You are currently browsing the category archive for the 'TV-Film-Lezen' category.
… en snaveltjes toe… Welterusten.
De meeste van mijn lezers kennen deze uitdrukking ongetwijfeld, wij zijn er nagenoeg allemaal mee opgegroeid. Hoe leuk was het om afgelopen dinsdag bij Nova eens een kijkje te nemen op de set en weer even die oude stemmen te horen. Ja, alweer 40 jaar geleden is het, de eerste aflevering van De Fabeltjeskrant. Ik denk dat toch wel gesteld mag worden dat dit één van de meest succesvolle kinderseries ooit gemaakt. Uit 1972 stammend heb ik de eerste jaren moeten missen, maar toch een groot deel van de opkomst van het grote dierenbos heb ik mee mogen maken. Nova, bedankt voor deze flashback.
Afgelopen vrijdag bracht Netwerk een reportage over mishandeling in de gehandicaptenzorg. Geschokt heb ik zitten kijken. Hoe kun je als begeleider/verzorger van mensen die het toch al niet zo getroffen hebben in de wereld ze zó mishandelen. Alleen omdat ze bijvoorbeeld niet doen wat jij wilt.
Situatieschets: een gehandicapte vrouw (kan niet praten en is blind) krijgt van één van de begeleiders te eten. Dit eten lust zij niet (zoals wij allemaal wel bepaalde dingen niet lusten), maar zij kan dit niet goed duidelijk maken. De enige manier die zij kent is zich boos te maken en dat op fysieke manier te uiten. De begeleider kan hier niet mee omgaan en besluit de gehandicapte maar te slaan (en niet zomaar een tikje).
Ik kan hier met mijn pet niet bij. Als kind ben ik min of meer opgegroeid met gehandicapten. Met een moeder die meer dan 20 jaar in deze sector werkte als verpleegkundige heb ik redelijk wat inzicht gekregen in dit beroep. Het is een roeping en bovenal moet je deze mensen met respect behandelen (zoals je iedereen met respect behandeld). Als je dit níet kunt, kies dan niet voor een verzorgend beroep. De begeleiders die dit op hun geweten hebben moeten m.i. uit hun beroep worden ontzet. Extra schokkend is dat Minister Rouvoet cijfers uit het buitenland (50-60 procent van de gehandicapten wordt mishandeld) geen aanleiding ziet dit hier ook eens te onderzoeken. Waar is hij bang voor?
Deze reportage heeft me diep geraakt. Is een gehandicapte minder mens, mag je daar zó mee omgaan? Schokkend en mensonterend.
Jullie weten dat ik veel lees (mede ook door mijn werkzaamheden voor FOK!). Veel boeken zijn goed, veel ook helemaal niet. En eens in de zoveel tijd komt er een prachtboek voorbij. Zo ook deze week weer eens. Een boek dat ik in één ruk uitlees, is voor mij een teken… een teken dat het een érg goed boek is. In dit geval heb ik het over ‘Nu ik dood zal gaan‘ van Randy Pausch. Een zeer indrukwekkend boek. Wil je meer weten, dan moet je even naar mijn reviewpagina gaan, daar vind je een korte review. Ik kan dit boek alleen maar van harte aanbevelen. Ik weet bijna zeker dat iedereen er wel iets uit kan halen waar hij/zij wat aan heeft in zijn eigen leven. Een juweeltje onder de boeken!!!
Zijn ‘last lecture’ op Carnegie Mellon University (de basis voor het boek) is via YouTube te bekijken, en ik kan ook deze alleen maar aanbevelen, geweldige man - geweldige speech! (Neem er wel even de tijd voor, hij duur 1 uur en 16 minuten)
Mijn vaste lezers weten dat wij hier dol zijn op comedy-series en dat we er al vele op dvd hebben bekeken. En sinds vorige week zijn we weer met een nieuwe (oude) gestart: That 70’s Show. Hoe heerlijk hilarisch, gedateerd en herkenbaar als je zelf uit de jaren zeventig stamt… ja, wij vermaken ons nog wel een aantal avonden…
18% van de 300.000 abonnementen op Donald Duck is boven de 35 jaar.
Wat heerlijk dat in deze tijd van grote wereldproblemen het blijkbaar toch ‘done’ is dat je als 35-plusser een abonnement op het vrolijkste weekblad mag hebben. Jammer dat er nog een taboe op rust… want als je de vraag op een feestje stelt, ontkent iedereen.
Klik op de strip voor een leesbare versie.
Het is dé trend in tijdschriftenland… je eigen Glossy. Hebben we al maandelijks de ‘LINDA.’, we hadden al de ‘YOUP.’, en ook de ‘CATHERINE.’, maar er is meer op komst. Zo werd aangekondigd dat in augustus in dit rijtje twee nieuwe glossy’s kunnen worden opgenomen: Albert Verlinde krijgt zijn eigen ‘homoglossy’ en ook kunnen we rekenen op een heuse ‘PLASTERK’. Tja, of ik ze zal kopen… nee, ik hou meer van de wat diepgaandere lectuur (lees: de Donald Duck, hihihi). Nee, zonder gein, ik ben meer het type voor een goed opinieblad, de glossy is hier in huis ‘uit’.
Onlangs las ik voor FOK! een boek dat wel mijn ogen opende. Hoe iemand ineens in een heel ander daglicht kan komen te staan door een biografie. Ik heb het in dit geval over Tom Cruise en over de biografie die Andrew Morton schreef. Lees de review hier. Het is zeker een aanrader, dit boek.
Afgelopen zaterdag had Nova een item dat me werkelijk heeft geschokt. Kleuters van 5/6 jaar die werkelijk ongelooflijk gedrag vertonen. Uitspraken, scheldwoorden, slaan, schoppen, vernielingen aanrichten, het komt allemaal in beeld. De special ‘behandelklas’ moet de kinderen weer in het gareel krijgen. Na het zien van de uitzending kan ik alleen maar zeggen dat ik enorm veel bewondering heb voor de mensen die daar werken en dag in, dag uit met deze kinderen worden geconfronteerd. Dit is een gedrag van kinderen dat m.i. te vaak wordt afgedaan als ADHD of iets dergelijks. Ik denk dat er in onze maatschappij werkelijk iets ontspoord is en dat deze ontwikkeling zal moeten worden stopgezet. Ik ben niet zo snel van slag na het zien van een programma, maar na deze uitzending moet ik toch echt even mijn gedachten ordenen en weer kijken naar het goede in kinderen, wat er zeker ook is. Maar deze kinderen… ik vrees voor hun toekomst.
… en Marco. Nee, geen Bert en Ernie. Dit keer doel ik op Bert Maalderink en Marco van Basten. Die twee hebben duidelijk een haat-liefde verhouding met elkaar. Er wordt aangegeven dat Marco kortaf is tegen Bert, maar zeg nou zelf Bert: stel niet gewoon hele domme, irritante vragen en vis je niet naar conflicten die er gewoon niet zijn (behalve dan straks tussen Marco en jou)? Jeetje, wat een slechte verslaggever is dat zeg. Het wordt tijd dat die de aftocht gaat beginnen… wat overigens ook voor Tom Egbers geldt wat betreft dit EK. De korte één op één gesprekken die hij met de studio in Hilversum heeft zijn nu ook niet echt van een hoog niveau. Hij staat er ongeïnteresseerd bij en kijkt continue andere kanten op… heel akelig om als kijker naar te kijken. Advies voor de NOS? Ik denk dat het eens tijd wordt om plaats te maken voor een frisse, jonge garde voor dit soort grote evenementen. Laat de ‘jeugd’ er een nieuwe draai aangeven… het wordt tijd!
Normaal gesproken kijk ik in de ochtend, terwijl ik op de laptop werk, op de achtergrond altijd naar Goedemorgen Nederland. Helaas zijn de dames en heren van dit programma (nu al) met zomervakantie en dat betekent dus een gat in de ochtend. Gelukkig is er Omroep Brabant met de herhalingen van de avond ervoor, waarvoor dank. Maar daarnaast wordt nu het ochtendjournaal van de NOS uitgebreid met een nieuw item: De Zomercolumns. Dit item werd vorig jaar met succes ingevoerd en ik ben dan ook blij dat zij op herhaling gaan. De zomercolumns bieden de correspondenten van het NOS Journaal de mogelijkheid om eens wat dieper in te gaan op wat er zich in ‘hun’ land afspeelt. Zij krijgen meer journalistieke vrijheid en meer tijd om een item te maken. Ik kijk er met veel plezier naar.
Ben je in de ochtend niet in de gelegenheid te kijken, de columns (ze staan tussen de andere logs - op datum gesorteerd) zijn ook via de weblog van de NOS te bekijken. Klik hier voor deze site met weblogs (trouwens een weblog die zeker de moeite van het volgen waard is, elke dag schrijven diverse correspondenten en journalisten van de NOS daar hun belevenissen op, zeer gevarieerd in aanbod). Een rechtstreekse link naar de zomercolumns vind je hier.
Soms is ‘werken’ voor FOK! helemaal niet erg, zeker niet als je een set vermakelijke dvd’s krijgt om te bekijken. Sinds een paar dagen kijken we hier in huis ’s avonds de serie ‘30 Rock‘ van en met Tina Fey, Alec Baldwin en Tracy Jordan. Zoals gezegd, een vermakelijke bezigheid, zeker voor mensen als wij: mensen die van sitcoms houden. Manlief kijkt graag mee terwijl ik ‘werk’. Zo zie je maar weer, ‘werken’ kan leuk zijn… (al is FOK! natuurlijk geen regulier werk, maar meer een hobby…)
In het verlengde van de ontknoping in de Puttense moordzaak vraag ik me al langer af wat er op tegen zou zijn om van elke Nederlander DNA af te nemen en in een database vast te leggen. Al surfend kwam ik dan ook bij stand.nl waar deze stelling ook stond met onderstaande toelichting:
‘De Puttense Moordzaak lijkt na 14 jaar te zijn opgelost aan de hand van een DNA-spoor. Een 33-jarige Delftenaar is opgepakt en wordt morgen voorgeleid. In 2005 is er een wet van kracht geworden die er voor zorgt dat bepaalde criminelen DNA moeten afstaan, zodat dat met andere zaken vergeleken kan worden. Als er meer DNA-gegevens beschikbaar zijn, of zelfs van elke Nederlander, zou dat andere cold cases kunnen oplossen. Maar aan de hand van DNA is ook te zien of iemand aanleg heeft voor crimineel gedrag of erfelijke ziektes. Als die informatie in handen komt van verkeerde personen, kan de aanleg van een DNA-bank gevaarlijk uitpakken. En kan je iemand die niets heeft gedaan verplichten om mee te werken aan zo`n ingrijpende registratie? Is het goed als het DNA van alle Nederlanders wordt opgeslagen om zware misdaden te kunnen oplossen? Of weten we nog onvoldoende over de gevaren die aan registratie verbonden zijn?’
Even teruggrijpend naar een thema dat hier lang heeft gestaan -Stelling van de week- doe ik er dus eentje:
Stelling:
Iedere Nederlander moet zijn DNA afgeven.
Misschien moeten we een gironummer openen om geld in te zamelen voor Matthijs van Nieuwkerk. Waarom vragen jullie je vast af. Nou, misschien kan hij dan een metertje stof kopen om ál die te korte colbertjasjes van een klein beetje extra mouwlengte te voorzien. Iets kan mode zijn, maar dit is gewoonweg armoedig. Manlief hier heeft ook lange armen, maar heus… daar zijn jasje voor te krijgen…
We hadden de the Engelse versie al enkele maanden geleden gekeken, maar sinds gisteren hebben we ook de eerste twee seizoenen van ‘The Office US‘ achter onze kiezen (nee, niet op één avond gekeken hoor…). Normaal is het vaak niet zo succesvol om een spin-off te maken van een serie, laat staan van een serie uit een ander land. Je gaat toch continu vergelijken. Maar bij deze sitcom zijn de makers, waaronder Ricky Gervais - de originele ‘baas’ uit de Britse versie, erin geslaagd om de serie zo niet nog sterker te maken. Het stereotype baas van een administratieve afdeling dat wordt neergezet is geweldig. Een zeer geslaagde serie is het gevolg. Jammer dat seizoenen 3 & 4 hier nog niet op dvd uit zijn en de serie ook niet op TV wordt uitgezonden… dat wordt dus wachten… (dan maar weer verder met de laatste 3 seizoenen van ‘The Sopranos‘ - want die wacht nog altijd in de kast…) Tony, here we come!
Marc-Marie Huijbregts bij DWDD, hij zit iets te vertellen en kan het juiste woord niet vinden… Matthijs van Nieuwkerk valt hem bij en zegt: ‘Misprijzend’. Marc-Marie: ‘Ja, dat woord zocht ik…’ om vervolgens verder te gaan met deze zin: ‘… als ik het had gekend.’ Altijd gevat… ik mag die gozer wel, en dan niet alleen vanwege zijn achternaam…
Van de week kwam ik laat op de avond al zappend terecht bij het programma ‘Ons een zorg’. Het ging over de jeugdzorg in Nederland. Tegenwoordig hebben veel mensen, vooral ouders, te maken met jeugdzorg. Vaak komen zij om de hoek kijken als er problemen zijn in een gezin. Meestal is dit op aangeven van de omgeving of de politie, maar soms ook op initiatief van de ouders zelf. Zo was er in deze aflevering een man en vrouw te zien die maar wat blij waren met de hulp van jeugdzorg. Vooral de man was zeer eerlijk in zijn eigen bevindingen: ‘Ik weet dat ik niet goed bezig ben met de opvoeding van mijn stiefkinderen.’ En als je dat zegt, kan ik daar alleen maar respect voor opbrengen. Toegeven dat je het niet goed meer weet en dat je hulp nodig hebt, maakt je in mijn ogen groot. Je hebt op die manier echt het beste met de kinderen voor en wilt kost wat kost voorkomen dat het ontspoort, met alle gevolgen van dien. Door ze hulp van jeugdzorg in te schakelen heeft deze man de kans gegrepen om de situatie te verbeteren en te voorkomen dat het mis gaat. Met verhalen die je tegenwoordig hoort van ontwrichte gezinnen en veel familiedrama’s vond ik deze man een positief signaal. Schaam je niet, maar vraag hulp! (En dat geldt niet alleen in situaties met kinderen, ook volwassenen kunnen soms beter toegeven het niet alleen te kunnen… hulp is geen vies woord!).
‘Boer zoekt vrouw’ is afgelopen en dus had de KRO een gat op zondagavond - primetime. Hoe vullen ze dat op? Met een nieuwe serie, met de naam ‘De Italiaanse Droom‘. Doel van het programma: vier stellen moeten een bed and breakfast in Italië opknappen om uiteindelijk als het nieuwe leven voor één van de stellen te gaan dienen. Op zich best een leuke format. Leuk om te zien wat de verschillen tussen Italiaanse, gepassioneerde dorpsmensen en Hollandse nuchtere droomjagers zijn. Wat ons wel weer irriteerde was het taalgebruik van één van de koppels: een stel uit het Brabantse Rucphen. Nu zijn wij zelf Brabanders van geboorte en wonen er nog altijd, maar als wij ergens een hekel aan hebben dan is het wel het boerse taalgebruik dat sommigen in het openbaar bezigen. Met dialect is niets mis en je mag ook best horen dat iemand uit een bepaalde provincie komt. Maar moet je dan in het openbaar zó boers praten dat je ondertiteld moet worden? Wat voor beeld zet je dan weer neer van ons Brabanders? Even voor de duidelijkheid: wij praten niet allemaal zo in Brabant hoor!!! Hier spreken velen gewoon ABN.
Als het onderwerp me aanspreekt, wil ik NCRV’s Dokument nog wel eens kijken. Meestal via UitzendingGemist, want het tijdstip past me niet vaak. Zo zag ik gisteren ook de eerste aflevering van een drie-luik over een meisje wiens vader een hersentumor heeft. Op zich een goed opgezette documentaire, zoals we van de makers van het programma wel gewend zijn. Wat me echter opviel was de enorme druk die de moeder op haar dochtertje legt. Ze wordt vaak als volwassene behandeld. Bepaalde ‘grote-mensen’-zaken worden in haar bijzijn besproken. Realiseer je je als moeder op zo’n moment niet dat ook als je kind niets laat merken, ze dit wel met zich meeneemt? Zorgen over een operatie die niet betaald wordt, de druk leggen dat je kind alleen maar lief mag zijn voor papa (begrijpelijk van de moeder dat je het wilt, maar het is en blijft een kind… ook onder deze omstandigheden). Ik was best geschokt door de manier waarop deze moeder vond dat zij haar dochter moest betrekken in de ziekte van haar vader. Het ging mij te ver, het gaf mij een schrikbeeld van een kind dat geen kind mag zijn, dat de zorgen van moeder én vader op zich neemt. Dat beeld doet me verdriet. Is de situatie van het naderende verlies van je vader niet al erg genoeg… zonder die druk?
Zoals ik vorige week al vertelde zijn we afgelopen zaterdag naar de opnames van Mooi! Weer De Leeuw geweest… GAAF!!! Dat is het enige woord dat wij ervoor hadden. Nu moet ik toegeven: Paul de Leeuw is een persoon die je mag of die je niet mag, er tussenin ligt niet zoveel. Dus voor diegene die hem niets vinden, ik kan me voorstellen dat jullie je afvragen wat wij er zo leuk aan vinden… Maar wij… wij vinden hem gewoon leuk… zeker de afgelopen jaren zijn wij hem steeds meer gaan waarderen. En na de opnames van zaterdag is dat gegroeid. De natuurlijke manier waarop hij zijn tv-show maakt is zo mooi om te ervaren. Paul staat echt geen werk te doen, maar is zijn passie aan het uitoefenen. Hij vermaakt het publiek au naturel. Er komt geen zgn. aanjager aan te pas die het publiek moet opwarmen (zoals bijv. wel bij Raymann is Laat gebeurt). Op het moment dat Paul binnen komt, is er meteen sfeer en die verdwijnt niet meer. Zelfs niet na de opnames… we worden dan nog eens getrakteerd op een toegift van een aantal nummers die Paul zingt met het orkest van Cor Bakker. Nee, dit was een zeer geslaagde middag… wij hebben genoten…
BTW: We waren af en toe wel in beeld, maar je moest wel weten waar je moest kijken. Om in beeld te komen zaten we niet super (maar daar was het ons niet om te doen). Voor onszelf zaten we super… nagenoeg vooraan, recht voor Paul… het was alsof hij het programma tegen ons stond te presenteren.
Heel langzaam kwam ik enkele weken geleden eens op de site van UitzendingGemist. Ik was op zoek naar een documentaire die uitgezonden was, maar op een tijdstip dat het mij niet uitkwam. Inmiddels ben ik een dagelijkse bezoeker van de site. Ik bekijk vooral programma’s als ‘Netwerk’, ‘EenVandaag’ en ‘Nova’. Alledrie zijn favoriet bij mij, maar de tijdstippen schikken me vaak niet. Verder kom je er veel documentaire programma’s tegen en die hebben ook wel mijn interesse. UitzendingGemist is bij mij in ieder geval erg prettig gevallen. Het heeft mijn brede interesse voor de actualiteiten e.d. weer breder gemaakt. Ik ben benieuwd of mijn lezers ook wel eens wat herzien op de site, en wat dat dan is… en het mag óók ‘Boer zoekt vrouw’ zijn.
De zaterdagavond hier is steevast een tv-avond en wel gevuld met Mooi! Weer de Leeuw en Raymann is Laat. Dat we van deze laatste al twee maal een opname bijwoonden, heb ik hier al eens verteld. Maar nu is het eindelijk zover… afgelopen donderdag kwam ik door de drukte heen en heb ik twee kaarten kunnen bemachtigen voor de opnames van Mooi! Weer de Leeuw in Studio Cé in Almere. Helemaal te gek!!! Ik heb er nu al zin in, jammer dat het nog een week duurt… maar ja, iets om naar uit te kijken is alvast zeker zo leuk…
En we zullen even het liedje moeten gaan oefenen:
Ik word altijd wakker met een wensje in m’n hoofd
Lieve mensen wie kan wensen toch vervullen
Elke morgen wakker met een wensje in mijn hoofd
Wie kan toveren in plaats van slap te lullen
Ik stuur gewoon een mailtje
En dan hoop ik zo
Dat ik snel mag komen
In de Mooi Weer-studio
In de Mooi Weer -studio
Je kunt er een mening over hebben, je kunt er tegen zijn, je kunt Wilders een engerd vinden (of een aardige gozer), je kunt zeggen wat je wilt… maar menig filmmaker zou dromen van zoveel aandacht voor een film waarvan nog geen seconden te zien is geweest. Daar is nu weer een uitbreiding op gekomen. Sinds gisteren is er de ‘Tegenfilm‘, de film waarmee televisiemakers Ersin Kiris en Vincent van der Lem het optreden van Geert Wilders bekritiseren. De ‘Tegenfilm‘ is op zichzelf ook al popualir, 30.000 keer bekeken. YouTube wordt de nieuwe thuisbioscoop. Wilders ziet het allemaal gebeuren en pikt weer een graantje aandacht en reclame mee. Nogmaals, ik doe hier geen uitspraken over of ik het wel of niet eens ben met beide films en of ik me wel of niet wil liëren aan één van de kampen, ik constateer slechts een stukje marketingtool.
Op Curaçao hadden we, zeg maar, onze stamkroeg. Het ging hier om de live-pianobar ‘Sopranos‘. Elke avond werd er door een pianist lekkere muziek gespeeld, het terras lag enigszins beschut en het was er dus goed toeven. Door de naam van de pianobar werden we eigenlijk geattendeerd op de serie waarop deze bars zijn gebaseerd: The Sopranos. Thuisgekomen hebben we maar eens even rondgekeken en wat seizoenen aangeschaft - één t/m zes wel te verstaan… allemaal dus. We zijn inmiddels lekker bezig in het eerste seizoen en het bevalt ons wel. Het is even wennen, omdat het toch wel heel anders is dan de gemiddelde sitcom die we kijken, maar als je er even in zit is het zeker de moeite waard. De humor is wat subtieler en het wordt mooi afgewisseld met wat spannendere scènes. Wat vooral leuk is, is het feit dat alle stereotype vooroordelen over de maffia worden vertoond. En ze lijken je steeds weer in je gevoel te bevestigen. Je herkent ze, ziet ineens dat dat ook jouw beeld is over de maffia. Kortom: leuke serie en zeker een aanrader.
Elke week kijken wij naar het programma ‘Opgelicht!‘ van de Tros. En elke week verbazen we ons weer over het feit dat de meeste oplichters zo geraffineerd te werk gaan en mensen op emotioneel gebied aan zich weten te binden. Anderzijds verbazen we ons ook over de naïviteit die de slachtoffers hebben. Er zijn zoveel mensen die ‘erin trappen’ en bij sommigen vraag je je af of ze dit niet hadden kunnen vermoeden. Ik weet het, ik heb misschien makkelijk praten, want het is me nooit overkomen, maar toch vraag ik het me wel af. Soms ligt iets er zo duidelijk bovenop, daar kún je toch haast niet intrappen? Of ligt dit aan de manier waarop het programma het in beeld brengt en toelicht? Waar het ook aan ligt, ik denk dat mensen - helaas - moeten zorgen dat ze wat minder naief zijn en - helaas - niet zomaar iemand moet vertrouwen, hoe oprecht hij ook overkomt. Zo is de wereld vandaag de dag - helaas.
Via Uitzendinggemist.nl zag ik de aflevering van Netwerk van afgelopen woensdag. Nu moet ik bekennen dat ik als ‘nieuwsjunkie’ heel wat gewend ben en beelden met niet zo heel snel schokken, maar dit… ik ben er stil van en de tranen liepen over mijn wangen. Het programma liet gedeeltes uit de documentaire van Kate Blewett zien die zijn maakte over een kindertehuis in Bulgarije. De wantoestanden die zich daar afspelen zijn te erg voor woorden. Mensonterend zoals de kinderen daar worden behandeld, of beter gezegd, ze worden niet behandeld. Het gaat om kinderen met een lichamelijk of geestelijke handicap. In totaal ‘wonen’ er 75 kinderen. De verzorgers zijn absoluut niet competent, behandeling blijft uit. Er worden uitspraken gedaan als ‘ik zie niet dat er iets mis is met dit kind’ (ter informatie, het gaat dan om een kind dat in een ledikant ligt, vel over bot is, niet praat, alleen maar op en neer wiegt, niet kan lopen en zelfs niet op een potje kan zitten voor de behoefte). En dan als verzorger/verpleegster durven zeggen dat je vindt dat het wel goed gaat met dit kind… hoe durf je dat over je lippen te krijgen. Nog schokkender vond ik de uitspraak van de directrice die in een interview met Blewett aangaf dat zij vooral medelijden met zichzelf had, ze was een goede directrice en haar werd van alles aangedaan omdat haar personeel niet meewerkte. Tot slot gaf ze nog duidelijk aan dat zij zich niet verantwoordelijk achtte voor de situatie en conditie waarin de kinderen verkeerden. Nu ik dit typ wordt ik weer even heel boos en verdrietig. Ik wéét dat ik er weinig aan kan veranderen en mijn boosheid het ook niet oplost. Maar dit soort wantoestanden, dit moeten we als samenleving niet toelaten… Ik hoop dat door er aandacht aan te besteden, zoals Blewett gedaan heeft, het in ieder geval niet in de doofpot gaat… die kinderen verdienen zo veel beter… kon ik maar…
Er is door Netwerk speciaal n.a.v. deze uitzending een gironummer geopend: Giro 121 o.v.v. ‘Unicef Bulgarije n.a.v. Netwerk’. Het is een druppel op een gloeiende plaat, maar beter iets dan niets.
Hier in huis hopen we écht dat deze heren nog een nieuw seizoen gaan maken van deze hit: Little Britain. Onderstaand filmpje is hilarisch voor ons… hier zeggen we vaak tegen elkaar: ‘I wanna go Smurf’. Buitenstaanders hebben dan geen idee, maar wij… wij weten genoeg… en de binnenpret is meteen opgewekt.
Vanmorgen zag ik in ‘Goedemorgen Nederland’ een interview met Annemarie Haverkamp. Zij is columniste bij De Gelderlander en heeft onlangs haar eerste boek uitgebracht. Een opmerkelijk boek, als je het mij vraagt. Ik ben zelf erg benieuwd en wil het boek wel graag eens lezen. Het boek ‘Job, een zeldzaam jongetje‘ vertelt het vehaal van haar zoontje Job, die werd geboren met een chromosoom-afwijking. Wat voor haar aanleiding was om het boek te schrijven was het feit dat haar zwangerschap synchroon liep aan die van Prinses Màxima.
Op de website staat een beschrijving van het boek, als ook een paar columns die ze schreef over Job en die niet in het boek staan. Voor wie geïnteresseerd is, kan dus hier terecht… en anders gewoon het boek aanschaffen, het bedrag is niet te hoog om dat te doen.
Het is een hot issue tegenwoordig, alles op het gebied van onze aarde en het milieu. Op het Idfa is de documentaire ‘Earth’ in première gegaan. Een film die ik dolgraag wil zien, al was het alleen al om de prachtige beelden. Wil je een kijkje nemen op de site? Ga dan hierheen. (Neem vooral een kijkje in The Gallery -hier staan prachtige foto’s) Een voorproefje van de documentaire vond ik op YouTube…
Vele webloggers gingen me voor met het plaatsen van een YouTube-filmpje. Tot heden bleef ik achter. Maar ja, zoals de titel al zegt… Eens moet de eerste keer zijn… en deze leek me wel leuk…
Al enkele malen keken wij op Discovery Channel naar afleveringen van het programma ‘Football Hooligans International‘. Elke week weer kijk ik met verbazing naar de ‘cultuur’ die dit blijkbaar is. Hierbij vergeleken zijn de zgn. Nederlandse hooligans heiligen. Bij tijd en wijle is presentator Danny Dyer oprecht bang. Wat een enge scene is dat. Het is me ook wel duidelijk geworden dat dit niets meer met voetbal, sport of supporter zijn te maken heeft. Dit is pure onderwereld, puur geweld. Ik denk dat we ook moeten proberen dit los te koppelen van de sport, want deze lijdt ten onrechte onder de hooligans. En nogmaals, vergeleken bij de hooligans die in deze serie naar voren komen, zijn de Nederlandse lieverdjes…
… was best wel op tijd hoor.
Afgelopen donderdag waren we (weer) bij de opnamen van ‘Raymann is LAAT…‘ Dit keer samen met mijn ouders. Na ons vorige bezoekje aan de Schiecentrale, waar het programma wordt opgenomen, wilden zij dit ook wel eens meemaken. En zo togen we dus eergisteren richting Rotterdam… en we hebben (weer) genoten. Ja, ik weet het… sommigen zullen hem niet leuk vinden, sommigen wel… wij horen tot die laatste groep.
Vanavond maar eens kijken of en hoe we nu weer in beeld komen… 22.05 uur Nederland 1… RAYMANN IS LAAT…
Zoals al verteld waren wij afgelopen donderdagavond aanwezig bij de opnames van Raymann is Laat. En ik kan vertellen dat het SUPER leuk was. Wat is die Jorgen Raymann een natuurtalent en ook een hele sympathieke man. Hij heeft oog voor zijn publiek, doet niet uit de hoogte, mengt zich na afloop gewoon onder de mensen in de bar. En ja, heeft oog voor invaliden. Vóór de opnames kwam hij even naar ons toe om ons welkom te heten en een hand te geven. Dat vind ik heel bijzonder. Naast Raymann kwam ook Quintis nog even langs, ondanks dat die geen live-rol had in de opnames. Na afloop mengde hij zich toch even onder ons in de bar, en nam de tijd om wat foto’s te laten maken (wij hebben géén foto van Quintis helaas, de batterij van de camera bleek leeg). In het publiek troffen we nog een ‘oude bekende’ aan. Voor ons zat John Jones… ook hij genoot van een avondje Raymann. Wie de gasten waren bij Tante Es en Rood-wit-blauw verklap ik niet, want de uitzending moet nog komen. Kijken dus vanavond: Nederlandsche 1, 22.05 uur… RAYMANN IS LAAAAAAATTTTTT!!!!
Afgelopen maandag besteedde ik al aandacht aan Jorgen Raymann en zijn programma ‘Raymann is Laat’. Om daar even op verder te gaan… wij zijn erbij!!! Vanavond gaan we naar de Schiecentrale - Studio 1 in Rotterdam en zullen we de opname bijwonen van de uitzending die aankomende zaterdag op televisie zal worden uitgezonden. Leek me wel een leuk verjaardagscadeau voor manlief, dus vandaar… ik ben héél benieuwd hoe het zal zijn er eens een keer live bij te zijn… wie weet ‘valt de computer’ wel op manlief om op te treden in ‘Altijd Prijs Met Achmed’… (dit zinnetje is voor intimi vast een bekende: ‘…computer is gevallen op…’)
Over het algemeen kijken wij meer dvd dan televisie. Dit heeft te maken met het aanbod aan tv-programma’s; dit sluit niet zo erg aan bij wat wij leuk vinden. Al is het met de ingang van het najaar iets beter geworden. Zo zijn er door de week een aantal programma’s die wij wel kijken (Radar, Tegenlicht, Opgelicht en Het Blok). Over de zaterdagavond klagen wij echter nooit, want dat is voor ons een mooie invulling op Nederland 1. Om half 9 beginnen we met Paul de Leeuw. Die is in staat om (voor ons in ieder geval) een uurtje vermaak te bieden, met humor en hier en daar een serieuze noot. Ik beken; je moet ervan houden… maar wij vinden het leuk en vinden Paul de Leeuw een vakman. (Één ieder mag het met me oneens zijn…) Na Mooi! Weer de Leeuw komt Koefnoen. Een hele leuke format dit seizoen; in de vorm van een nieuws-actualiteitenprogramma. Ja, Owen Schumacher en Paul Groot maken er weer wat van. En dan tot slot… dan is het tijd voor Raymann… al die die wel altijd LAAAAAAAAAAT!!! Heerlijk onbezonnen lachen met de typetjes als Achmed, Edsel, Tante Es en het spel rood-wit-blauw. Nee, de zaterdagavond is voor ons weer even als vroeger, samen op de bank kruipen en je als ‘gezin’ laten vermaken.
In de moderne tijd staan er in een woonkamer vele apparaten en liggen (of zwerven) er even zovele afstandsbedieningen rond. Zo was dat ook hier het geval. Met een set van televisie, dvd-speler, dvd-hdd recorder, surround audio-set en een decoder voor digitale televisie beschikten we over 5 afstandsbedieningen. Dit was al een hele tijd een doorn in ons oog en de irritatie liep vaak hoog op als je weer eens met de verkeerde afstandsbediening probeerde de televisie of decoder te bedienen. Dat is sinds dit weekend over… en… het werkt ècht!!! Wij hebben de Philips Prestigo gekocht; een all-in-one afstandbediening die tot 8 apparaten kan bedienen. Met een keuze uit ruim 1200 merken/types is het een toppertje. Vanaf zondag is hier dus nog maar 1 apparaat nodig om alle apparatuur te bedienen. De rest ligt lekker in de kast… voor als er onverhoopt een functie mocht zijn die de nieuwe bediening nog niet kent (dan kun je hem die leren aan de hand van de originele afstandsbediening). Wij zijn erg gelukkig met onze nieuwe Prestigo.
Afgelopen maanden vertelde ik al dat manlief en ik weer heerlijk hebben genoten van nostalgische satire van Van Kooten en De Bie. Typetjes als Arie en Gé, De Vieze Man, Professor Akkerman, De Tegenpartij en vele anderen hebben een groot aantal avonden kunnen vullen met humor. Maar ja, aan een set dvd’s komt een eind en dan is het gedaan met de pret. Gelukkig is daar dan de VPRO. Na jaren Koot en Bie-loos is er nu weer een nieuw satirisch programma dat wordt aangemerkt als de opvolger van Van Kooten en De Bie. Als je dat zo stelt, leg je de lat wel hoog. Maar… we moeten toegeven… de eerste aflevering, die afgelopen vrijdag werd uitgezonden, is ons goed bevallen. Het is anders, maar de tijd is ook anders, we leven in de jaren 2000 en niet in 1970. Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven hebben een héél goed satirisch programma opgezet en we hebben genoten. Enig nadeel is dan misschien het tijdstip (vrijdagavond tegen middernacht), maar dat probleem lost de harddiskrecorder voor ons op… ik kan zeggen: Draadstaal is een aanrader!! (Op de website zijn nog meer leuke zaken te vinden, ook zeker de moeite waard.)
Terwijl ik dit typ staat op de achtergrond het alom bekende ‘Nederland in beweging‘ aan. Als rolstoelpatient ben ik helaas niet in staat mee te doen. Okay, het stoot-stoot-gedeelte met de armen kan ik wel, maar het dribbelen zit er niet in. Nu Karl Noten is vervangen door Duco Bauwens (34) is het weer even wennen. Het vertrouwde gezicht van Olga Commandeur is er gelukkig nog wel. Met haar immer lachende gezicht wil ze ons doen geloven dat het allemaal niet zo’n pijn doet aan de spieren, ondanks dat het 6.45 uur is en menig mens net zijn ogen open probeert te krijgen… Wat ik met dit alles wil zeggen, of eigenlijk… wat ik me afvraag… zouden er werkelijk mensen zijn die op dít tijdstip voor de televisie staan om mee te doen met Duco en Olga? Ik waag het toch echt te betwijfelen… of staan al mijn lezers om 6.45 uur te stoten met de armen en dribbelen met de benen? (Wees een held en meld je dan hier… dat is nl. wel en eervolle vermelding waard.)
Voor degene die zich afvragen waarom ik het programma op heb staan? Ik wacht op het journaal van 7 uur en vervolgens ‘Goedemorgen Nederland‘.
Er zijn maar weinig programma’s van de commerciële zenders die wij interessant of leuk vinden en dus kijken wij zelden naar deze zenders. Je zou haast denken dat we terug kunnen naar de tijd van de antenne op het dak met alleen ontvangst van Nederland 1,2 en 3. (Niet helemaal, want Discovery en NG willen nog wel regelmatig opzetten en die zaten niet op de antenne). Nu is er echter op Veronica een nieuwe serie die vanaf de eerste aankondiging onze aandacht trok. Het gaat om de thrillerserie Traveler. Het is een korte serie, slechts 8 afleveringen. En dat op zich vind ik prima. Zo wordt e.e.a. niet uitgemolken tot er niets meer van over is. De eerste aflevering was vorige week te zien op maandagavond en beviel ons goed. Op tijd naar boven, even douchen en dan zorgen dat je rond half 11 in bed ligt… laat de aflevering maar beginnen. Vanavond dus aflevering 2… wil je nog instromen, doe het dan vanavond… één aflevering missen is nog wel haalbaar. Lees op internet even wat info en je kunt het nog wel volgen hoor. Wij vinden de serie vooralsnog de moeite waard… maar oordeel zelf maar…
Traveler Maandagavond 22.20 uur Veronica
Enige tijd geleden tikten we de serie ‘Bottom‘ (Rik Mayal and Adrian Edmondson) al op de kop. Nu zijn daar nog een vijftal live-shows op dvd bijgekomen… heerlijk weer! Lachen om onbezonnen, hilarische, nietszeggende, britse humor. In tijden dat je overdag bezig bent met zaken die je aandacht opeisen en die accuratesse van een mens verlangen, is dit heerlijk om de avond mee door te brengen. Dat ontspant!! (Voorwaardeis wel dat je van britse humor moet houden… en dat is niet iedereen gegeven…)
Over het algemaan kan ik best wachten… op een Nederlandse vertaling… maar nu… nee… nu heb ik me toch laten verleiden en mezelf verwend met de Engelstalige versie van het laatste Harry Potter boek. De Nederlandse versie komt er ook nog wel, want die wil ik hebben om de collectie compleet te maken, maar ik wilde niet wachten met lezen tot eind dit jaar. Dus Bol.com maar eens bezocht en de ‘adult-version’ van het boek besteld. Ik ben benieuwd… wat zou er gebeuren in dit laatste deel??? Niemand mag het verklappen hoor… (Ik hoop dat het boek vandaag met ome postbode komt…)
Update: TNT heeft het boek vanmorgen bezorgd… nu eerst even nog een boekje voor FOK uitlezen en dan kan ik aan de HP beginnen… kan niet wachten…
De afgelopen dagen ben ik door manlief ingewijd in de wereld van Van Kooten en De Bie. In mijn jeugd keken wij nooit naar de VPRO en ik kan me ook niet herinneren dat mijn ouders ook maar iets hadden met typetjes als Cor van der Laak, De Vieze Man of Arie en Gé. (Ik vermoed dat het ze nog niet kan aanspreken… maar dat is mijn idee…).
Gisteren keken we weer een aantal afleveringen en wat ik vooral erg leuk vind is de herkenbare items die in de sketches langs komen. Zo was daar al het alom bekende gekleurde, plasticstroken vliegengordijn voor de achterdeur… en gisteren kwam de Viewmaster voorbij. (Even gegoogled en ik zag dat Fisher Price ze nog altijd maakt… leuk ideetje als nostalgisch cadeau.) Meteen kwamen allerlei herinneringen boven aan mij jeugd en manlief en ik raakten meteen aan de praat over van de diverse ronde schijfjes die we voor onze viewer hadden…
Heb jij er ook eentje gehad?
Twee weken geleden zag ik bij het programma ‘Wat Heet‘ Annemarie Postma vertellen over haar nieuwe boek ‘Het lichaam is perfect‘. Het is een boek over ‘eten’, maar dan eens vanuit een andere hoek bekeken. Het gaat haar niet zozeer om wat je allemaal wel en niet mag eten, het gaat meer om een gezonde levensstijl. Annemarie zit al ruim 20 jaar in een rolstoel en weet als geen ander dat de beperking tot bewegen maakt dat je je levensstijl op eetgebied moet aanpassen. Haar boek, zo vertelde ze, is er voor mensen met overgewicht, maar ook met ondergewicht, want daar hoor je zelden iets over tegenwoordig. Het gaat haar om een zevenstappenplan dat je leidt naar een andere levensstijl. Ja zeker, er staan recepten en tips in het boek, maar anders als Sonja Bakker is haar boek vooral een weg om jezelf te accepteren. Je lichaam is perfect zoals het is, als je maar gezond leeft en gelukkig bent met dat leven. Het sprak me meteen aan… ik heb weinig met Sonja Bakker (vooral ook omdat ik juist moet aankomen i.p.v. afvallen). Tevens ook het feit dat Annemarie net als ik in een rolstoel zit, maakt dat het raakvlakken heeft met mijn leven. Het alom geprezen ‘we moeten meer bewegen’ is voor mij nl. ook niet neergelegd door de beperkingen die ik heb. Ik zal het dus vooral moeten zoeken in een gezonde en gelukkige levenstijl. Ik heb het boek dan ook besteld en ik ben benieuwd wat haar verhaal mij te bieden heeft. Ik Sonjabakker dus niet, maar ik Annemariepostma… zou ik een nieuwe trend zetten?
Ik heb de afgelopen week hard gewerkt voor FOK! (Alhoewel… lezen vind ik niet alleen werken, dat is ook hobby…). Hieronder mijn laatste drie reviews. Kijk zelf maar of er iets van je gading bij zit.
Margot Heijnsbroek - Reisdoel Palestina
Onlangs meldde ik op mijn weblog dat ik complimenten had gekregen over mijn review van het boek ‘Valse Salie’ van Roos Boum. Ze heeft aangeboden om mijn exemplaar te gaan signeren en wel op een hele leuke manier (ze woont nl. in Frankrijk en is dus niet zomaar in de gelegenheid om het te signeren). Mijn boek gaat op reis. Het boek gaat van mij naar de uitgever, daarna door in een grote doos naar Roos in Frankrijk. Zij zal het signeren en dan reist het weer terug naar mij.
Hieronder een fragment uit onze mailcorrespondentie:
Beste Chantal,
Wat grappig dat we het zo gaan doen. Lijkt mij voor jou ook enig om zo’n bereisd en gesigneerd boek in je boekenkast te heval enbben staan! Zo wordt het een boek met een verhaal.
…… en we gaan het avontuur in.
Vriendelijke groet Roos Boum
Altijd een geinig programma van BNN: Nu we er toch zijn… een zoektocht naar de gastvrijheid in een bepaalde gemeente. Mijn vraag aan jullie:
Zouden jullie Zoey en crew binnenlaten voor een boterham, koffie of slaapplek,
hem een auto lenen of wat hij je dan ook vraagt?
Kortom; hoe ver reikt jouw gastvrijheid?
Joris Luyendijk, voormalig Midden-Oostencorrespondent voor o.a. de NOS was mij al bekend vanwege een boek dat ik van hem las. Deze week verzorgde hij een aflevering van Tegenlicht, een programma dat ik graag mag zien. Het thema was vooral de berichtgeving rondom het Midden-Oosten en hoe deze tot stand komt. Wederom werd me maar weer eens duidelijk dat de media vaak niet in staat zijn (lees; niet alleen door hun toedoen!!) om een volledig en waarheidsgetrouw beeld te schetsen van de situatie zoals die daadwerkelijk is. Doordat de diverse partijen in het conflict (bijv. Palestijnen en Israelieten) op verschillende manieren in de pers naar voren worden gebracht is het een haast onmogelijke opgave een onpartijdig beeld te schetsen. In dit specifieke geval werd belicht hoe Israel veel beter de media weet te bespelen en op die manier hun standpunt veel beter kan overbrengen dan de Palestijnen. Wederom is me weer eens duidelijk geworden dat alles te maken heeft met perceptie van de kijker, middelen die de overbrenger ter beschikking heeft en kunde en macht bij de partij die zijn boodschap wereldkundig wil maken… hoe goed journalisten ook hun werk doen… een compleet waarheidsgetrouw beeld lijkt haast een utopie… en Luyendijk geeft, misschien wel terecht, in het programma ook aan: ‘Zijn we er wel klaar voor om de hele waarheid te horen?’ –> een vraag die ik me toch ook wel stel…
Ik snap het niet helemaal…. is er een hele zoektocht geweest naar de nieuwe Lama…. 7 afleveringen lang moesten we als een soort van Idols bepalen wie Sara Kroos en Arie Koomen moesten vervangen…. uiteindelijk vond BNN Ad-Just…. en nu…. twee afleveringen van de Lama’s verder heeft deze jonge Lama alleen nog maar in de eerste aflevering één enkel spelletje meegespeeld…. als gast-lama. Zou hij dan toch niet zo Lama-geschikt zijn?
Veel van mijn lezers zijn, net als ik, ook dol op het lezen van boeken, merk ik weleens. Nu lijkt het me weleens leuk om van jullie te weten welk boek jullie favoriet is en dat jullie uit dat boek een opmerkelijke passage in de reacties achterlaten… een passage die je heeft aangegrepen, is blijven hangen, maakt dat het boek jouw interesse heeft… kortom… welke passage in het boek heeft je het meest geraakt.
Ik ben erg benieuwd naar de titels die langskomen en de passages die er vermeld gaan worden… doe jullie best!!
Ik mag ’s morgens graag in bed naar Goedemorgen Nederland kijken. Op donderdag zit er altijd Vincent de Klerk - de filmkenner. Hij bespreekt een aantal films en geeft de top-5 van meest bezochte films van de afgelopen week. Persoonlijk mag ik Vincent wel; een leuke, frisse, guitige jongen met een open visie wat betreft films. Toch heb een een ietwat vreemd gevoel bij de films die hij bespreekt. Wat is nl. het geval; de films die hij bespreekt zijn steevast dezelfde films die dezelfde dag in NRC-Next behandeld worden. Nu vraag ik me af: Wie was er eerder met deze keuze: NRC-Next of Vincent de Klerk? Het aloude kip-ei-verhaal…
….. wil je gewoon lekker warm in je bedje kruipen met een leuk boek….. en het boek waar ik gisteren voor FOK! in ben begonnen is er zo eentje. De titel ‘Juf met staarten - op een zwarte school‘ trok me meteen al aan bij het intekenen en na de eerste 50 pagina’s die ik gisteren verslond, bleek deze interesse terecht. Ik vermoed, mezelf kennende, dat ik vandaag moeite zal hebben iets anders te gaan doen dan lezen….. dit boek moet ik gewoon uithebben, ik kan niet stoppen. Wat een héérlijke schrijfstijl heeft Juf Eef……
(Als ik de review heb geschreven zal ik de link plaatsen voor geinteresseerden.)
Als je een programmanaam verzint die in de titel een plaats of land heeft dan ben je een keertje ‘klaar’ ermee….. en dat i s nu het geval…..
Peking Express gaat wel heel erg ver weg van Peking….. nl. naar Zuid Amerika. Het programma zal er niet minder om zijn, maar vreemd is het toch wel, die titel en dan aan de andere kant van de wereld zitten.
Voor de liefhebbers:
Peking Express NET5 Zondag 25 februari 20.30 uur
Voor FOK! las ik onlangs een boek dat ik hier niet onvermeld wil laten. Het heeft me enorm geboeid en ik heb het in, bijna, één ruk uitgelezen. De titel van het boek is ‘Mijn Zoektocht in Libanon’ en is geschreven door Arthur Blok, een geadopteerde uit Libanon. Wil je meer weten, lees dan de door mij geschreven review. En ben je na het lezen daarvan nieuwsgierig geworden….. ik raad het boek van harte aan.
Zo, Bottom hebben we gehad en nu we toch in de Engelse absurdistische hoek zitten gaan we door met Little Britain. Wat een heerlijke, adsurde losgeslagen serie….. heerlijk genieten hier op de avonden dat de TV niets te bieden heeft, Gelukkig hebben we 3 series op DVD, dus we kunnen even vooruit.
Van de week verrastte ik manlief met een DVD-box van een serie waarvan ik gewoon wíst dat die helemaal zijn ding zou zijn. In de TV-gids vond ik een aankondiging op Veronica van de Britse komedieserie, maar we kijken eigenlijk nooit naar die zender en het tijdstip lag me ook niet zo, kwam niet uit met andere, ook interessante programma’s die ik graag wilde zien. Dus bij afwezigheid van manlief (het zoveelste zakendiner van afgelopen week) begaf ik me naar bol.com en zocht….. en je weet wat ze zeggen…..
‘Zoek en gij zult vinden!’
….. daar stond de serie ‘Bottom‘! Echt Britse humor, zonder diepgang en ridicuul, maar wel lekker en ontspannend en ik weet gewoon dat manlief er dol op is. Ik bestelde meteen de boxset met alle drie de seizoen. (Vreemde bijkomstigheid; de DVD-boxset met alle seizoenen kostten 10 euro - en de losse drie seizoenen kostten 10 euro per stuk!!)
Toen manlief ’s avons in bed stapte ga ik hem zijn cadeautje, en ja hoor: IN DE ROOS!! Zaterdagavond de eerste drie afleveringen gezien en het is lekkere Britse no-nonsense humor, gewoon lekker lachen om onnozele TV is soms zóóóóóóóóó lekker!!Een aanrader voor wie van Britse humor houdt dus.
Sinds we NRC-Next hebben lees ik altijd met veel plezier de columns van Aaf Brandt Corstius. Wat een heerlijke columniste is dat toch. Laatst ook haar nieuwe boek gelezen, in één adem uit!!! Ik kon het gewoon niet wegleggen.
Hieronder even een column die ze afgelopen week schreef in NRC-Next, voor hen die de krant niet hebben (en dus wat missen) en voor hen die Aaf niet kennen…..
De levenslust om iets met Alabastine te gaan doen
Sommige mensen maken spaghetti bolognese, of kijken slechte films, of dompelen zich in duur badzout, maar als ik me wat minnetjes voel koop ik woontijdschriften. Het zal het geborgen gevoel wel zijn wat er van die foto’s van gerenoveerde lofts in Gent, open-plan boerderijen in Drenthe en neo-gothische villa’s in Buenos Aires afstraalt, dat ik in tijden van geestelijke nood zo verlang naar het woonmagazine. En het is een onschadelijk medicijn. Die tijdschriften zijn best duur, maar ach, alles beter dan heroïne, zeg ik altijd maar.
Urenlang verlies ik me dan in een reportage over dé manier om een thuiskantoor te creëren - je moet van die tijdschriften altijd met je bureau, je computer en je omkrullende Post-Its in een bezemkast gaan zitten, zodat je je thuiskantoor ’s avonds dicht kan gooien en stijlvolle cocktailparty’s kunt geven. Daarna voel ik altijd de aandrang om grootscheepse, gekmakende verbouwingsprojecten op touw te zetten in mijn huis. Daaraan merk je dat het woontijdschrift echt werkt als anti-depressivum: je komt onder het dekbed vandaan en voelt ineens de levenslust om iets met Alabastine te gaan doen.
Dit keer was de conclusie dat ik een grijze muur moest. Alle muren in alle tijdschriften waren grijs. Zeegrijs, muisgrijs, granietgrijs, duifgrijs, grijsgrijs en alle nuances daartussenin (woontijdschriften zijn dol op nuances tussen kleuren in). Dat grijs stond erg sereen en gedistingeerd in de gefotografeerde strandhuizen, maar hoe zou het staan in mijn pijpenla op twee hoog? En toch: het moest. Mijn muren zijn wit: te veilig. Bovendien heb ik één gele muur. Een herinnerig aan de jaren negentig, toen alles geel moest. Zeer beschamend.
Pagina na pagina bestudeerde ik. Grijze kamers met grijze meubels en een grijze schaal met twee appels erin (voor het kleureffect). De appels spraken me wel aan, maar ik werd, ondanks dat er ‘Grey is glamourous!’ bij stond, treurig van al dat grijs. Maar het was net als met de strakke spijkerbroek, de afgelopen herfst: ik wist dat hij lelijk was, en toch moest ik hem aan. Zo dwingend kan mode zijn.
Na zes tijdschriften stuitte ik op goed nieuws. ‘Trendkleur geel wint terrein in huis,’ las ik. ‘Want geel is warm en positief als de zon, zorgt voor levenslust én prikkelt de zintuigen.’ Als je maar lang genoeg uit de mode bent, raak je er vanzelf per ongeluk weer in.
Bron: Aaf Brandt Corstius - NRC-Next
Ik weet het wel; de kandidaten geven zichzelf op en willen dus uit vrije wil meedoen, maar ik vind dit dus veel te ver gaan. Dit soort TV hoeft voor mij niet…..
Ja, het was best moeilijk…. een boek reviewen is toch wel wat anders dan een scheurkalender. Maar ik ben er dan toch in geslaagd. En sinds zaterdag staat er op FOK! een review van de Fokke & Sukke Scheurkalender 2007 - en mijn eindconclusie? Wil je in 2007 lekker eens lachen om stripjes op de wc, koop dan deze kalender. Klik op de Fokke & Sukke-strip om naar de review te gaan.
Soms kom je iets tegen waarvan je niet weet of het wat is, en dan kan het ineens toch leuk zijn….. zo gebeurde dat met de sitcom ‘Everybody Hates Chris‘. Een Amerikaanse serie met als voice-over Chris Rock. Een leuke opzet van een serie die zich afspeelt in de jaren ‘80, 1982 om precies te zijn….. en laten dat nu net mijn ‘vormingsjaren’ zijn. Bij het zien van de serie roepen kleding e.d. meteen herinneringen op aan mijn jeugd. ‘Ja, die blouses herken ik nog wel’ roepen manlief en ik tegelijk vanaf de bank. ‘Heb jij ook nog zo’n strak trainingspak gehad?’ vraag ik manlief. Bevestigend knikt hij ja, ietwat beschaamd, alsof hij er liever niet aan herinnerd wil worden….. ja, de jaren 80….. zucht!
Een serie die ons blij verraste….. gelukkig hebben we nog zo’n 15 afleveringen te gaan voor de DVD’s ‘op’ zijn.
Vanavond is het dan zover….. we gaan weer op zoek naar de mol….. bij de AVRO begint vanavond om 20.30 uur weer een nieuw seizoen van ‘Wie is de Mol?‘. Ik schreef er al eerder over en vroeg jullie voorspellingen te doen wie dit jaar de mol zou zijn….. zou iemand van jullie het bij het rechte eind hebben….. op 8 maart zullen we het weten; tot die tijd is het gewoon wekelijks genieten van de strijd en zoektocht naar de mol. Als jullie ons dus zoeken vanavond….. wij hangen op de bank voor de TV en kijken naar ‘Wie is de Mol?’. En jij?
Wij zijn vaste kijkers van het programma ‘Mooi weer de Leeuw’ en vinden vooral ook de optredens van ‘Adje’ erg leuk, wat is dat een vakman….. laat zich nooit door Paul van de wijs brengen, en dat is bijzonder want Paul kan er wat van.
Onlangs vroeg mijn moeder of Adje nu daadwerkelijk zo was, of dat het een typetje was. Ik wist wél te vertellen dat het een typetje was, maar verder wist ik eigenlijk niet veel van hem, dus maar eens even gegoogled….. en dan komt je ineens veel meer te weten. Hij heet dus eigenlijk Arijan van Bavel en komt zelfs van ‘om de hoek’, nl. uit Breda. Voor wie ook meer wil weten over deze zeer bekwame artiest, check hier maar eens.
Zoals mijn vaste lezers wel weten zijn wij hier dol op komedie-series, of zoals beter gezegd comedy-series, omdat het veelal gaat om Amerikaanse en Engelse sitcoms. En nu hebben we er weer eentje ontdekt: ‘Two and a half men‘ met Charlie Sheen. Heerlijk, lekker onbezonnen even TV kijken, naast alle actualiteiten- en opinieprogramma’s die we al kijken. Een hele leuke serie. We zijn nu bijna door seizoen 1 heen, 2 ligt al klaar op de DVD-speler.
(Daarna is seizoen 7 van Seinfeld aan de beurt, die hebben we onlangs op de kop getikt). 
Onlangs las ik voor FOK! het boek ‘Het slapende leger’, geschreven door twee journalisten, Sanne Groot Koerkamp en Marije Veerman. Ik was erg onder de indruk van dit boek en wil het dan ook hier even onder de aandacht brengen…… een aanrader voor de lezers onder ons. De review van het boek vind je hier.
Ooit zijn wij in het omroepmuseum in Hilversum geweest; een suffe en duffe ervaring vonden we het achteraf en zeker geen aanrader die we familie en vrienden zouden doen. Maar nu….. nu liggen de zaken anders als we de aankondiginen en berichtgeving moeten geloven. Het is nu een heuse ‘experience’ geworden. Een interactief museum, en dat vindt Chantal wel leuk, die houdt wel van interactie. Dus Hilversum….. we gaan een keer komen….. jij ook? Neem alvast een kijkje op de site van het geheel vernieuwde omroepmuseum dat nu ‘Beeld en Geluid Experience‘ heet.
Het is nét van voor mijn tijd, maar zoals zovelen ken ik de liedjes wel….. Het Schaep met de vijf Pooten. Vanaf zondag (21.05 uur, 8 weken lang) wordt er een remake van deze serie uit 1969 uitgezonden door de KRO. Toen was geluk heel gewoon heb ik altijd erg leuk gevonden en ik denk dat dit binnen hetzelfde gerne valt, dus ik wil het wel zien….. of in ieder geval opnemen….. wat jij?
Ben vooral benieuwd naar de rol van Marc-Marie Huijbregts (nee….. geen familie!)
Wij zijn op dit moment helemaal into docu’s, en dan met name docu’s die op National Geographic worden uitgezonden. Het is altijd interessant om meer van bepaalde zaken af te weten. Het programma ‘Seconds from Disaster‘ is wel één van de favorieten. Het biedt een inkijkje in wereldwijd bekende rampen; hoe deze gebeurde en hoe deze kónden gebeuren.
Gisterenavond werd de ramp met de Concorde van Air France in 2000 uit de doeken gedaan. Verbazingwekkend dat een relatief ‘klein’ stukje rubber van een wiel zo veel ellende kan veroorzaken. Je wordt weer even met je neus op de feiten gedrukt dat het leven zomaar op kan houden, door een futiliteit. En dus….. vandaag maar léven!!
Ook 2007 begint voor ons, als fan van het programma, weer goed. Op 4 januari 2007 begint nl. het nieuwe seizoen van ‘Wie is de Mol?’. Via via kwam ik er gelukkig weer achter en heb ik er maar meteen een aantekening van gemaakt in Outlook, zo kan ik het niet vergeten….. nog enkele weken en dan kan de intrige weer beginnen….. wie zou het dit jaar zijn? Jij enig idee, als je nu zo vooraf al naar de lijst kijkt? Laten we eens een voorspelling doen, zonder één minuut van het programma gezien te hebben, en kijken hoe lang we stand houden.
De lijst met deelnemers:
- Alex Klaasen, cabaretier
- Dick Jol, scheidsrechter
- Eva van der Gucht, actrice, cabaretier (Kannibalen)
- Inge Ipenburg, actrice Goede tijden Slechte tijden
- Liesbeth Kamerling, actrice
- Menno Bentveld, presentator, Jules unlimited
- Nadja Hüpscher, actrice (o.a. Simon)
- Paul Rabbering, Radio dj 3fm
- Renate Verbaan, presentatrice TMF, RTL travel
- Sander Lantinga, presentator BNN
Wie is de Mol?
Laat in de reacties je keuze achter en aan het eind van het seizoen zullen we zien of iemand het bij het rechte eind had.
Mensen van mijn leeftijd zijn er allemaal wel mee opgegroeid en het bestaat vandaag de dag nog steeds: Sesamstraat. Het programma bestaat al 30 jaar en is een begrip in ‘kleuter-Nederland’. Maar nu is mij toch wel iets ‘aangedaan’. Bij het lezen van NRC Next werd me een ‘illussie’ ontnomen en wel die van het feit dat Pino écht bestaat….. niets blijkt minder waar; ín de grote, blauwe, gevederde vogel zit nl. Renée Menschaar (51). Ze speelt al 17 jaar Pino….. de enige illusie die ik nu nog heb is dat zij NIET Pino was in mijn jeugd….. dus dat blijft een raadsel….. en dat wil ik graag zo houden.
Afgelopen week is de film ‘Kruistocht in Spijkerbroek‘ in première gegaan. Er is in de media veel aandacht aan besteed en voor velen van ons vormt dit boek toch echt een onderdeel uit de jeugd. Zo ook voor mij, want ook vroeger was ik al dol op lezen. Echter, ik kan me het hele verhaal niet meer voor de geest halen en dus kwam de uitkomst al snel in mijn schoot vallen….. ik kwam op internet het audioboek tegen van Thea Beckman en dat ga ik dus nu eerst maar eens beluisteren en daarna de film bekijken…..
Het ene moment heb je best behoefte aan een inhoudelijke film, soms wil je gewoon humor en soms….. soms sta je helemaal open voor lekkere romantiek. Afgelope