Na overleg toch maar besloten om aangifte te doen van de vernieling aan onze auto. Al is het nergens te verhalen, melden is toch altijd goed. De politie is dan op de hoogte en mochten er meer voorvallen zijn, kunnen ze daarop wellicht anticiperen. En anno 2009 hoef je voor een aangifte niet meer naar het politiebureau, dat kan keurig via internet. Reuze handig… nu maar afwachten wat ervan komt… zou de AIVD, de KGB, de FBI of de CIA zich erin gaan mengen???

… wij niet hoor… gaat ons ook nog minimaal 200 euro aan reparatie kosten… grrr… daar had ik wel leukere dingen mee willen doen…

Klik op de foto’s voor een grotere versie

Gisterenavond zag ik op de televisie het programma Profiel, altijd een goed programma als je het mij vraagt. Dit keer was cabaretier Jochem Meyer aan het woord… en dat waren voldoende woorden. Maar wat een leuke man is dat toch, die het vooral zichzelf in het leven heel lastig maakt door de lat zo hoog te leggen. De moeite waard om deze aflevering eens te bekijken, dat kan hier.

… en dan bedoel ik dit keer niet lichamelijk ziek.

Afgelopen zaterdagochtend wachtte ons de verrassing van een baldadige etterbak die het nodig vond om onze -overigens keurig ingeklapte- autospiegel met grof geweld van de auto te trappen… wat is de lol daarvan… Wij draaien je voor de kosten op (en die zijn niet mis als er een hele nieuwe spiegel op moet) en die kunnen we nergens verhalen. Daar ben ik dus even goed ziek van… Blijf toch met je p***en van andermans eigendommen af.

Grote dromers doen nadenken.
Grote denkers doen dromen.

Even een bedankje aan iedereen die aan mijn verjaardag heeft gedacht: met kaarten, e-cards, bloemen, cadeaus en felicitaties. Ik voelde me écht weer jarig als vroeger, een klein meisje, vol spanning uitkijkend naar de postbode of de ‘pakjesman’. Dank jullie wel allemaal!!! Ik ben verwend!!!

… dat zijn de cijfers die ik vanaf vandaag achter mijn naam mag zeggen… Jawel, ik ben weer een jaartje ouder, 37 jaar geeft de teller nu aan… maar nog altijd jong van geest, ziel en hart hoor… wat zeggen cijfers nu helemaal…

Het is gewoon onbegonnen werk… het vegen van de voortuin. Met de wind van de afgelopen dagen vallen de bladeren hier zo snel dat er inmiddels een prachtdeken van grote bladeren ligt… en die laat ik maar even liggen tot de wind klaar is… want ik kan het wel in de goot vegen voor de gemeente om op te halen, maar één windvlaag en het ligt weer terug… en ach, het ziet er wel herfstig uit! En ruikt ook niet onaangenaam.

Amerika is een walhalla voor de reclamebranche, overal zie je de billboards en zuilen met reclame-uitingen erop. Ook de logo’s van de diverse bedrijven ‘bepalen’ (verzieken) het straatbeeld. Voor de fotograaf in mij is dit wel leuk en zeker geen verzieken. Je kunt er veel mee doen, ook na thuiskomst met een leuk programma als Tiffen Dfx. Zie hier, Jack in the Box in X-ray-version…

Het is altijd leuk om aan de hand van een collage terug te kijken op een geweldig moment uit je leven, en dat doe ik dan ook met onderstaande set… gemaakt i.v.m. het nog altijd in ontwikkeling zijnde fotoalbum… we komen er gestaag doorheen (maar ik ben ook veel te pietluttig en dat kost tijd…)

… of rustiger rijden?

Van de week kwam dit bericht op FOK!, en omdat het bij mij ‘om de hoek’ plaats heeft gevonden trok het mijn aandacht. Ik vraag me bij dit soort ongelukken wel af: De mensen zeggen dan dat de weg veiliger moet, maar is hier ook niet sprake van onverantwoord rijgedrag? Ik denk het wel, en daar doet een veiligere weg niets aan af… hoe triest het ongeval ook is.

‘Dodenweg Breda eist vierde leven binnen maand’

Kies uw liefde,
bemin uw keuze.

Deze zin spookt al dagen door Nederland en Brussel, maar voor mij is het een enorme herinnering aan Van Kooten en De Bie… ‘De naam wordt genoemd’, wie kent dat zinnetje nog van de heren?