Ik lees ook

Ik lees ook

Vertelde ik gisteren dat ik in de middagen tijdens het rusten veel TV kijk, dat is zeker niet het enige dat ik doe. Ik doe namelijk op zo’n middag altijd een aantal dingen, afgewisseld met elkaar. Zo kijk ik dus TV, speel ik op de iPad of Nintendo 3DS een spelletje, en uiteraard mijn passie: IK LEES BOEKEN! De vaste lezer hier weet dat ik heel graag en best veel lees. Ik heb vroeger zelfs voor FOK boekrecensies geschreven en dat vereiste veel lezen. Als kind al ging ik elke week naar de bibliotheek en kwam ik met minstens 2 boeken terug. Dat zette zich door in mijn latere leven, behalve de periode dat ik verplicht moest lezen voor school (de vermaledijde boekenlijst voor de HAVO). Er zitten wel eens periodes bij dat ik wat minder lees, maar dan nog lees ik. Momenteel heb ik een revival; ik lees weer veel. Ik had voor dit jaar een doel gesteld van 30 boeken via de GoodreadsChallenge, en ik lig nu al 5 boeken voor op schema. Volgend jaar dus wellicht maar een doel van 50 stellen…

Momenteel ben ik bezig in het boek ‘Wij‘ van David Nicholls. En ik kan je wel zeggen, het boekenpanel bij DWDD had helemaal gelijk: dit is een MUST READ!!! Ik kan het iedereen aanraden. Ik had nog nooit iets van Nicholls gelezen, maar ik weet nu al zeker dat ik meer van zijn boeken ga lezen.

david-nicholls-wij

Netflix

Netflix

Toen Netflix pas in ons land werd geïntroduceerd, kon je een maand op proef cadeau krijgen. Omdat ik in de middagen altijd moet rusten vanwege mijn handicap, kijk ik best veel TV en het leek ons wel wat. Dus we startte de proefmaand… maar na twee weken merkte ik op dat moment dat ik toch te weinig keek om het abonnement te starten. Hoe anders kan het gaan, want sinds twee weken hebben we toch een abonnement op Netflix, en ik kijk ELKE dag wel iets op Netflix.. Is het niet in de middag, dan wel in de avond samen met manlief. Want uiteraard wordt er hier gekeken naar de Netflix Original Series… raad je het al? House of Cards natuurlijk. Langzaam begin ik te browsen door het immense aanbod dat Netflix heeft. En ja, lieve mensen, het heeft me ook een eerlijker mens gemaakt, want ik hoef nu bepaalde Amerikaanse series niet meer te downloaden, kan ze gewoon via Netflix kijken.

Slechte serie

Slechte serie

We kennen in ons een land een aantal politieseries, zoals bijvoorbeeld Flikken Maastricht, Moordvrouw, Baantjer… en sinds kort is daar Noord Zuid bijgekomen. Dat nieuw niet altijd beter is, is voor mij wel meteen duidelijk. Nadat ik een aantal afleveringen had opgenomen, begon ik maar eens te gaan kijken. Verder dan 2/3 van de eerste aflevering ben ik niet gekomen. Wat een slechte serie zeg, zo compleet onrealistisch! Ik weet wel, het is televisie en dus mag het best fictie zijn, maar Nederlandse series gaan er altijd prat op dat ze zoveel research doen vooraf (zoals ‘meelopen’ met echte agenten en rechercheurs). Daar vond ik in Noord Zuid maar bitter weinig van terug. Welke politiemacht valt op een dating-etentje binnen, legitimeert zich nauwelijks en pakt iemand van de stoel op, zonder lezen van rechten of wat dan ook, en dat allemaal na 1 telefoontje? En dit is nog maar een van de voorbeelden. Ik mag hopen dat onze echte mannen in het blauw -terwijl ze onderweg zijn naar een moordonderzoek- NIET eerst even langs huis rijden om van schoenen te wisselen… Nee, Noord Zuid is hier meteen van de harde schijf gewist, ruimte om andere -betere- series op te nemen.

Wie van jullie volgt de serie, en wat vinden jullie ervan?

Meten is weten

Meten is weten

Waar wij hier in ons land vooral gericht zijn op streefgewichten, is het in Japan verplicht om door de overheid je taille-omvang te laten meten. Er zijn zowel voor mannen als voor vrouwen maxima ingesteld. Mannen mogen een omvang van 84 centimeter hebben en vrouwen van 89 centimeterDe Japanse overheid ziet dit als dé oplossing om klachten veroorzaakt door overgewicht te voorkomen. Het wordt zelfs nog erger: men zegt dat er in Japan een wettelijk verbod is op overgewicht. (Vraag me niet hoe men dit wil handhaven; no idea). Persoonlijk had ik de inmenging eerder in een autoritair land als China verwacht. Maar Japan lijkt toch ook behoorlijk een voet tussen de deur te hebben of een vinger in de pap, maar net hoe je het wilt noemen.

Onderstaand stukje geeft aan hoe ver het kan gaan:

Als een Japans bedrijf werknemers in dienst heeft met overgewicht, dan wordt dit bedrijf verplicht om zijn werknemers op dieet te zetten en te laten afvallen. Wanneer een werknemer binnen de gestelde termijn niet tot de gewenste resultaten komt, dan worden er boetes uitgedeeld. De Japanse regering probeert op deze manier het keizerrijk te behoeden voor de mate van overgewicht die typerend is voor Amerika en Europa. Het wordt voor Japanse werknemers dus wel heel erg “aantrekkelijk” gemaakt om het Japanse stereotype (slank en timide) in stand te houden.

 

Lente in de vingers (het vervolg)

Lente in de vingers (het vervolg)

Een tijdje terug schreef ik over een nieuwe kaartenserie waar ik aan werkte. En ik kan nu het heuglijke nieuws delen dat de 10-delige serie klaar is en precies is geworden wat ik voor ogen had. Ik wil dit graag met jullie delen. Via mijn eigen website, Chantal Huijbregts Design, kun je de kaartenserie bekijken. Je kunt ook op de kaart hieronder klikken, dan word je meteen doorgelinkt.

Friendship01

 

Gecancelled

Gecancelled

Eigenlijk had ik de afgelopen drie dagen (dinsdag t/m donderdag) samen met mijn lieve vriendin Elise onze vriendschap ‘gevierd’ in een Duits wellness-hotel. Maar helaas… mijn rug gooide roet in het eten en zorgde ervoor dat ik moest cancellen. Gelukkig kon mijn vriendin alsnog samen met haar man gaan. Dat verzachtte mijn verdriet een beetje. Nu heeft zij tenminste niet -door mij- ook thuis moeten zitten. Soms ben ik mijn lichaam en al zijn ongemakken wel een beetje beu, zeker de laatste tijd met steeds terugkerende tegenvallers… maar goed… op naar de zomerzon!! En blijven lachen, want huilen is ook zo wat en maakt het niet beter.