Emoticons

Emoticon Deze week schreef Renske de Greef een leuke column in NRC Next, met als onderwerp ‘De Emoticon‘. Het was een leuke column, maar daarnaast ook best wel een beetje confronterend. Hoe zijn wij verworden tot een communicerend volk dat smileys nodig heeft om elkaar te vertellen wat we voelen, bedoelen en willen zeggen. Van lachende smiley, tot huilende, kussende, zwaaiende en knipogende (misschien nog wel de meeste gebruikte, zeker wanneer je iets cynisch bedoeld). Voor mensen die niet veel ophebben met sms en social media, zal dit onderwerp weinig zeggen, voor alle anderen zit er vast herkenning in. Nu is mijn oprechte belangstellende vraag: hoe vaak maak jij gebruik van emoticons om je verhaal te ‘illustreren’? En wat is je meest gebruikte -misschien daarmee ook favoriete- emoticon?

De deuren lijken geopend

Met alle problemen rondom de D-Dos aanvallen op banken van dit moment, lijken de deuren geopend te zijn. Nagenoeg elke dag zit mijn mailbox vol met spam van allerlei zogenaamde banken… vraag me alleen af wat die mensen bezielt. En een cursus Nederlands? De mails zijn tenenkrommend slecht!!! Gelukkig dat ze door die taalfouten juist heel duidelijk te herkennen zijn als spam. Maar ik zeg… kill the spammers!!

Spam

En wie betaalt alle bijkomende kosten?

In NRC Next, en elders heb ik haar ook al gehoord, roept Erica Verdegaal (economie-‘specialist’) op tot het jaarlijks overstappen naar een andere zorgverzekeraar en een andere energieleverancier, omdat je zo een paar euro zou kunnen besparen. Ik erger me altijd enorm aan dit soort oproepen. Overstappen moet je m.i. alleen doen als het ECHT loont. Het overstappen simpelweg omdat het kan en je 2 euro per maand zou opleveren, kost alleen maar geld. Want wie draait er op voor alle bijkomende, administratieve kosten van elke overstap? Juist… wij allemaal weer, want dat komt  gewoon verborgen terug in je premie, of in je opslag op energiekosten e.d. En dus betaal IK als niet-frequent-overstapper elk jaar weer voor die onverlaat die voor een habbekrats zo nodig over moet stappen (om vervolgens na 1 maand erachter te komen dat de overstap niet goed uitpakt, om diverse redenen en mij daar dan ook nog eens uitgebreid mee lastig valt door te klagen, steen en been). Daar erger ik me dus aan… zo… dat lucht op… dat is me van het hart.

Verdegaal

 

Wat eten we vandaag?

De hype om het paardenvlees in de lasagne neemt ongekende proporties aan. Martine Kamsma wijdt er een column aan in NRC Next, zoals heel veel columnisten het als dankbaar onderwerp gebruiken. Een heerlijke passage uit haar column wil ik even met jullie delen:

“Een kleine bloemlezing uit de schappen van Lidl.

In de gevulde koek zitten abrikozenpitten in plaats van amandel. In de guacamoledip zit 3,7 procent avocado, verder vooral xanthaangom en guarpitmeel. De krabsala- de bevat 12 procent krab en 35 procent surimi (nepkrab). Het gerookte spek in de andijviestamppot is niet gerookt maar wordt een handje geholpen door ‘rookaroma’. De diepgevroren ‘ossenhaas tournedos’ komt niet van de haas maar is een sjoelschijf van samengeperste stukjes rund, vastgeplakt met water en zeven andere ingrediën- ten die met koe niks van doen hebben. In de ‘frikandel- letjes’ in een doos met 36 minisnacks zit 49 procent kip- penseparatorvlees. Dat is wat ze nog met de hogedruk- spuit van de karkassen weten te halen als het vlees er al af is – verspilling, daar houden ze niet van in de vleesindustrie. De hachee bij de rode kool ziet vooral zo lekker bruin vanwege de ammoniakkaramel. En dan hebben we het dus alleen nog maar over wat er op de verpakking staat.”

Hiermee verwoord ze precies wat ik ook denk en voel; mensen… we kopen het ALLEMAAL! En nooit hebben we ook maar 1 kruimel op ons bord achtergelaten. Laten we nu gewoon deze ‘kruimelproblemen’ achter ons laten en de grotere issues van het leven aan gaan pakken.

Competiemaatschappij: vloek of zegen?

“De wieler- autoriteiten hebben Armstrong zijn zeven Touroverwinningen afgeno- men en gisteren kwam daar ook nog de derde plek bij die hij in 2000 bij de Olympische Spelen in Sydney behaal- de. Maar de gele truien zijn vervol- gens niet uitgereikt aan degenen die in de Tour als nummer twee achter hem eindigden, omdat ook zij geen onbesproken dopingverleden had- den. Dat levert de statistische absurditeit op dat er nu zeven Rondes van Frankrijk de geschiedenis zijn ingegaan waarvan de uitslag wel een nummer twee, drie enzovoorts ver- meldt, maar geen winnaar laat zien. Dat reduceert topsport tot een zinloze bezigheid.”

Bron: NRC Next 21-01-2012 ‘Commentaar’

Hebben we hiermee niet meteen bewezen dat een maatschappij waarin competitie zo alom aanwezig is, er eentje is die het slechte in mensen naar bovenhaalt? Het geeft te denken, en dan niet alleen voor de sportwereld, maar voor de wereld in zijn algemeen, toch?