Guus was weer Groots

Dit weekend staat Guus Meeuwis voor zijn laatste twee concerten (van dit jaar) in het PSV-stadion. Vorig weekend mochten wij het eerste concert van de 2015-reeks meemaken, en het was weer Groots, zoals we van Guus gewend zijn. Helaas hebben we na een telefoontje de volgende morgen moeten constateren dat er voor 2016 al geen rolstoelplaatsen meer beschikbaar zijn en gewone plaatsen -zoals we die dit jaar hadden- is handicap-technisch geen optie. Dat hebben we een keer gedaan maar is gewoon niet te doen voor mij. De heisa die men erom heen maakte doordat men totaal niet doorheeft dat als je in een rolstoel zit je niet even het halve stadion doorwandeld op je krukken. Nee, dus tenzij Guus voor volgend jaar nog een paar concerten bijboekt en we er dan super-super vroeg zijn, kunnen we misschien nog rolstoelplaatsen bemachtigen. Dit is een van de dingen waar ik me al jaren best aan stoor. Je wordt als rolstoeler toch behoorlijk achtergesteld als je naar concerten wilt, er wordt gewoonweg nauwelijks rekening mee gehouden en dat doet soms best een beetje pijn. Niets ten nadele van de artiest Guus, want die is altijd helemaal top met het rolstoelvak, dat wil ik wel even gezegd hebben. Tot slot nog even een collage van het concert van vorige week, een waar spektakel, zeker op het gebied van projectie.

GrootsGuus

Country

Door de serie Nashville – waarvan ik inmiddels wel wil bekennen: My name is Chantal and I am addicted to Nashville!! – zit ik helemaal in de countrymuziek. Gelukkig is er momenteel ook heel veel eigentijdse country te vinden met artiesten als Carrie Underwood, Miranda Lambert, Taylor Swift en Lady Antebellum. Al met al een heerlijke set dames die me prachtige nummers laten horen. Het leuk van country vind ik ook dat ballads en up-temponummers zo mooi worden afgewisseld, en dat elke song een verhaal in zich heeft wat betreft songteksten. Al met al zeer aangenaam, en die verslaving is dus prima wat mij betreft.

This is real life

De serie Nashville had in het meest recente seizoen (3) weer heel wat mooie nummers. Wat is die serie toch een prachtige combinatie tussen muziek en drama! De meeste nummers hebben echt een verhaal of boodschap. Zo ook dit nummer: This is real life. Luister en zie maar wat je ervan vindt, ik vind het in ieder geval een heerlijk en goed nummer.

“This Is Real Life”
(performed by Connie Britton & Lennon & Maisy)

This is real skin.
These are real smiles and tears.
This is gravity, stronger than any of your fears.
This is where the heartbeat hits the road.
This is where your dream becomes your soul.
This is real life, don’t let it pass you by, laugh and cry.
This is real life, sometimes we love, sometimes we fight.

This is real life.
This is real life.
This is real life.

No spotlight, no reherasal for the crowd.
All the moments, happening in the here and now.
This is where the heartbeat hits the road.
This is where your dream becomes your soul.
This is real life, don’t let it pass you by, laugh and cry.
This is real life, sometimes we love, sometimes we fight.

This is real life.
This is real life.
This is real life.

Makes no difference how we began it, life has one last breath.
Sky worth flying has no limits if we don’t forget.
This is real life, don’t let it pass you by, laugh and cry.
This is real life, sometimes we love, sometimes we fight.
This is real life don’t let it pass you by laugh and cry.
This is real life, sometimes we love, sometimes we fight.

This is real life.
This is real life.
This is real life.
This is real life.

Goede combinatie

Ik ben momenteel een heuse groupie als het om de serie Nashville gaat. De serie gaat over countrymuziek, iets dat me altijd al wel heeft gelegen (nee, ik loop niet als cowgirl rond hoor). De serie weet heel goed een sterk verhaal en goede muziek te combineren. Vandaag deel ik een nummer dat me erg heeft geraakt, vooral ook vanwege de boodschap die erin zit…

I have a life that’s good

Sitting here tonight, by the fire light
It reminds me I already have more than I should.
I don’t need fame, no one to know my name.
At the end of the day, Lord I pray
I have a life that’s good.

Two arms around me
Heaven to ground me
and a family that always calls me home.
Four wheels to get there.
Enough love to share and a
sweet, sweet, sweet song.
At the end of the day, Lord I pray
I have a life that’s good.

Sometimes I’m hard on me,
when dreams don’t come easy
I wanna look back and say I did all that I could.
At the end of the day, Lord I pray
I have a life that’s good.

Two arms around me
Heaven to ground me
and a family that always calls me home.
Four wheels to get there.
Enough love to share and a
sweet, sweet, sweet song.
At the end of the day, Lord I pray
I have a life that’s good.

At the end of the day, Lord I pray
I have a life that’s good.

I don’t wanna be a hero

Soms heb je van die nummers, als die op de radio (of op andere media) langskomen, stop je even en luister gewoon lekker. Ik heb dat met het nummer ‘Hero’. Prachtig nummer, mooie tekst, alles klopt voor mij hierin. Vandaag deel ik even de tekst en het nummer zelf.

Family of the Year – Hero

Let me go
I don’t wanna be your hero
I don’t wanna be a big man
Just wanna fight like everyone else

Your masquerade
I don’t wanna be a part of your parade
Everyone deserves a chance to
Walk with everyone else

While holding down
A job to keep my girl around
And maybe buy me some new strings
And her and I out on the weekends

And we can whisper things
Secrets from my America dreams
Baby needs some protection
But I’m a kid like everyone else

So let me go
I don’t wanna be your hero
I don’t wanna be a big man
Just wanna fight with everyone else

So let me go
I don’t wanna be your hero
I don’t wanna be a big man
Just wanna fight with everyone else

Your masquerade
I don’t wanna be a part of your parade
Everyone deserves a chance to
Walk with everyone else

Relax

Ik besef dat een YouTube-film(pje) van 2 uur en 35 minuten niet iets is waar iedereen tijd voor heeft. Toch is het alleen al aan te raden het filmpje op de achtergrond aan te zetten, alleen al vanwege de mooie muziek. Het kan heerlijk ontspannend werken als je elders op het web of op je computer bezig bent.

Man versus vrouw

En zo kom ik er ineens achter, door DWDD, dat Billie Holiday (1915-1959) een vrouw is. Ik kende eigenlijk alleen de naam, dat lijkt me duidelijk. Had ik haar stem erbij geweten, dan had ik vast ook geweten dat ze een vrouw was. What’s in the name… Het is me weer eens duidelijk hoe we ons laten leiden door taal en woorden en daarop een oordeel of beeld vormen. Al lezend op Wikipedia kom ik trieste elementen tegen zoals haar vroege dood door Heroine; in die tijd dus ook al een probleem in de muziekwereld.