Nee hoor, schrik niet, ik neem geen afscheid van de blogwereld, ik bedoel een ander afscheid. Al heel veel jaren, eigenlijk sinds we getrouwd zijn, 1998, komen wij bijna wekelijks bij de winkel met de M zoals wij die zelf noemen. Nee, niet McDonalds – daar komen we daarentegen NOOIT-, maar de Makro. Het is onze zaterdagsochtend-vulling. En elke week drinken we er een bakkie en kletsen de week even bij. Aan het eind de boodschappen doen, een standaard lijstje dat minstens elke week mee naar huis gaat, aangevuld met wat leuke dingen die we tegen komen. En dan afrekenen; daar staat al sinds dag 1 van onze relatie met de Makro ‘onze’ caissière. En daar moeten wij nu afscheid van gaan nemen, want ze gaat met een welverdiend pre-pensioen. We zullen haar missen, heel erg. Gelukkig blijft haar collega, waar we ook al zoveel jaren een band mee hebben. nog even… anders trokken wij het niet meer hoor.

Vandaag gaan we nog even langs bij haar om een laatste keer af te rekenen bij haar, en afscheid te nemen dus. Een klein cadeautje hoort daar wel bij, een lekkere doos chocolaatjes voor haar, dat is het minste dat we kunnen doen.