Afgelopen zaterdag plaatste Grietje in mijn reactie een heel mooi gedicht. Ik wil het vandaag zelfs als losse log plaatsen.

Mijn vrienden zijn zij
die me hun tranen tonen
zonder zich te verbergen
achter stenen handen.

Die hun zwakte delen
met mijn armzaligheid.
Die mijn woorden kleuren
tot zachtgetinte troost.

Mijn vrienden zijn zij
die me hun vreugde tonen ,
hun kleine dwaze blijdschap
hun kwetsbare ontroering.

Mijn vrienden zijn zij
die alles willen delen,
waar zij dag in dag uit
verbergen voor de wereld.

(Sofie van der Waaij)