Happy Birthday

Vandaag is de dag dat mijn Amerikaanse ‘zusje’ jarig is. Nee, we zijn geen zusjes van geboorte, maar sinds ik met haar zus in contact ben gekomen tijdens haar jaren in Nederland, ben ik door alle drie de zussen opgenomen als vierde zus (wat een hoop ge-zus he!). Zelfs door ‘mom’ and ‘pop’ ben ik als kind in het gezin opgenomen. En vandaag is Hezz dus jarig, 47 jaar alweer. De oudste van ons is net boven de vijftig (Sotsie, bijnaam) en de jongste is net boven de veertig (Pooky). En ik… ik zit tussen Pooky en Hezz in, met mijn 42 jaar. We zijn een zot stel, dat durf ik best toe te geven. En we bewijzen elke keer maar weer dat een oceaan ons er niet van weerhoudt om een hele goede band te hebben. Ik zou er graag vaker heen gaan dan ik nu doe, maar ach, er moet iets te wensen overblijven. Elke keer dat ik nu naar mijn familie toe ga, is het weer mega gaaf elkaar te omarmen. En we hebben altijd genoeg om bij te praten.

47

 

Nostalgie (6)

Tot slot van deze serie ‘Nostalgie’ een aantal niet-thematische dingen die jullie wellicht ook wel herkennen. Wat te denken van de badkamer in de bekende ‘poep’-groene en bruine kleur. En hoe zag de eerste mobiele telefoon eruit? Wat zijn we dan van ver gekomen he, als je nu je iPhone of Samsung Galaxy in je handen hebt.

En hoe stoer was het toen je naar de ‘Grote’ school ging en je zo’n gloednieuwe, naar leer ruikende, schooltas kreeg. Ik heb hem maar 1 jaar gebruikt en daarna werd het al snel een rugtas, maar toch, het roept toch herinneringen op. De tassen werden vaak ook helemaal ondergeschoven door vriendinnen en vrienden.

Tegenwoordig is het hele rekenonderwijs anders dan vroeger. Of het beter is? Dat is voer voor een logje op zichzelf. Maar ik denk dat een kind dat nu op de basisschool zit -wat vroeger gewoon lagere school heette- geen idee heeft wat een staartdeling is en hoe die op te lossen. Ik ben er nog altijd dankbaar voor. Hoofdrekenen is voor mij nog altijd iets wat ik veel doe. Ik check wel vaak met een rekenmachine, maar 9 van de 10 keer klopt mijn hoofdreken-uitkomst met de rekenmachine-uitkomst.

En als allerlaatste nostalgisch item de aloude, overbekende Top-40-lijstjes. Een dubbelgevouwen A4 met daarop de Top-40 van die week. In ons dorp konden we hem voor een paar centen bij de Sigaren/Tijdschriftenwinkel halen (die gerund werd door ‘Mientje Sex’, misschien dat mijn moeder als ze dit leest eens uit kan leggen hoe ze aan die naam is gekomen ooit, want ik weet het echt niet).

Keltische muziek

Ik kan ontzettend genieten van Keltische┬ámuziek van bijvoorbeeld Clannad, Enya, en zo ook van Loreena McKennitt (afkomstig uit Canada overigens, en dus geen 100% Keltische afkomst). Het is muziek die me helemaal in beslag kan nemen en waar ik totaal in op kan gaan. Vandaag deel ik het nummer Dante’s Prayer, van Loreena dus. Een nummer dat ik ┬ávia mijn meditatie-vriendin nog meerben gaan waarderen. Geniet!

Update: Ik ben helaas nog altijd niet opgeknapt, en kan dus jullie blogs nog niet bezoeken. Momenteel wacht ik op een telefoontje van het ziekenhuis om me op te roepen voor de afdeling neurologie, een spoedafspraak die mijn huisarts heeft verzocht. Spannend dus. I will keep you posted.

Mini soepje

Afgelopen weekend zagen wij onderstaande bordjes in het restaurant van Makro Breda. Dat de broodjes klein zijn, moge duidelijk zijn. Maar die mini strone soep, wat zou dat toch voor soep zijn. Met hele kleine ‘strone’ erin, wat dat dan ook zouden mogen zijn. Leuke taalkronkel levert het in ieder geval wel op, en een logje.

Met dank aan manlief voor het maken van de foto

Met dank aan manlief voor het maken van de foto

Aan de sukkel

Helaas geeft het sporten even moeten wijken voor de gezondheid. Momenteel kamp ik met behoorlijk wat fysiek ongemak en sporten is niet mogelijk en ook -volgens de dokter en mijzelf- niet wenselijk. Soms is bewegen goed, soms helaas niet. Even pas op de plaats en snel maar proberen weer op de spreekwoordelijke been te geraken. Gelukkig is het zomerperiode en lag het mediteren (in dezelfde sportschool) toch even stil… wie weet kan ik na de zomervakantieperiode weer aan de slag.

Dit is ook de reden dat ik momenteel niet heel regelmatig jullie blogs bezoek. Ik hoop dat snel weer gewoon elke dag te kunnen doen.

Eindelijk!

Al sinds jaar en dag ben ik een fan van Claudia de Breij. Helaas had ik de afgelopen twee jaar geen geluk. Tot twee keer toe had ik kaartjes voor haar voorstelling “Teerling”, maar beide keren moest ik verstek laten gaan door ziekte. Omdat het gezegde nu eenmaal luidt: “Drie maal is scheepsrecht” gaan we het nog een keer proberen. Dit keer samen met manlief (de vorige keren zou ik alleen gegaan zijn). Als verrassing voor hem heb ik twee kaartjes kunnen kopen voor Rij 1. Hoe dichter kun je bij je idool komen? In het theater niet heel veel closer. Heb ik er zin in… laat het najaar -wat dit betreft- maar komen.

CdB