Je herkent de titel vast al, ik ga weer een column delen die ik voor de plaatselijk sufferd schreef.

CHANTAL MIJMERT: OVER AUTOCORRECTIE

Tegenwoordig hebben de meesten van ons wel een mobiele telefoon en dus sms’en, What’s appen en twitteren we erop los. Standaard staat deze ingesteld op autocorrectie. De bedenkers hiervan hebben dit vast en zeker, zeker en vast, geheel bedoeld om het u als gebruiker gemakkelijk te maken. Helaas… zoveel durf ik wel te zeggen, makkelijker is het zeker niet. Eerder tijdrovend omdat je alle autocorrecties die onbedoeld in je berichtje sluipen weer moet corrigeren, en daarmee heb je dan de autocorrectie-correctie weer uitgevonden. Lachwekkend is de functie wel, autocorrectie houdt er namelijk een geheel eigen inzicht op na. Het is verstandig het bericht eerst na te lezen voor u het verstuurd, want geheel onbedoeld kun je iemand toch behoorlijk vreemde, soms zelf beledigende woorden sturen. Zo wil mijn wil de zin “Wanneer kom je hier?” naar mijn vriendin sturen. Mijn autocorrectie –alsof het een geheel zelfdenkend persoon is- maakt daar dan van “Wanneer kom je hoer?” U begrijpt het al, daarmee duren vriendschappen niet langer dan 1 sms. Voor mensen bekend met de t9-functie, ooit wel eens iemand aan het eind van je berichtje een kus willen geven waarna blijkt dat die ‘ver**@&#(*@&#” autocorrectie er ‘jus’ van heeft gemaakt? Op zich is dit nog redelijk onschuldig, er zijn verhalen van mensen die iemand uit willen nodigen voor een biertje met de zin “Zin in bier”. Deze zin wordt door bepaalde autocorrectoren verandert in een heel pijnlijke, namelijk “Zin in aids?”. Het wordt op deze manier wel erg pijnlijk. Waar ik dan over mijmer is hoe de bedenker van deze functie er ooit bijgekomen zijn om bepaalde woorden aan elkaar te koppelen. Hier-hoer, Kus-jus, Bier-aids,… Het lijkt me eerder willekeur dan dat er daadwerkelijk een reële woordenlijst aan ten grondslag ligt. Tussen goede vrienden –waarvan de ontvangende partij ook bekend is met autocorrectie- is het allemaal misschien nog wel onschuldig, toch voorzie ik pijnlijke en beledigende situaties voor me die niet meer met een lach weg te wuiven zijn… Misschien maar eens –net als het Groene Boekje- een keer een revisie doen?