… en snaveltjes toe… Welterusten.

De meeste van mijn lezers kennen deze uitdrukking ongetwijfeld, wij zijn er nagenoeg allemaal mee opgegroeid. Hoe leuk was het om afgelopen dinsdag bij Nova eens een kijkje te nemen op de set en weer even die oude stemmen te horen. Ja, alweer 40 jaar geleden is het, de eerste aflevering van De Fabeltjeskrant. Ik denk dat toch wel gesteld mag worden dat dit één van de meest succesvolle kinderseries ooit gemaakt. Uit 1972 stammend heb ik de eerste jaren moeten missen, maar toch een groot deel van de opkomst van het grote dierenbos heb ik mee mogen maken. Nova, bedankt voor deze flashback.

Sommige reclame zijn gewoon mooi gemaakt, met mooie beelden en passende muziek. KLM heeft er een paar gemaakt en eentje is hier vandaag te zien.

Aan alles merk ik dat ik aan vakantie toe ben. Het verbaasd me alleen zo, want het is nog niet eens zo lang geleden dat we op de Antillen vertoefden. Maar mijn lichaam zegt gewoon iets te vaak ‘ho’ op dit moment. De ochtenden dat ik vroeg op moet (ga) worden steeds moeizamer. In de middag val ik regelmatig boven mijn krantje in slaap. Beginnend aan een artikel word ik dan ineens met een schok wakker en besef dat ik al een uur bezig ben met die ene column en nog altijd niet weet waar hij over gaat. Ik geef er maar aan over en krul dan lekker even een poosje op de bank. Mijn lichaam wil namelijk graag serieus genomen worden. Jammer alleen dat ik het heb moeten vertellen dat het nog 5 weken duurt voor dit lichaam (en zijn geest) even op een break mogen. Hopelijk wil het genoegen nemen met af en toe een tukkie tot die tijd… Zomermoeheid… bah, ik hou er niet zo van hoor.

Afgelopen vrijdag bracht Netwerk een reportage over mishandeling in de gehandicaptenzorg. Geschokt heb ik zitten kijken. Hoe kun je als begeleider/verzorger van mensen die het toch al niet zo getroffen hebben in de wereld ze zó mishandelen. Alleen omdat ze bijvoorbeeld niet doen wat jij wilt.

Situatieschets: een gehandicapte vrouw (kan niet praten en is blind) krijgt van één van de begeleiders te eten. Dit eten lust zij niet (zoals wij allemaal wel bepaalde dingen niet lusten), maar zij kan dit niet goed duidelijk maken. De enige manier die zij kent is zich boos te maken en dat op fysieke manier te uiten. De begeleider kan hier niet mee omgaan en besluit de gehandicapte maar te slaan (en niet zomaar een tikje).

Ik kan hier met mijn pet niet bij. Als kind ben ik min of meer opgegroeid met gehandicapten. Met een moeder die meer dan 20 jaar in deze sector werkte als verpleegkundige heb ik redelijk wat inzicht gekregen in dit beroep. Het is een roeping en bovenal moet je deze mensen met respect behandelen (zoals je iedereen met respect behandeld). Als je dit níet kunt, kies dan niet voor een verzorgend beroep. De begeleiders die dit op hun geweten hebben moeten m.i. uit hun beroep worden ontzet. Extra schokkend is dat Minister Rouvoet cijfers uit het buitenland (50-60 procent van de gehandicapten wordt mishandeld) geen aanleiding ziet dit hier ook eens te onderzoeken. Waar is hij bang voor?

Deze reportage heeft me diep geraakt. Is een gehandicapte minder mens, mag je daar zó mee omgaan? Schokkend en mensonterend.

Wat ik nu niet helemaal begrijp is waarom mijn krant in de vakantieperiode steevast dunner moet zijn dan de rest van het jaar. En naast dunner is hij ook meer gevuld met allerhande ‘geinige’ weetjes en overzichtjes en nog meer van deze zomerkolder. Is er in deze periode geen nieuws, net als de rest van het jaar. Het acht-uur-journaal is toch ook nog steeds even lang (hoewel dat tegenwoordig ook wel besproken zou mogen worden op de nieuwswaarde en belangrijkheid van de items, maar dat is een ander issue). Ik ben over het algemeen heel tevreden over mijn NRC Next, maar in deze weken vraag ik me toch wel eens af of dat niet anders kan. Ja, over drie weken weten ze het papier wel weer te vullen met allerhande bijlagen over de Olympische Spelen, maar tot die tijd lijk ik me tevreden te moeten stellen met de vakantiekomkommers van NRC. Helaas… ik zal het wel uitzingen en ik kijk uit naar het tijdstip dat iedereen (op de redactie bij NRC) weer terug is van vakantie en mij weer van écht nieuws voorziet en ik mijn vaste columnisten weer terug heb. Pfieuw, ik mis het wel hoor en zo worden het toch nog lange zomerweken…

De vakantietijd lijkt nu echt te zijn begonnen. Overal merk je het: op de weg, op het werk bij manlief, in de winkels. Nederland is erop uit getrokken en wij? Wij blijven nog maar even thuis… snif. Maar dat vinden we niet zo erg hoor. Want als straks, eind augustus, iedereen aan het werk moet, mogen wij nog lekker even weg. En in deze ‘vakantiekomkommertijd’ is het ook wel lekker om thuis te zijn of zelfs -net als manlief- te moeten werken. Je hebt even tijd om e.e.a. bij te werken, want alle zaken staan op een wat lager pitje. Dus we tanken even bij om daarna -als jan en alleman aan het werk moet- heerlijk te vertrekken naar La Bella Italia. Maar zonder gekheid: ik gun jullie je vakantie hoor… euh, wat een stomme zin. Die lezen ‘jullie vakantiegangers’ natuurlijk niet, want wie neemt er nu zijn laptop mee op vakantie…

Even stilstaan…,
een hele vooruitgang.

Een orchidee heb ik altijd een enorm aparte bloem gekregen. Zo moet ook manlief hebben gedacht toen hij me een hele mooie cadeau deed. En zoals elke bloem bij mij, moest ook deze voor de camera verschijnen. Een paar mooie macro-foto’s was het resultaat. En speciaal voor jullie een collage… geniet en laat deze bloem staan voor de dag van vandaag: MOOI!

Klik op de collage voor een grotere versie via Flickr

Peer Massini doet veel dingen in zijn werkzame leven, maar we kennen hem toch vooral van de befaamde zin: ‘Ik heb nog zo gezegd… GEEN BOMMETJE…’ Dus voor ons allemaal nog één keer:

IK HEB NOG ZO GEZEGD… GEEN BOMMETJE!!

Jullie weten dat ik veel lees (mede ook door mijn werkzaamheden voor FOK!). Veel boeken zijn goed, veel ook helemaal niet. En eens in de zoveel tijd komt er een prachtboek voorbij. Zo ook deze week weer eens. Een boek dat ik in één ruk uitlees, is voor mij een teken… een teken dat het een érg goed boek is. In dit geval heb ik het over ‘Nu ik dood zal gaan‘ van Randy Pausch. Een zeer indrukwekkend boek. Wil je meer weten, dan moet je even naar mijn reviewpagina gaan, daar vind je een korte review. Ik kan dit boek alleen maar van harte aanbevelen. Ik weet bijna zeker dat iedereen er wel iets uit kan halen waar hij/zij wat aan heeft in zijn eigen leven. Een juweeltje onder de boeken!!!

Zijn ‘last lecture’ op Carnegie Mellon University (de basis voor het boek) is via YouTube te bekijken, en ik kan ook deze alleen maar aanbevelen, geweldige man - geweldige speech! (Neem er wel even de tijd voor, hij duur 1 uur en 16 minuten)

Afgelopen week keek ik naar een actualiteitenprogramma (of het kan ook het Journaal geweest zijn, dat weet ik niet meer zeker - maar doet er voor de rest van het verhaal ook niet toe) op televisie. Hetgeen ik daar zag, heeft me toch wel even doen twijfelen aan onze politiek als het gaat om besluitvorming. Wat zie ik daar…? Een lid van onze Eerste Kamer, tijdens de besluitvorming of het Verdrag van Lissabon al dan niet geratificeerd moest worden. En waar baseert dit Eerste Kamerlid zijn beslissing op? Op wat hij haalt uit het boek dat hij voor hem heeft liggen: ‘Europese Unie voor Dummies’. Het moet toch niet gekker worden…

Al heel lang hebben we het er over… lijkt het je niet mooi om eens een ballonvaart te maken? Maar ja, beiden met hoogtevrees kampen helpt niet mee om die stap te zetten. Nu gaat het er dan toch eindelijk van komen (mits het weer goed is en ik dus van de ballonvaarder als ‘invalide’ mee mag - dit mag nl. niet als er slecht weer wordt verwacht waardoor de landing ‘ruig’ zal zijn). Op zaterdagmorgen 9 augustus zijn wij te vinden in de lucht met de ‘Vroege Vogels’-special van het Ballon Fiësta in Breda. Om 5.45 uur worden we in de VIP-tent ontvangen met koffie om daarna rond de klok van 6.30 uur de lucht in te gaan. Waarheen? Dat zal de wind bepalen. De camera gaat zeker mee. Nu maar hopen dat de hoogtevrees geen roet in het eten gaat gooien en dat wij straks net zo’n smile hebben als op onderstaande ballon.

Afgelopen donderdag had EenVandaag een item over de invloed van sms- en msn-taal op de taalontwikkeling van kinderen. Wat me nog het meest verbaasde is het lacherige gedrag dat de kinderen vertonen als ze wordt gevraagd een woord als ‘onmiddellijk’ of ‘enigszins’ te schrijven en dit vervolgens totaal fout neerzetten. Het gebrek aan besef dat dit duidelijk NIET om te lachen (of lagguh) is, vind ik erg zorgelijk. Taal is niet voor niets ontwikkeld. Ik kan me zo goed voorstellen dat het voor docenten Nederlands ondoenlijk is hier nog iets aan bij te schaven. Ik vind het enorm jammer dat een mooie taal -die het Nederlands toch wel is- zo afzakt. Woorden als ‘ff w88′ en ‘hvj’: ik moet er niet aan denken dat dit onze toekomst is en we over een paar jaar zo met elkaar communiceren.

Wees tevreden met minder,
dan krijg je meer.