Meten is weten

Meten is weten

Waar wij hier in ons land vooral gericht zijn op streefgewichten, is het in Japan verplicht om door de overheid je taille-omvang te laten meten. Er zijn zowel voor mannen als voor vrouwen maxima ingesteld. Mannen mogen een omvang van 84 centimeter hebben en vrouwen van 89 centimeterDe Japanse overheid ziet dit als dé oplossing om klachten veroorzaakt door overgewicht te voorkomen. Het wordt zelfs nog erger: men zegt dat er in Japan een wettelijk verbod is op overgewicht. (Vraag me niet hoe men dit wil handhaven; no idea). Persoonlijk had ik de inmenging eerder in een autoritair land als China verwacht. Maar Japan lijkt toch ook behoorlijk een voet tussen de deur te hebben of een vinger in de pap, maar net hoe je het wilt noemen.

Onderstaand stukje geeft aan hoe ver het kan gaan:

Als een Japans bedrijf werknemers in dienst heeft met overgewicht, dan wordt dit bedrijf verplicht om zijn werknemers op dieet te zetten en te laten afvallen. Wanneer een werknemer binnen de gestelde termijn niet tot de gewenste resultaten komt, dan worden er boetes uitgedeeld. De Japanse regering probeert op deze manier het keizerrijk te behoeden voor de mate van overgewicht die typerend is voor Amerika en Europa. Het wordt voor Japanse werknemers dus wel heel erg “aantrekkelijk” gemaakt om het Japanse stereotype (slank en timide) in stand te houden.

 

Gecancelled

Gecancelled

Eigenlijk had ik de afgelopen drie dagen (dinsdag t/m donderdag) samen met mijn lieve vriendin Elise onze vriendschap ‘gevierd’ in een Duits wellness-hotel. Maar helaas… mijn rug gooide roet in het eten en zorgde ervoor dat ik moest cancellen. Gelukkig kon mijn vriendin alsnog samen met haar man gaan. Dat verzachtte mijn verdriet een beetje. Nu heeft zij tenminste niet -door mij- ook thuis moeten zitten. Soms ben ik mijn lichaam en al zijn ongemakken wel een beetje beu, zeker de laatste tijd met steeds terugkerende tegenvallers… maar goed… op naar de zomerzon!! En blijven lachen, want huilen is ook zo wat en maakt het niet beter.

Sketches in Stillness

Sketches in Stillness

Ik kreeg weer een mooie sketch binnen in mijn mail, eentje die ik graag wil delen, vooral vanwege de mooie boodschap die erop staat. Met mei voor de deur, leek deze vrijheidsboodschap me wel gepast. Er hebben veel mensen gestreden en velen hebben het leven verloren om ons die vrijheid te brengen. Dat mogen we nooit, maar dan ook nooit, zomaar voor lief nemen.

SIS

16 GB

16 GB

… en nog is dat niet genoeg! Het USB stickie in onze auto staat alweer vol. Ik zal dus door moeten groeien naar minimaal 32 GB, maar ik vrees dat ook dat al weer snel te klein zal zijn.

Hoeveel muziek hebben jullie in de auto bij jullie (op USB of CD)?

20-03-1998

20-03-1998

Vandaag is onze trouwdag. 17 jaar geleden gaven wij elkaar volledig oprecht en met heel ons hart elkaar het ja-woord. En tot op de dag van vandaag heb ik daar nog altijd geen spijt van. Nee, het boterbriefje verandert je dagelijkse leven niet, toch voelt het voor mij als een warm en vertrouwt nest en is het mijn dagelijkse basis. Ik wil jullie even een leuke trouwfoto laten zien uit onze trouwreportage, genomen door Anneke Moerenhout (Fotografe uit Made, nog altijd werkzaam). Wat waren we nog jong he, (25 en 26 jaar)…

Liefje, gefeliciteerd met onze trouwdag! Op naar de 25 jaar, en alle jaren daarna…

20031998
Klikken is vergroten

 

Zoetigheid voor zijn zoeteke

Zoetigheid voor zijn zoeteke

Manlief verraste me pas geleden met iets lekkers voor bij de koffie. Ik zat al heel de week thuis met mijn rugproblemen en kon geen kant op. Het begon mijn humeur behoorlijk te beïnvloeden. Zonnetje buiten en ik opgesloten binnen, afhankelijk en onvrij. En de schat verwende me precies op het juiste moment met iets heerlijks: een croissant met banketbakkersroom en poedersuiker. Lekker koel en zoet. Wat een schat is het toch.

Ik ben benieuwd, welke zoete lekkernij kan jou het meest bekoren?

CroisGeel