Alles op het gebied van TV, Film en Boeken
Een programma waar manlief en ik erg om kunnen lachen is Impractical Jokers. Er is ook een Belgische versie van, maar wij zweren toch bij de USA-vrienden. Kennen jullie het programma en zo ja, lachuuuuh of huiluuuuuh?
Deze log maakt onderdeel uit van mijn YouTube-weekje.
Tegenwoordig zijn kids zo handig met computers. Zo laten deze kinderen zien, die samen een animatiefilmpje maakte, van scratch. En alles helemaal zelf uitgedacht ook. Gewoon leuk om even te delen…
Naast de verzameling vertalingen van het eerste deel van Harry Potters Steen der wijzen, ben ik ook altijd op zoek naar aparte uitgaven in de hele Harry Potter-sfeer. En dit weekend verraste manlief me met twee nieuwe boekjes: Zwerkbal door de eeuwen heen, en Fabeldieren en waar ze vinden. Ik ben weer helemaal happy!!
Dan ben je Nederlands, en dan is het een feit dat je eerst legio andere vertalingen verzameld van de Harry Potter boeken, en pas afgelopen weekend de Nederlandstalige paperback cadeau krijgt. Als bonus dan weer wel meteen een aparte versie naast de standaard NL-versie erbij gekregen, een pocket paperback versie in België gekocht. Ach, zo blijft er altijd wat te wensen over. Ik ben lekker op weg (zie afbeeldingen), maar er zijn er nog ZO VEEL te zoeken en verzamelen…
Harry Potter verzameling
Dol op animatie als ik ben, wil ik deze natuurlijk niet missen straks. Alvast een beetje voorpret:
Ik deel weer eens even een door mij geschreven column voor het plaatselijke dorpskrantje. Zo, even knippen en plakken (want 1 keer geschreven als therapie, dat doe ik niet nog een keer):
CHANTAL MIJMERT: PIROUETTES
Dat het gemis van de functie van benen erg lastig is, is me –helaas- al sinds 1993 duidelijk. Maar als daar het gemis van een arm c.q. hand bijkomt, dan wordt het allemaal wel erg lastig, soms ook wel op het komisch af. Ziet u mij al schuifelend en zigzaggend door de Makro stiefelen; een been (mijn ‘beste’ beentje) op de grond om een beetje bij te sturen, een arm aan de hoepel om dat bijsturen van het been weer te corrigeren, want… om het handiger te maken zijn beide bijstuurelementen aan de linker kant gesitueerd en is dat dus als roeien met een riem i.p.v. twee riemen… en u ziet het al voor zich, dan draai je toch hoofdzakelijk rondjes. Het is dan ook zaak om goed om je heen te kijken, in de schappen te bepalen wat je wilt hebben, en dan wanneer je na zes rondjes EINDELIJK goed voor dat rek staat metéén te pakken wat je nodig hebt. Goede oriëntatie vooraf is dus noodzaak, want dat misselijkmakend rondje wil je niet nog een keer voor datzelfde rek hoeven maken, je moet immers nog meer boodschappen hebben. Wanneer je dan –na vele pirouetten en Engelse rolstoelwalsen- bij de kassa aankomt, komt uitdaging twee: betalen. Een arm zit straks opgesloten in een hevige winterjas, want ondanks dat we maart optekenen als ik deze column tik, is van lente nog geen sprake (maar dat is voer voor een volgende column). De linkerhand, die wel bruikbaar is, maar niet gecoördineerd zoals ik graag zou willen, probeert de portemonnee te openen en het juiste pasje eruit te halen, op zich al een uitdaging. Dan het intoetsen van de pin, met links vooral meer lijkend op het intoetsen van de willekeurige Lotto-uitslagen en dan maar hopen tot de kassajuffrouw of de pinautomaat ‘BINGO’ roept. Als dan EINDELIJK de definitieve fiat komt, rest een laatste circus; het meenemen van de losse boodschappen op mijn schoot, waarbij de artikelen alle kanten opgaan en ik maar een hand heb om ze corrigerend in bedwang te houden. Lieve lezers, ik beken het ronduit, een bezoekje aan Makro –wat voorheen mijn favoriete uitje toch wel was- komt zo wel onder druk te staan. Maar niet getreurd, na dit alles kan ik vast en zeker meedoen aan ‘Everbody Dance Now’, mijn pirouette-techniek gaat met grote sprongen vooruit.
Altijd leuk, zelfs al is het al best oud en niet te vergelijken met huidige animatie:
Af en toe deel ik hier een column die ik geschreven heb voor het lokale dorpskrantje, en het is weer die tijd, dus… here goes:
ONDERZOEK HET ONDERZOEK – “Tegenwoordig leven we in een maatschappij waarin voor elk probleem eigenlijk maar één oplossing gezien wordt; we onderzoeken het en schrijven er een rapport over. Een snelle Google-check levert zo alleen al voor de Universiteit van Twente het lugubere aantal van van 247 onderzoeken op die je op de site kunt bekijken en downloaden. En de titels liegen er niet om, en dan doel ik vooral op de lengte van de rapporttitels, niet echt kort en krachtig zou ik willen zeggen: “Op koers richting WMO: onderzoek naar het productaanbod van ‘t Iemenschoer, met het oog op de prestatievelden van de Wet Maatschappelijke Ordening.” De politiek noemt het popie-jopie ‘een parlementaire enquête’, alsof je vragenlijsten voorgeschoteld krijgt over wat je favoriete koffiemerk is, naar welke supermarkt je gaat en of je huisdieren hebt (de gemiddelde Maurice De Hond-consumenten-onderzoeksvragen). Het CBS heeft weer zijn eigen term voor het dikke boekwerk dat zij op nagenoeg elk denkbaar gebied uitbrengen. Enquêtes zijn het natuurlijk niet echt. Okay, in de basis zal er best een vragenlijst worden opgesteld, maar de rest van het proces is vooral voer voor de doorgewinterde taalvirtuoos die vanaf de titel tot aan het slotakkoord zich kan laven aan wollig -en vooral nietszeggend- taalgebruik. De meeste rapporten laten zich door de gewone burger, zoals u en ik zijn, niet echt goed lezen. Bij veel rapporten haak je als lezer na (of misschien zelfs al halverwege) de titel af. Ze doen je niet echt geloven dat het spannend gaat worden, laat staan dat je ook maar enige illusie zult hebben de rapporten te kunnen begrijpen en doorgronden. Ik zwijg nog maar even over gepubliceerde versie van regeerakkoorden, als je die wilt lezen, en met name wilt begrijpen, moet je toch van heel goede huizen komen. Milieutechnisch ben ik blij met de ontdekking van de PDF-file, dat scheelt in ieder geval HEEL VEEL nutteloos printwerk en dus belasting voor het milieu. Maar als er zoiets zou zijn als internetvervuiling door PDF-Onderzoeksrapporten, dan is daar toch echt chronisch sprake van. Misschien moeten ze nu juist dáár eens onderzoek naar doen… maar ja, dat wordt dan weer als PDF het internet op gegooid… niet echt een oplossing dus. Maar even serieus; laten we eens meer gaan doen, en minder alleen maar alle zaken in wollige, niet te begrijpen rapporten uit de doeken te doen. Zoals de Engelse Lagerhuis-leden zouden zeggen: ‘Hear-Hear’.”
Peter Pan neemt je altijd weer mee in zijn avonturen. Geweldig spektakel in het Ziggo Dome afgelopen week. Foto’s maken mocht helaas niet, dus dan maar een collage maken van foto’s die ik van het programma-showboek heb gemaakt; om toch een idee te geven. Wat heb ik genoten!!!
… Chantal!
Afgelopen week won ik via Facebook het nieuwe boek van Astrid Harrewijn, Miss Match. Gesigneerd en wel zal het zeer mooi staan tussen mijn al redelijke collectie met gesigneerde boeken van o.a. Roos Boum en Elise G. Lengkeek. Al die boeken zijn uniek, puur door de opdracht die erin geschreven staat. En elk boek vertelt voor mij een ander, persoonlijk verhaal, van mijn betrokkenheid bij het tot stand komen van die boeken. Als lezer ben ik erg trots op die unieke exemplaren, en daar kan geen digitaal e-book tegenop. Hoe zou men dat überhaupt doen, een e-book signeren?
Op zich heb ik er niet bijzonder veel mee, poëzie, maar mooi kan het wel zijn. In NRC Next werd een mooi gedicht van de dichter Hans Andreus gepubliceerd, i.v.m. de gedichtenweek; ik wil deze wel graag eens delen met jullie.
Voor een dag van morgen
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.Maar zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Ik kan daar dus echt van gruwelen, mensen die het hebben over een ‘trektor‘. Van de week gebruikte presentatrice Antoinette Hertsenberg het weer in haar programma Opgelicht. Ik probeer me altijd een beeld te vormen van hoe die trektor er dan uitziet. Ik ken gewone torren, maar trektorren? Hebben die soms een rugzak op en trekken ze de wereld rond? Of sleuren ze aan een touw met aan dat touw een grote kist met inhoud, trekken ze die voort?
Even voor de duidelijkheid: het is een tractor of een trekker, en géén trektor!!
Jawel, ik ben weer vier edities rijker van Harry Potter en de Steen der Wijzen, en wat ben ik er content mee. Dankzij een lieve vriendin in de UK kan ik sinds afgelopen vrijdag de onderstaande edities toevoegen:
Ik ben ‘one happy Harry collector’ vandaag.
Ancient Greek Version Harry Potter book 1
