Paascolumn

Voor het dorpsblad schrijf ik elke twee weken een column, dat weten jullie inmiddels al wel. En soms deel ik er eentje. Vandaag ga ik dat ook maar weer eens doen, een heuse Paascolumn. Lees,… en zing mee.

CHANTAL MIJMERT: IRRITANT DEUNTJE

Als klein meisje zong ik bij het jeugdkoor van ons dorp en later ben ik hier een beetje blijven ‘plakken’ en uiteindelijk ook voorzitter geworden. Ik heb altijd graag gezongen, het kan je helemaal opvrolijken, zelfs al kun je niet eens zo heel goed zingen. De muziek kan je meenemen, optillen, een boost geven; eigenlijk ken ik alleen maar heel veel goede effecten van muziek op de mens en zijn geest. Op eentje na dan misschien… er is altijd dat éne irritante liedje (in dit geval een Paasliedje) dat in je hoofd blijft zitten en bij tijd en wijle komt dat dan ineens in je op. De trigger kan soms heel onschuldig en vooral onverwachts zijn, maar de rapen zijn dan wel gaar. Je krijgt het deuntje niet meer uit je hoofd, loopt het de hele dag te neuriën. En in mijn geval zit er ook nog een hele vreemde tekst bij. Het is namelijk een kinderliedje uit mijn koorjaren. Het gaat zelfs zo ver dat mijn man inmiddels na al die jaren samenzijn met hetzelfde probleem kampt. Zodra ik de eerste paar woorden van het liedje inzet, kan hij het vlekkeloos afmaken, en voor we er erg in hebben zingen we samen dat hele liedje. Helaas kan ik met een column geen muziek overbrengen, ik kan slechts de tekst delen, en om toch een beetje aan te geven hoe wij hier in huis (of in de auto, want ja, daar komt het ook vaak opzetten) samen al zingend de meest lumineuze teksten schallen:

’t is Pasen zei de vink en zong een liedje van plezier
en de merel op het dak
in zijn beste zwarte pak
zong ook al dat het Pasen was van tierelierelier
Alle vogels zongen luid
boven alle klokken uit
’t is Pasen a-a-le-he-lu-ja!

U hoort het wel, wij zingen behoorlijk volwassen en diepgaande nummers… ik zal de ramen de komende Paastijd dichthouden zodat u er geen last van heeft.