozeer om wat je allemaal wel en niet mag eten, het gaat meer om een gezonde levensstijl. Annemarie zit al ruim 20 jaar in een rolstoel en weet als geen ander dat de beperking tot bewegen maakt dat je je levensstijl op eetgebied moet aanpassen. Haar boek, zo vertelde ze, is er voor mensen met overgewicht, maar ook met ondergewicht, want daar hoor je zelden iets over tegenwoordig. Het gaat haar om een zevenstappenplan dat je leidt naar een andere levensstijl. Ja zeker, er staan recepten en tips in het boek, maar anders als Sonja Bakker is haar boek vooral een weg om jezelf te accepteren. Je lichaam is perfect zoals het is, als je maar gezond leeft en gelukkig bent met dat leven. Het sprak me meteen aan… ik heb weinig met Sonja Bakker (vooral ook omdat ik juist moet aankomen i.p.v. afvallen). Tevens ook het feit dat Annemarie net als ik in een rolstoel zit, maakt dat het raakvlakken heeft met mijn leven. Het alom geprezen ‘we moeten meer bewegen’ is voor mij nl. ook niet neergelegd door de beperkingen die ik heb. Ik zal het dus vooral moeten zoeken in een gezonde en gelukkige levenstijl. Ik heb het boek dan ook besteld en ik ben benieuwd wat haar verhaal mij te bieden heeft. Ik Sonjabakker dus niet, maar ik Annemariepostma… zou ik een nieuwe trend zetten?

Ik las gisteren op nu.nl het bericht dat meer vrouwen overlijden aan longkanker (met name a.g.v. het toenemende aantal rokende vrouwen). Het hele anti-rookbeleid lijkt dus bij de Nederlandse vrouw niet echt aan te slaan. Gelukkig heb ik nooit gerookt (zelfs nooit een trekje geprobeerd) en zal ik ook nooit gaan roken… al besef ik best dat dat geen garantie is op het niet krijgen van longkanker… maar toch… het zal best bijdragen…

De meesten onder u weten wel dat ik een lezer ben van NRC-Next. Wat me ook altijd aanspreekt in deze krant is de grote foto op de middenpagina, genaamd ‘In Beeld’. NRC-Next heeft deze nu verzameld van het eerste jaar en ze op de site gezet. Neem eens een kijkje - er zitten echt hele goede en pakkende bij. Er is ook een boek van gemaakt dat je hier kunt kopen, mocht je interesse hebben.

Klik hier om naar de site van NRC-Next In Beeld te gaan.

Afgelopen week las ik onderstaand bericht in de krant… ik ben daar echt even stil van… waar moet dat heen… respect voor elkaar… soms is dat ver te zoeken… 2 jaar is m.i. véél te weinig voor deze daad.

Al weken kom je overal op TV en Radio wel berichten tegen over het project ‘Day for Change‘. Een project om duidelijk te maken wat microkrediet kan betekenen. De bekendste ambassadeur is wellicht Prinses Máximá, maar ook Paul de Leeuw heeft zich er voor ingezet. Ik vind het een mooi project en wil het dan ook even hier onder de aandacht brengen… om even wat voorbeelden van de site aan te halen hieronder de Top 10 met initiatieven; wie weet brengt het jullie nog op een idee om alsnog iets te doen… het hoeft niet groots te zijn… zelfs kleingeld uit je portomonnee schudden is al voldoende…

1. Leerlingen van de Dorpsschool uit Rozendaal hebben een demonstratie jumpstyle gegeven. Op 26 april gaan ze ook nog Day For Change ballonnen met helium vullen met kaartjes eraan waarop het gironummer en de naam van de school en de leerling staan.
2. De kinderen van basisschool Reinboge uit Friesland houden vrijdag 27 april een circus op school voor het hele dorp. Het circus heet Arcobaleno (Italiaans voor regenboog). Ook is de school bezig met de verkoop van Goudsbloemen uit de schooltuin en vlijtige liesjes in zelfversierde bloempotten.
3. De Juliana van Stolbergschool uit Sint-Maartensdijk viel op door de originele namen die zij hun bedrijfjes hebben gegeven. Zo was er: de snoeischaar (tuinbeheer en onderhoud), Blinkende Stinkers (auto wassen), de brandende lichtjes (gezellige waxinelichtjes in een mand verkopen) en de Zeeuwse bakkertjes (bakken van cakes, koeken en broden).
4. De kinderen van OBS Groeterschool uit Groet hebben een bedrijfje opgericht dat ‘Garden Gangsters’ heet en hebben onder meer op 18 april een bloemenkar door het dorp laten rijden. Mensen konden bloemen en plantjes kopen. Na aankoop zetten de leerlingen de plantjes direct in de grond. Als dank voor hun inzet kregen de kinderen van de bakker een speciale taart met daarop hun bedrijfslogo.
5. Basisschool de Ark uit Diemen houdt op dinsdag 24 april een modeshow van kleding gemaakt van plastic en papier. Na de show geven verschillende kinderen nog zang en dansoptredens.
6. De leerlingen van groep 7 van Basisschool Impuls uit Zwijndrecht hebben een toneelstukje voor de kleuters gehouden en pannenkoeken verkocht.
7. Leerlingen van De Wolfersveenschool uit Zelhem zijn naar het plaatselijke bejaardenhuis gegaan en hebben in overleg met de bewoners besloten om bingo te organiseren. Tijdens de bingo is er ook nog een collecte gehouden.
8. Openbare Basisschool Den Aldenhaag uit Zoelen is een fruithandel gestart. De kinderen hebben fruit ingekocht of gekregen van verschillende fruitboeren uit de omgeving. De kinderen uit alle groepen kunnen strippenkaarten kopen waarop zij de hele week in de pauze een stuk fruit kunnen halen. In de hal van de school staat een fruitkraam.
9. CBS de Torenberg uit Zaamslag organiseerde op woensdag 18 april op het dorpsplein een koffie/wafelterras, bemand door schoolkinderen. Dit deed andere kinderen beseffen dat dit de plek was waar veel mensen kwamen en binnen de kortste keren werd het een klein dorpsfeestje!
10. Groep 8 van De Edese Schoolvereniging heeft een bedrijfje opgericht dat knikkerzakjes maakt. Er zijn er al 150 verkocht en er ligt nog een hele lijst met bestellingen. Van het verdiende geld heeft groep 7 ook een eigen microkrediet van €20,- gekregen en zij gaan nu zelf een bedrijfje opzetten.

Zelfs als je in de gevangenis zit, kun je een carrière move maken… de pleger van de moord op Pim Fortuyn, Volkert van der G. heeft een opmerkelijke move gemaakt… hij voorziet nu mede-gedetineerde van juridisch advies… zou het geheel belangenloos zijn, of zit er een addertje onder het gras?

Ik hou best wel van een leuke pot voetbal… de spanning in de competitie van dit moment mag ik graag zien… maar er is één ding aan voetbal waar ik me enorm aan erger… eigenlijk meer één persoon… jawel… dat is Johan Cruyff. Die man vind zichzelf zo goed… en dat laat hij graag weten ook… dat hij nu weer 60 wordt… leuk hoor, maar dat worden velen onder ons ook allemaal eens een keer… en worden wij dan zó op TV tentoongesteld? Nee… wij moeten het ‘gelukkig maar’ doen met een privé feestje… Johan… wordt het niet eens tijd om ‘in ruste’ te gaan werken… en dan ‘echt’ wat bereiken… een leuke pot voetbal spelen is best wel aardig hoor… maar als je daar nu nog op moet teren, dan heb je wel een arm bestaan…

(Ik besef dat ik misschien velen voor het hoofd stoot die wél fan van de beste man zijn… maar ja… ieder zijn mening… ook hier op Chantaliaans… en dit is dus mijn mening… één ieder mag het met me oneens zijn.) 

Je kent het wel; dat gerecht dat bij de plaatselijke Chinees op de kaart staat… Koe Lo Yok. In China had een krokodil zin in een variant op dit gerecht, nl. Koe Lo Knul… lees het bericht hieronder dat op teletekst verscheen afgelopen week.

Joris Luyendijk, voormalig Midden-Oostencorrespondent voor o.a. de NOS was mij al bekend vanwege een boek dat ik van hem las. Deze week verzorgde hij een aflevering van Tegenlicht, een programma dat ik graag mag zien. Het thema was vooral de berichtgeving rondom het Midden-Oosten en hoe deze tot stand komt. Wederom werd me maar weer eens duidelijk dat de media vaak niet in staat zijn (lees; niet alleen door hun toedoen!!) om een volledig en waarheidsgetrouw beeld te schetsen van de situatie zoals die daadwerkelijk is. Doordat de diverse partijen in het conflict (bijv. Palestijnen en Israelieten) op verschillende manieren in de pers naar voren worden gebracht is het een haast onmogelijke opgave een onpartijdig beeld te schetsen. In dit specifieke geval werd belicht hoe Israel veel beter de media weet te bespelen en op die manier hun standpunt veel beter kan overbrengen dan de Palestijnen. Wederom is me weer eens duidelijk geworden dat alles te maken heeft met perceptie van de kijker, middelen die de overbrenger ter beschikking heeft en kunde en macht bij de partij die zijn boodschap wereldkundig wil maken… hoe goed journalisten ook hun werk doen… een compleet waarheidsgetrouw beeld lijkt haast een utopie… en Luyendijk geeft, misschien wel terecht, in het programma ook aan: ‘Zijn we er wel klaar voor om de hele waarheid te horen?’ –> een vraag die ik me toch ook wel stel…

Hoe een klein beertje de mens toch kan vertederen…. Knut is er in geslaagd…. en die dierenrechtenactivisten die vinden dat hij moet worden afgemaakt, omdat hij door mensen is grootgebracht…. schaam jullie!!!

Hieronder de link van de Zoo waar Knut woont voor mensen die meer willen weten over deze ‘Knuffelbeer’.

Zoo Berlijn

Als vaste lezer van NRC-Next valt het me op dat er best vaak spel- en typefouten staan in de krant. Zo ook afgelopen donderdag, getuige de foto die ik hier plaats. Ik vraag me af wat voor soort spray dat moet zijn; paperspray?

De sportwereld staat op z’n kop; afgelopen week kwam vooral Ajax in het nieuws doordat zowel Perez als Sneijder uitspraken op het veld hadden gedaan jegens scheids- en grensrechters die niet door de beugel konden. Nu ben ik het daar helemaal mee eens. Waarom moet er, zoals Sneijder zelf aangeeft, gescholden worden in dit soort termen? In andere sporten kom je dit niet of nauwelijks tegen. Het argument dat voetbal een sport van de straat en voor het volk is raakt kant noch wal vind ik dan ook. Het heeft te maken met fatsoen en normen en waarden (om maar eens een stukje politiek aan te halen). Wat ze moeten beseffen is dat het: 1. enorm beledigend is jegens de ander, 2. het door een breed gedeelte van de bevolking wordt gehoord, waaronder kinderen, 3. ze door dit brede draagvlak een voorbeeldfunctie hebben als het gaat om taalgebruik en fatsoen. Kinderen nemen dit soort scheldwoorden over en gebruiken dat in hun dagelijks leven. Als ouder zijnde moet je daar dan maar weer iets aan proberen te doen. Nee, als je het mij vraagt: straffen die mannen en niet zo zuinig ook!!! En een heropvoeding zou ook geen kwaad kunnen….. jongens, het is maar een spelletje (maar ja, met al die GROTE bedragen die er in de voetbalwereld omgaan is dat allang geen vaststaand feit meer en dat draagt niet bij aan verbetering van het imago van de sport…..).

Deze week werd het rapport ‘De tijd als Spiegel’ gepresenteerd door het Sociaal Cultureel Planbureau. Het rapport gaat over hoe wij als Nederlanders onze tijd besteden en hoe dit zich verhoudt t.o.v. jaren geleden. Ik las het in de krant en er stond een link bij naar het volledige rapport. Door het artikel was mijn nieuwsgierigheid wel gewekt en ik ben dus eens gaan kijken. Het rapport bevat hele goede tabellen die duidelijk maken hoe ons leven er uitziet en wat er allemaal is verandert in de afgelopen jaren. Ik vind het wel interessant om die ontwikkelingen te zien. Voorbeeld is bijvoorbeeld de verdeling van de vrije-tijdsbesteding, o.a. zichtbaar gemaakt door onderstaande cirkeldiagram:

Als je, net als ik, geinteresseerd bent geraakt in de uitkomsten van het onderzoek, raad ik je aan eens een kijkje te nemen op de site van het SCP - tijdsbesteding. Daar kun je ook een pdf-versie van het rapport downloaden. Ik heb dat gedaan en ga me zeker eens verdiepen in de uitkomsten en het ook eens voor ons eigen huishouden analyseren. Zijn er bij ons ook verschuivingen geweest in de tijdsbesteding.

Ik kan het hier nu gaan hebben over het spoeddebat van afgelopen nacht in de Tweede Kamer, ik kan allerlei debatten starten op mijn weblog over het al dan niet steunen van Minister Verdonk, ik kan me kwaad maken over hoe sommige mensen politici aanvallen op de persoon i.p.v. op hun functioneren, ik kan me erg boos gaan maken over dit m.i. niet zo heel belangrijke onderwerp (de politiek zou moeten beseffen dat er belangrijke issues te bewerken zijn!). Ik zou dat allemaal kunnen doen vandaag. Maar doe ik het ook? Nee, want ik heb besloten me vandaag maar eens verre te houden van al dat politiek geneuzel. Ayaan is in Amerika, Verdonk deed haar werk, Balkenende probeerde te steunen en deed zijn best naar zijn maatstaven….. wie ben ik dan om daar nog iets aan toe te voegen. Eén mededeling voor het Haagse pluche: Ga je eens bezig houden met de écht belangrijke issues voor jullie met zomerreces gaan.

Ik las vanmorgen in NRC Next een beetje een vreemd artikel. Ik heb het al niet zo op dit soort onderzoeken omdat ik:

1. het vaak een te kleine groep onderzochte mensen vind bevatten
2. het een té eenzijdige benadering vind van het te onderzoeken onderwerp
3. de onderliggende gedachte niet helemaal bevat

Het onderzoek werd gedaan onder 1000 proefpersonen en had tot doel om vast te stellen of er een link te leggen is tussen homofilie en het hebben van één of meerdere oudere, biologische broers. Het onderzoek wees uit dat het hebben van meerdere, oudere, biologische broers de kans groter maakt op het worden van homofiel. Het zou niet werken bij stiefbroers, adoptief broers, jongere broers of zussen. Conclusie van de onderzoeker was dan ook dat de oorzaak gezocht moest worden in het prenatale. Allemaal erg vaag, als je het mij vraagt. En ik geloof er persoonlijk dan ook helemaal niet in….. dezelfde theorie zou trouwens weer niet opgaan voor vrouwen met oudere, biologische zussen. Ik vraag me daarnaast ook écht af wat het belang van het onderzoek is? Iemand enig idee? Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden.