Je hebt in je leven wel eens van die vanzelfsprekendheden, zoals mensen die er gewoon altijd zijn. Mijn opa was zo iemand, hij was er gewoon altijd. Eerst als werkende opa in het onderwijs. Vervolgens als gepensioneerde opa die met oma op reis ging met zijn caravan. Later als enige opa (nog samen met oma) op mijn huwelijk. Vanaf 2009 ging hij een nieuwe fase in doordat ik niet meer kon spreken van ‘opa en oma’, doordat oma plots overleed. Vanaf die tijd werd hij helaas ook nooit meer helemaal de oude. Zijn werkzame leven wist hij voldoende op te bouwen dat hem een plek in een privé tehuis gegeven was. En daar, daar blies hij letterlijk afgelopen maandag een laatste zucht en ging op weg naar zijn maatje, oma. Nooit meer zullen we nu zeggen dat het een man van alledag is, want die alledag is nu geëindigd. Morgen nemen wij voor een laatste keer afscheid hier in ons bijzijn. Een weerzien zal voor iedereen uiteindelijk weer komen, voor een ieder op zijn eigen tijd.

Rust zacht lieve opa, we’ll meet again!

We’ll meet again – Vera Lynn

We’ll meet again
We’ll meet again,
Don’t know where,
Don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day
Keep smiling through,
Just like you always do
Till the blue skies drive the dark clouds far away

So will you please say “Hello”
To the folks that I know
Tell them I won’t be long
They’ll be happy to know
That as you saw me go
I was singing this song

We’ll meet again,
Don’t know where,
Don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day…